Depuis Qu'Otar Est Parti... (2003)

Hee, hebben zo weinig mensen deze film maar gezien? Derde geworden bij de publieksprijs op IFFR. Ben aan het twijfelen of ik er dit weekend heen ga.

Een film die nooit echt een gevoelige snaar weet te raken, maar ook nooit vervelend of slecht wordt. Ondertussen ga je geloven dat liegen de nationale sport is in Georgie.

Niet slecht dus, maar een bronzen plak van het IFFR-publiek is toch wat overdreven. 3*

Niet onaardig, maar nergens hoogstaand. De oma is best een leuk personage en er zitten wat aardige momenten in. Maar de film is zo licht van toon dat hij nergens weet te ontroeren. Het ene oog in, het andere uit.

2.5*

Ja, sluit me aan bij de vorige reacties. Niet slecht, maar het raakt je niet.

Wel goed geacteerd door de oma.

2,5*

Was al bang dat ik plots een gevoelloos wezen was geworden. Op een gegeven moment was de héle zaal (zaten er met z'n vieren) aan het wenen met één uitzondering, ik.

Leuk filmpje met grappige momenten maar wel een hoog 'good bye Lenin'-gehalte.

3,5*

Wenen is veel gezegd, maar ik moet toch toegeven dat ik behoorlijk aangegrepen was door deze film. Maar ik ben nu eenmaal nogal teerhartig Nee ik vond deze film echt meer dan geslaagd, als je er niet meer in wilt zien dan het charmant sprookje dat hij is. Degelijke acteurs, knapje sfeerweergave van de omgeving (Parijs! Ik ben er nog niet geweest, maar zoals hier had ik het nog nooit gezien, echt grappig) en op zijn manier leuk gefilmd. De muziek was niet speciaal maar deed wat hij moest doen, kortom alles was eigenlijk goed. Maar ik geef toe dat het wééral een charmante, aangrijpende film uit Europa was, zo zijn er tegenwoordig zoveel (en het alternatieve filmpubliek is er wég van) en inderdaad de film is nogal zoetsappig en mocht wat meer venijn hebben. Maar ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat het een echt mooie film was, en volgens mij was dat ook de enige bedoeling... 4 sterren, met de nadruk op 3.5.

Ester Gorintin speelt prachtig en draagt de film. De film verloopt nogal traagjes, maar zit psychologisch sterk in elkaar.Het echte gevoel van medeleven komt bij pas tegen het einde, wat best jammer is.

Het deed mij inderdaad ook aan Good Bye Lenin denken. 3.5 sterren

Heb de film zelf nog niet gezien, maar is best de moeite waard om aan te prijzen.

ik heb nu al een paar keer geprobeerd om commentaar over deze film te schrijven, maar ik kom nooit ver. om de simpele reden dat ik nu niet duidelijk weet of ik hem goed vind of niet. (heeft iemand dat ook af en toe?)

de mooie 'ingekleurde' beelden maken het redelijk zwakke scenario goed. de zeer overtuigende acteerprestatie van Eka (de grootmoeder) vult de zwakkere momenten van de andere 2 hoofpersonages aan. nergens heel slecht maar ook nergens echt goed ...

waar wil deze film naar toe? kan iemand het mij vertellen ?

Deze film wil naar mijn mening gewoon de kijker ontroeren door een eenvoudig verhaal te vertellen over liefde met eenvoudige personages. Natuurlijk zit er ook een soort van bewustmakingsstrategie achter om mensen de menselijke kant van illegale migratie te tonen, maar voor mij was dit in de eerste plaats een mooi en charmant filmpje, eerlijk in zijn bescheidenheid.

het migratie probleem vond ik een zwak puntje in het scenario: het wordt allemaal heel schattig gehouden. vb. ze hebben zogezegd een geldprobleem, maar ik heb ze er nooit onder zien lijden. Af en toe valt de elektriciteit uit, maar al bij al leven ze in een mooi ruim huis. ik voelde de armoede, de werkloosheid niet ... het bleef bij een beetje zuchten.

maar toch even een staande ovatie voor Esther Gorintin, ze is werkelijk subliem tot in de kleinste details Vb. als ze een taartje moet kiezen of naar de telefoon stormt.

Toen we de film bestelden voor onze videotheek heb ik 'specimen'-covers gezien waarop de film kortweg 'Otar' heette. Nu hebben we de film binnen en heeft-ie toch z'n oorspronkelijke lange titel.

Ik ben best verbaast over de reacties van deze film ik vind het zelf namelijk een van de betere films die ik tot nu toe heb gezien. Ik vond het een ontroerend verhaal, lekker rustig en ontzettend Georgisch. Ik geef de film een 4,5 Deze film verdient naar mijn inziens veel beter

Hoe sommige films in de vergetelheid kunnen geraken.

Deze film illustreert dat, en dat terwijl de film toch erg aangenaam bleek te zijn. De acteerprestaties van met name de oma sprongen er op een positieve manier uit.

Het script vertoond inderdaad veel gelijkenissen met Good Bye Lenin! Echter, waar die film nog draait om thema `s als het vallen van de muur. Richt deze film zich op het behagen van een oude oma. De beginscène is erg grappig oma kan nauwelijks kiezen uit de vele taartjes en vervolgens is ze net zo gepikeerd als een klein kind, alleen omdat er iemand meesnoept. Verder ook een geweldige scène als ze minzaam de deur voor iemand dichtslaat.

De kracht van deze film zit niet in de dramatiek, een van de minste scènes vond ik het moment dat oma in het ziekenhuis werd opgenomen . Het deed een beetje afbreuk aan haar constant vitale en lekker eigenzinnige gestalte. Oma kwam sympathiek over en bovenal grappig, toch was ik niet ontroerd toen ze in Parijs haar dode zoon ging opzoeken . Waarschijnlijk ook doordat ik nooit met Otar kennis had gemaakt.

De sfeerschetsen van Georgïe vond ik stukken interessanter, altijd leuk om kennis te maken met een andere cultuur met zijn positieve en negatieve kanten. Ik kreeg gelijk het backbackersgevoel toen ze met zijn allen naar de boomgaard gingen.

Bovenal een leuke wegkijkfilm, die qua uitwerking zeker wat unieks over zich heeft.

Good Bye Georgïe 3,5*

Zo heb ik het ook ervaren. Erg sympathiek, maar een tikkie een tegenvaller. Had wat meer body verwacht. Nu bleef het te veel bij sympathiek, zonder dat er echt iets aan de orde werd gesteld.

Een best aardige film, hoewel ik het uitgangspunt van het verhaal in andere versies eerder heb gezien. Hoogtepunt voor mij is het laatste deel van de film. Dat deel weet namelijk te verrassen en te onroeren. Het is jammer dat de rest van de film dit niveau niet weet te bereiken.

Fraai kijkje in het dagelijkse Georgische leven.

Die ouwe tang speelde bijzonder goed. Een diepe buiging voor deze krasse dame! Ik vind het lovenswaardig dat men haar heeft gecast, d.w.z. een echte gebochelde oude dame (toen al 90 jaar!) en niet één of andere oudgemaakte vijftiger!!!

Het verhaal zelf kabbelt een beetje voort (ik kan me voorstellen dat het voor sommigen te saai is!) en wat mij betreft hadden ze inderdaad de ziekenhuisscene kunnen schrappen. Toch mooi.

Drie generaties vrouwen voelen compleet andere gevoelens voor Otar. De oma vindt hem helemaal geweldig in zijn stalinistische opinie. De zus vindt het een vreselijke broer met zijn politieke opinie. En de dochter kan zichzelf nog niet helemaal vinden in deze wereld. Plots krijgen dochter en moeder een telefoontje, Otar is overleden aan een bedrijfsongeval. Ze worstelen met het wel of niet brengen van de dood van Otar naar de oma toe. Vooral omdat oma op het punt staat Otar te gaan opzoeken in de grote stad.

De film overtuigde me niet helemaal. We krijgen een beeld van de generaties en hun problemen maar de film leek teveel weg te hebben om de kijker te ontroeren. In plaats van stelling in te nemen. Gemiste kans. Buiten dat lijkt de migratie, de armoede en de werkeloosheid helemaal geen echt probleem. Je went gewoon aan het feit dat de elektriciteit uitvalt op een bepaald tijdstip van de dag en ze leefden toch in een behoorlijke luxe als ik dat zomaar mag zeggen. De acteurs lijken zo van straat te komen neem de oma op zich al volgens mij deed ze gewoon haar ding dat ze altijd al deed. Heel natuurlijk kwam het over. Al met al een degelijke film die van alles lijkt aan te kaarten maar door de hoeveelheid lijkt de film onder te sneeuwen. Plus dat de thema’s die aangetipt werden vond ik in andere films beter uit de verf te komen. Een gemiste kans van het debuut van Julie Bertucelli.

Mooie ingetogen film. Fraai geacteerd. Mooi verhaal. Misschien een beetje te traag.

Vandaag weer eens bekeken. Nog steeds die mooie drie sterren film. Maar ik vond hem nu niet meer te traag. Verrassend eind.

En een mooi thema. Leren leven met leugens ....

Lieve, menselijke film over een oudje dat wel enigszins medelijden opwekt om haar nietige verschijningn en haar maar weinig briljante sociale positie, maar anderzijds zoveel energie, persoonlijkheid, zelfs dominantie uitstraalt, dat ik geboeid en nieuwsgierig haar belevenissen en van haar familie heb gevolgd.

Het camerawerk is rustig en gevat inspelend op de emoties van de personages, die overigens verbluffend knap worden vertolkt.

Enkele heel mooie scènes.

Geen meesterwerkje maar een film die heel wat beter verdient dan een handvol kijkers.

Dat einde

Sympathiek, eenvoudig filmpje over de alledaagse beslommeringen van drie generaties vrouwen, die elk voor zich respectievelijk gebukt gaan onder de slagschaduwen —zie de poster— van een geromantiseerd beeld van het verleden (grootmoeder), de weerbarstigheid van het heden (moeder), dan wel de schimmigheid van de toekomst (dochter).

Vooral Esther Gorintin zet als de grootmoeder een formidabele rol neer in deze tragikomedie over het dagelijks leven in het hedendaagse Georgië, waar primaire nutsvoorzieningen allesbehalve een vanzelfsprekendheid zijn. Regisseur Julie Bertuccelli neemt de tijd om de verschillende karakters uit te diepen en het verhaal op rustige wijze te vertellen. Het resulteert in een onderhoudende film met een aantal erg mooie scènes en een aangenaam, hoopvol einde, dat je achterlaat met een goed gevoel.