The Last Temptation of Christ (1988)

Interessante film, maar hier en daar niet al te boeiend. Dit komt denk ik, omdat ik hjet verhaal over Jezus niet ken. Maar dat houd niet weg dat dit toch een erg boeiende schets is van het leven van Jezus van Nazareth. 3*

Voordat de film "echt" begint, worden de kijkers al gewaarschuwd dat de film een bewerking is van een roman (van Nikos Kazantzakis, die tevens Zorba the Greek schreef) en niet van de Bijbelteksten.

De begin-scene zegt genoeg over wat ons te wachten staat. De timmerman Jezus is de enige die kruizen in elkaar timmert voor misdadigers. Het laatste kruis dat hij vervaardigt is van iemand die ervan wordt beschuldigd 'de Messias' te zijn. De een noemt het shockerend, de ander (wuif) interessant.
Ik vond de gehele film intrigerend, mede door de filosofische aard. En veel verwijzingen naar moderne standpunten omtrent wie Jezus nu eigenlijk was, met als hoogtepunt de ontmoeting met Paulus. De confrontatie tussen de oude Jezus en de dertiende Apostel is van ongekende waarde. "Ik ben die Jezus over wie u praat, heeft u hem ooit ontmoet?" "Nee, maar zijn apostelen hebben mij verteld dat hij is gestorven aan het kruis. Het maakt mij niks uit of jij de echte Jezus bent. Dit verhaal is wat de mensen willen horen .... en geloven." Paulus was de eerste verantwoordelijke voor de populaire verspreiding van het christelijk geloof.
Ook in mijn handen geklapt na het fantastische einde.

Veelal prachtig camerawerk, een uitmuntende Dafoe, en een vervreemdende score van Peter Gabriel (die ik niet altijd gepast vond).

Aanrader. 4 sterren.

Matige Scorsese met een hoop onzinnig en saai geleuter over waar het Christendom voor zou staan enz. Het grootste deel van de film zat ik naar de tijd te gapen in de hoop dat de film spoedig gedaan zou zijn want dit was gewoon een verschrikkelijk lange zit.

Aanvankelijk vond ik Willem Dafoe een complete miscasting als Jezus, zijn speeches kwamen verre van overtuigend over en hij zag er helemaal niet uit als een Jezus-figuur, het had alleszins door vele acteurs beter gedaan kunnen worden. Pas in het laatste uur bij de kruisiging kreeg ik wat sterker acteerwerk te zien van Dafoe. Harvey Keitel zette ook al niet een al te beste acteerprestatie neer en de rest van de cast kan ik me zelfs al niet meer herrineren. De soundtrack was ook al niet bijzonder maar dat geldt wel voor meerdere films van Scorsese. Aan het verhaal is dan weer duidelijk te zien dat het niet helemaal overeenkomt met de Bijbel, zeker vanaf het gedeelte met de kruisiging neemt het verhaal een heel andere wending. Duidelijk een mindere film van Scorsese..

2.0 sterren

Maar weer eens een film van (held) Martin Scorsese gezien. Mooi gemaakt, een uitstekende rol van Dafoe en best interessant. Maar het duurt wel lang allemaal.

En daarvoor is het - bij vlagen - net wat te niet boeiend. Een beetje een fluctuerend geheel; boeiend, niet boeiend, boeiend, niet boeiend, etc. En dat komt zo'n lange speelduur niet helemaal ten goede. Gibson's 'Passion' is op dat vlak beter.

Best wel een interessant uitgangspunt; wel / niet de zoon van God. De muziek van Peter Gabriel is mooi en op cinematografisch vlak mag de film er ook zijn. Voldoende.

Een behoorlijk goede film van Martin Scorsese, die het verhaal van Jezus Christus eens op een iets andere wijze vertelt.

Als je bekend bent met de bijbel, zoals ik, dan komen sommige zaken in de film vreemd voor. Anderen zal dat ongetwijfeld minder opvallen. De film is ook heel duidelijk daarin en laat er geen twijfel over bestaan dat het fictie is. Desondanks is het door het ietwat andere verhaal een redelijk interessante film geworden.

De rol van Jezus lijkt me niet bepaald de makkelijkste rol om te spelen. Het is een rol, waar altijd kritiek op zal komen en een rol, die vooral in deze film ook fysiek veel van de acteur eist. Wat dat betreft neem ik mijn petje af voor Willem Dafoe, die deze zware rol, toch behoorlijk sterk en goed invult. Verder speelt Harvey Keitel een prima rol als de apostel Judas. De rol van Judas is ook erg interessant, omdat die hier toch wel behoorlijk verschilt van zijn rol in de bijbel. Dat houdt de film boeiend en geeft een verhaal dat ik al kende en een paar keer gezien heb, toch een frisse wending.

Hoewel de film soms wat inzakt en best lang is, blijft het grotendeels boeiend. De ondersteunende muziek is goed en past ook echt bij de film. Het einde is ook sterk gevonden en achteraf gezien is het ook een film, die mij weer eens even aan het denken zette. Ja een bovengemiddelde film dit, waarin Scorsese een sterke boodschap verteld, zonder zieltjes te willen winnen.

3,5*

Prachtige film die het verhaal van Jezus vertelt, niet naar aanleiding van de bijbelse teksten, maar naar aanleiding van het boek van Nikos Kazantzakis. De dualiteit van Jezus is het meest boeiende aspect uit de film en wordt dan ook goed neer gezet. Mooi in beeld gebracht en Willem Dafoe is niet alleen goed gecast maar acteert ook sterk in de titelrol.

Een biopic dus over het leven van Jezus, maar dan wel een slag anders. Dit is namelijk niet gebaseerd op de bijbel, maar op een boek van de Griekse schrijver Nikos Kazantzakis. Het karakter Jezus wordt door Willem Dafoe wel wat rauwer neergezet in plaats van die vredelievende man had ik het idee. Sommige bijbelse episodes herkende ik en dat is ook altijd wel leuk, maar aan het eind van de film wordt het pas echt interessant met de weg die ingeslagen wordt. Zo'n draai en einde had ik niet aan zien komen.

"You think God belongs only to you? He doesn't. God is an immortal spirit who belongs to everybody, to the whole world. You think you're special? God is not an Israelite."

Na inmiddels wel alle Klassieke films over Jezus gezien te hebben ook maar eens deze film van filmmaker Martin Scorsese eens bekeken. Scorsese's film is niet gebaseerd op de bijbel maar op een boek van Nikos Kazantzakis (fictie). De film heeft daarom ook wat dingen waar ik als Christen, maar ook gewoon om dat ik de bijbel een beetje ken, een beetje moeite mee heb. Maar bijvoorbeeld de rol van Judas vond ik eigenlijk wel een mooie verandering. Bovendien was het überhaupt mooi om eens een keer wat anders te zien dat het zelfde verhaal dat eindeloos herhaalt word, en het mooiste was nog dat deze verzie niet voorspelbaar was.

Willem Dafoe is best een goede Jezus, het is waarschijnlijk de moeilijkste rol ooit om te spelen en deze wat menselijkere Jezus is zo mogelijk nog een grotere uitdaging. Harvey Keitel's rol als Judas vond ik erg geslaagd, wat mooi dat hij hier geen verrader maar de trouwste volgeling val hen allemaal is. Regisseur Irvin Kershner maakt hier zijn debut als acteur, hoewel hij me niet echt op viel. Verder spelen er ook acteur mee als Roberts Blossom, Victor Argo, Barbara Hershey en Harry Dean Stanton. Het acteerwerk is eigenlijk helemaal in orde, alleen David Bowie vond ik tegenvallen. Die had het beter kunnen houden op de Goblin King in Labyrinth. Soweizo vind ik de sympathieke Pontius Pilatus uit de klassieke verzie van het Paasverhaal beter, hetzij natuurlijk minder geloofwaardig (ik bedoel, alsof een Romeins ambtenaar ook maar iets geeft om een Jood of Christen).

De muziek van Peter Gabriel was erg goed, lekkere 80s sound. Af en toe kwamen de drumcomputers en het Arabische geleuter wel m'n neus uit (3 uur is best lang) maar aan het eind, tijdens de eind titels, is de muziek weer helemaal geweldig.

Martin Scorsese is een getalenteerd filmmaker en de cinematografie en verhaalvertelling zijn dan ook erg sterk. De effecten en make-up zijn helemaal gelaagd en de opnames (die naar mijn weten allemaal op locatie zijn gedaan) zien er mooi uit.

Hoewel de film als bijbel-verfilming faalt (wat dat is het niet) is dit de beste film over Jezus die ik tot nu toe heb gezien. Hoewel het een best lange zit was wist de film me te blijven boeien en de vele plottwists en verhaalgangen waren gelaagd. De film zag er erg mooi uit in blue-ray kwaliteit en is een echte aanrader.

Martin Scorsese maakte met the Last Temptation of Christ een film die anno 1988 voor de nodige controverse zorgde. Geheel verwonderlijk is dat niet; wie Jezus van zijn kruis af laat komen, kan alleen daardoor al op furieuze reacties van (met name) conservatieve en/of fundamentalistische christenen rekenen.

Waar het mijn positie betreft, zorgden deze en andere elementen (denk bijvoorbeeld ook aan de Islam-soundtrack en de rol van Maria) ervoor dat ik deze film in ieder geval niet hoefde te bekijken als een legitieme interpretatie van de Evangeliën. Logisch ook: Scorsese baseerde the Last Temptation op een roman van de Griekse auteur Nikos Kazantzakis. Het maakt deze film interessant, omdat de nadruk voor de verandering eens ligt op het menselijke aspect van Jezus. Scorsese durft een man te tonen die twijfelt, verlangt naar gemeenschap en zijn rol als goddelijke profeet en Messias slechts met moeite vorm weet te geven.

Helaas zit hem in die alternatieve aanpak direct ook de valkuil van de film. Willem Dafoe is voor mij geen Jezus, maar een mentaal verwarde man die vervreemd om zich heen kijkt en zich ondertussen afvraagt waarom nu precies hij de zoon van God moet zijn. Die benadering van een Jezusfiguur heeft potentie, maar is tegelijkertijd moeilijk serieus te nemen. The Last Temptation of Christ neemt een loopje met de bekende historische context, maar volgt deels wel de verhaallijnen van de Evangeliën. Dat de film dan fictief is en daardoor bewust een ander beeld toont, betekent nog niet dat dat beeld overtuigt.

The Last Temptation of Christ gaat verder gebukt onder de trage pacing en de wat misstaande incorporatie van metafysische, metaforisch geladen visioenen(zie: Dafoe in de woestijn). Scorsese biedt stof tot nadenken, maar zijn verwerking van het Jezusverhaal laat te wensen over.

Een prachtige film en misschien de meest intrigerende film over Jezus Christus ooit gemaakt. Willem Dafoe zet heel goed de menselijke kant van de Godmens neer, met het nodige afzien en de innerlijke strijd (zijn eigen leven als mens leiden of zijn goddelijke taak als redder van de mensheid vervullen).

Deze alternatieve kijk op het leven van Jezus is veel interessanter dan de zoveelste woord-voor-woord verfilming van de evangelieën. Mooie, aangrijpende muziek ook!

Jammer genoeg kan ik deze film nergens op dvd of blu-ray vinden.

Iegh.

Sowieso al niet de grootste Scorsese fan, maar hier maakt hij het toch wel érg bont. Nog nooit een voldoende van hem gezien, maar af en toe zit hij er wel dicht tegenaan. Deze film is echter een complete ramp van begin tot einde.

Nu is het ook wel zo dat ik het een beetje gehad heb met religieuze films. Deze verfilming van het bijbelverhaal heb ik al in meerdere versies gezien, er is er eigenlijk geen enkel die me echt wist te boeien. Ik ben het ook een beetje kwijt waarom ik het nog op 5 andere manieren zou moeten zien, veel voegt het niet toe.

Scorsese worstelde blijkbaar wat met z'n geloof, ik worstelde vooral met deze film. Erg, érg dik aangezet, het leek bijna een parodie op zichzelf. Visueel lelijk, acteerwerk kwam ook niet uit de verf en die speelduur is ook een lachertje. Mnee, één van de slechtste films van Scorsese die ik al gezien heb, en dat begint toch al een aardig stapeltje te worden.

0.5*

Vreselijk saai.

Dit moet de slechtste film zijn die ik tot dusver van Martin Scorsese gezien heb. Men zou haast denken dat hij tijdens het filmen niet alleen in crisis was met zijn geloof, maar ook met film maken. Als niet-gelovige kan ik het mij ook amper voorstellen hoe echt op te gaan in films als deze, waarin het geloof en de vragen errond centraal staan. Het genre lijkt me dan ook niet te liggen - intussen heb ik toch al een paar Jezusfilms gezien en die scoren toch altijd erg laag.

Behalve dat ook deze film voornamelijk uit oninteressant geneuzel bestaat, zijn er nog wat probleempjes. Zo lijkt de film op talloze momenten een parodie op het Jezusverhaal - Harvey Keitel, zowat het cliché van een New Yorks schoffie, is een miscast van jewelste en het perfecte voorbeeld van wat er fout is gegaan met deze film. Onbedoeld lijkt dit als lachen met Jezus, terwijl het net erg serieus bedoeld is. En dit dik 2,5 uur lang. Bijna niet uit te zitten.

1

Temptation... maar dan zonder tropisch eiland en dreamdates

Alle gekheid op een stokje. In het begin had ik wel iets van oei, wat een vreemde film. Maar eenmaal in het verhaal was het toch wel de moeite om gezien te hebben. Het verhaal is geen klakloze verfilming, dus er zijn wel een aantal wijzigingen.

Ondanks de lange speelduur verveelde het eigenlijk niet, mede door de cast.

Ik had wel wat schrik van het thema, maar uiteindelijk was het toch de moeite om gezien te hebben.

Ik ben niet gelovig en "Jezus" lijkt mij een schizofrene of bipolaire man die stemmen hoorde en visioenen had. Deze film kan mij niet boeien of overtuigen. Ik vind de acteerprestaties ook te theatraal. Een no go voor mij.

Gisteravond met mijn vader deze The Last Temptation of Christ even meegepakt zo in het Pinksterweekend. Wellicht dat de film beter gepast had bij het Paasweekend maar ach, het idee is er. En dit is toch wel weer zo'n film die automatisch de aandacht trekt door de cast, regisseur en wellicht aan de controversieele kant is. En mij interesseerde dit absoluut.

Duidelijk is van meet af aan dat het grote boek, de bijbel die bovendien toch onderhevig is aan menselijke interepetatie en soms 80 jaar na de betreffende gebeurtenis werd geschreven, niet als lijdraad gebruikt wordt maar de beslommeringen en kijk gebruikt wordt van de Griekse schrijver Nikos Kazantzakis die Jezus niet als een heilige wil afbeelden en het geheel evenmin wil verheerlijken maar een menselijk beeld van Jezus wil scheppen. En daar slaagt het geheel in eerste instantie meer dan prima in met een karakter vol twijfel en angst voor de dingen die hij ziet en voelt, en bang is voor het lot dat hem wacht met een bedevaart in de woestijn tot gevolg. Dit allen wordt begeleid door een aparte soundtrack die je niet snel bij een dergelijke film zou verwachten maar wel in het tijdsbeeld van de jaren '80 past. Dan heeft het geheel een bepaalde rauwheid en smerigheid door de tijd, de omgeving maar ook de gewoontes zoals de bijna steniging van Mary Magdalena.

En zo breidt de meer dan interessante film door die eigenlijk geen minuut verveelt ondanks zijn aanzienlijke speelduur vanwege een overdaad aan bijzondere taferelen zoals de toestand rond Johannes de Doper, of de uitdrijvingen en Jezus die zijn hart geeft. Het heeft allemaal een bepaalde intesiteit qua sfeer, acteren en muziek waar ook zeker de wederopstanding van Lazarus niet vergeten mag worden. Waarop ik vooral na de monoloog van Johannes over de zeven hoofdzonden concludeer dat het nog niet veel beter met de mens gesteld is dan toen. Buiten dat allemaal wordt nog steeds het lot van Jezus niet vergeten, omgeven door lotsbestemming, een ieder die daar onwillig zijn rol in speelt, angst en twijfel en vooral de schaamte die op een gegeven moment klinkt en niet alleen van toepassing zal zijn op hoe de mens zijn geloof praktiseert maar in alles rond twijfel en of hij wel goed doet en goed genoeg is en vooral factoren buiten zichzelf verwijt van pech en tegenslag. De laatste fase met de engel is toch wel van een behoorlijk hoog mindfuck gehalte waar even de vraag is hoe we daar beland zijn maar met een klap op het einde weer bij elkaar komt en in elkaar past waarop ik toch nog wel een paar keymoments uit de bijbelleer van de basisschool mis maar die ook eigenlijk niet terzake doen.

Hoewel fictief en een vrije interpretatie blijkt The Last Temptation of Christ toch een meer dan interessante film die ongetwijfeld veel discussie kan en zal aanzwengelen maar zal dit toch waarschijnlijk in de beurt komen bij hoe het geweest zal zijn om als mens met een dergelijk lot geconfronteerd te worden. Dan zou ik nog bijna de prima cast en acteerwerk vergeten. Afijn, duidelijk is dat dit wel smaakte in het Pinksterweekend en in mijn ogen een sterke en boeiende film te noemen is.

Dit passieproject van regisseur Martin Scorsese was een zware dobber in de negatieve zin. Je wordt als kijker tenslotte uitgedaagd om 164 minuten lang tegen lelijke decoraties en idiote personages aan te kijken, ondanks het relevante en belangrijke bronmateriaal. Daar heb ik dan ook genoeg respect voor, maar de vertaling van Scorsese naar film is simpelweg niet door te komen. De acteerprestaties van Willem Dafoe en Harvey Keitel zorgen echter voor wat leven in de brouwerij en een aantal achtergrondplaatjes zien er goed uit, maar dat is te weinig om de overwegend negatieve punten te compenseren. Scorsese heeft vaker religieuze onderwerpen uitgekozen voor uitermate ambitieuze films, maar tot nu toe heeft het mij nergens weten te overtuigen. Ik geloof overigens niet dat ik Barbara Hershey ooit slechter heb zien acteren.

Een van de laatste films van Scorsese die al een tijd op mijn lijst stond (er zijn er nog meer die ik moet zien maar deze stond wel bovenaan en ook het langst). Sinds ruim 1,5 jaar had ik dan toch het schijfje in bezit maar ik wilde hem per se op Goede Vrijdag zien. Vorig jaar lukte dat niet, dit jaar wel.

Nou, de film dan zelf. Hij viel me niet tegen en niet mee. Grootste zwakte vind ik Dafoe hier die lange tijd te mat acteert en richting het einde wat theatraler wordt. Ik kon nooit echt meegaan in zijn passie en in zijn spirituele zoektocht (ondanks dat ik dat verhaal wel goed ken). Jammer want daar draait de film toch wel om. Het laatste halfuur dat eigenlijk de apotheose moet zijn viel hierdoor wat tegen.

Wel is de montage uitstekend en ondanks veel statische shots vliegt de film echt wel voorbij. Het duo Scorsese-Schoonmaker is hier toch echt subliem in (op een enkele film na dan). Verder vond ik het uitgangspunt en de focus bij deze variant van het verhaal ook wel boeiend. Alleen is die minder sterk gebracht. 3,0*.