Monrak Transistor (2001)

Mooie film, laat zien hoe het door onvoorziene omstandigheden het leven helemaal de verkeerde kant op draait. Zonder dat je daar zelf iets aan kan doen.

ok, ik laat hier maar even een bericht achter sinds er maar 1 keertje is gereageerd.

hoe lelijk de titel en de poster ook ogen, het is echt een HELE mooie film, ik kon aan het eind het huilen niet inhouden(en daar heb ik niet erg vaak last van).

twee hoofdrollen goed geacteerd, mooi eind.

Erg jammer dat ik hem heb gemist. Kom er nu pas achter dat hij überhaupt gisteren werd uitgezonden. Wordt zeker niet herhaald ?

Mooie aparte film was 'Monrak Transistor'. In eerste opzicht leek het een mooi liefdesverhaal, maar door onverwachte wendingen werd het verhaal heel anders en onvoorspelbaar. Ik vond het een mooie film. Ik had nog nooit eerder een film uit Thailand gezien, de beelden spraken me erg aan. Een mooie sfeer, veel groen, gewoon gezellig.

Ik vond dat er goed geacteerd werd door de beide hoofdrolspelers. De liefde tussen Phaen en Sadao was heel geloofwaardig.

Mooie film, onvoorspelbaar, ik heb me geen seconde verveeld. Ook het einde was heel mooi. Deze film krijgt van mij 3,5*.

Had er niet zoveel van verwacht.

De film is ook duidelijk minder dan z'n vorige films, maar toch redelijk blij verrast. Thaise films blijven toch een mooie, kleurrijke uitstraling hebben.

Geinig verhaaltje van iemand wiens levensloop bepaald wordt door een paar momenten waarop het stevig foutloopt. Hoewel de film zich eigenlijk steeds als komedie blijft profileren zit er een dun drama laagje onder dat ten volle benut wordt tijdens de laatste scene. Opvallend mooi en integer moment in de film.

Verder nogal foute maar wel leuke Thaise humor, visueel ook fijn al is het iets te statisch (en zonder Doyle betekent dat iets te karig). Muziek ... tja, veel liedjes enzo. Passend maar echt mooi was het niet, gelukkig zat er wel genoeg humor in.

Aardig filmpje, beetje lang maar goed te genieten, met een opvallend en onverwacht mooi einde.

3.5*

Een erg Thaise film weer. Zoete liefdesliedjes in een drama/komedie oversprenkelt met kitsch muziek.

Wel een erg andere film van de rest van Pen-Ek Ratanaruang oeuvre, zou het eerder plaatsen tussen de werken van Wisit Sasanatieng - kwam er overigens niet een scène uit Fah Talai Jone voorbij?

Kan wel genieten van dit soort melodrama in een musical jasje, het heeft iets fleurigs.

Echt een geweldig spektakel wil het op enkele scènes na nergens worden. Waar nog bijkomt dat hij wat aan de lange kant is. Blijft over een alleraardigst filmpje, met wat vrolijke scènes, een ietwat kitscherige sfeer (positief!) en fijn drama.

Het schijnt deels een ode aan de oude Thaise cinema van het volk te zijn. Zeer melodramatische liefdesverhalen met veel verwikkelingen een happy end en de kitscherige Thaise liefdesliedjes als muziek. Die ingredienten zitten ook in deze film, maar de film is zich er bewust van, neemt af en toe een loopje met de realiteit en benadert alles luchtig en komisch. Het mooie is dat het geheel vooral als een oprechte ode voelt. Mede doordat het drama nooit belachelijk wordt gemaakt en er een mooie chemie is tussen de twee hoofdrolspelers (waarvan de mannelijke vooral erg knap balanceert tussen drama en vrij uitbundig komisch acteren).

Een leuke, oprechte en kleurrijke film.

3.5*

Hoe vaak zie je een film afkomstig uit Thailand? Niet vaak gewoonweg zelden. Toevallig een paar jaar geleden de Kong Fu hit Ong-Bak gezien. En zo zijn er meer landen waarbij ik het gevoel heb dat Nederlandse markt onvoldoende daar op inspeelt. Tijd voor verandering!

Heel plots kwam ik deze film tegen en meteen blind aangeschaft. Puur alleen om de kleurige dvd-hoes. Transistor Love Story is een liefdesverhaal dat zijn eigen weg gaat. De film is op momenten suikerzoet en zorgt dat de kitscherige liefdesliedjes nooit vervelen. Deze momenten zijn helaas ook maar schaars want in het tweede uur wordt er maar bar weinig gezongen. Dat is tevens ook wat jammer want ik vond de liedjes verdomd fraai. Ze hadden stuk voor stuk wel wat dat vooral kwam omdat de regisseur, Pen-Ek Ratanaruang, daarmee het realisme en het surrealisme zo goed aanduidde in de film.

Het liefdesverhaal is alles behalve voorspelbaar. Door onverwachte wendingen krijgt het verhaal een stukje realiteit met zich mee en zorgt voor de nodige diepgang in de karakters. De speelse manier van wendingen in het verhaal zorgde voor een stukje dramatiek. Daarbij spelen de acteurs het heel aardig en kunnen ook nog eens zeer fraai zingen. Het mooiste element in de film waren de sprankelde kleuren denk dan vooral aan de kleur groen.

Dus een meer dan aardige musical die in 2001 de grote winnaar van de belangrijkste Thaise filmprijzen was. En dat zegt wel wat over een regisseur en zijn film. Ben dan ook heel erg benieuwd geworden naar andere films van hem alleen jammer dat ze niet verkrijgbaar zijn in Nederland. Eens kijken of ik ze kan importen want deze beviel me meer dan aardig terwijl ik geen musical bewonderaar ben.

Invisible Waves is via Asiamania verkrijgbaar, en Thaise films zijn niet zo'n enorme zeldzaamheid

Heb je anders nog wat tips wat betrekking tot R2NL?

Aanvankelijk kon ik nog wel lachen, toen ik in de plotomschrijving op de dvd las, dat een simpele Thaise jongen graag zanger wilde worden. Jammer genoeg is de Thaise muziek qua niveau nogal vergelijkbaar met al die smartlappenmuziek hier in Nederland. Weg lol.

De film ziet er gelukkig kleurrijk uit en de scene op de kermis was een sfeerrijke opening. De ontluikende romance tussen Sadaw en Phaen was, ondanks de typische Thaise? humor die de vader van Phaen met zich meebracht, leuk om te volgen. Eenmaal ze steeds verder en langer verwijderd van elkaar raakten liep de romance voor geen meter meer, omdat Sadaw zich geen moment om haar leek te bekommeren en geen poging ondernam om haar te bereiken.

De film duurt ook serieus veel te lang om te blijven boeien. De van - de - hak - op - de - tak avonturen duren geen 90 minuten zoals hierboven en op IMDB staat weergegeven, maar bijna 2 uur! Zeker een element dat de grootste lol wegneemt, omdat het op een gegeven moment maar blijft voortduren. Een 2,5*

Twaalf beroepen en dertien ongelukken, of Don Quichot en zijn windmolens: wat in m'n hoofd opkwam na het bekijken van deze Thai.
Het eerste half uur, met de prille liefde tussen twee leuke jonge mensen, had z'n charmes. Het leek een kleurige en fleurige romcom te worden. Helaas maakt het verhaal dan snel een draai richting drama. Het springt van de hak op de tak in plaats en tijd, en gaat te vaak voor ongrappige onzin - solliciteren voor een zangcarrière, maar meer dan twee jaar (!) later nog steeds de vloer van de danszaal aan het dweilen ?).
Het moment waarop de twee hoofdpersonages elkaar uit het oog verliezen, en de film in twee verhalen verdergaat: dàt is waar het imho mis ging. Jammer.