Depuis Qu'Otar Est Parti... (2003)

Niet onaardig, maar nergens hoogstaand. De oma is best een leuk personage en er zitten wat aardige momenten in. Maar de film is zo licht van toon dat hij nergens weet te ontroeren. Het ene oog in, het andere uit.

2.5*

Wenen is veel gezegd, maar ik moet toch toegeven dat ik behoorlijk aangegrepen was door deze film. Maar ik ben nu eenmaal nogal teerhartig Nee ik vond deze film echt meer dan geslaagd, als je er niet meer in wilt zien dan het charmant sprookje dat hij is. Degelijke acteurs, knapje sfeerweergave van de omgeving (Parijs! Ik ben er nog niet geweest, maar zoals hier had ik het nog nooit gezien, echt grappig) en op zijn manier leuk gefilmd. De muziek was niet speciaal maar deed wat hij moest doen, kortom alles was eigenlijk goed. Maar ik geef toe dat het wééral een charmante, aangrijpende film uit Europa was, zo zijn er tegenwoordig zoveel (en het alternatieve filmpubliek is er wég van) en inderdaad de film is nogal zoetsappig en mocht wat meer venijn hebben. Maar ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat het een echt mooie film was, en volgens mij was dat ook de enige bedoeling... 4 sterren, met de nadruk op 3.5.

Ester Gorintin speelt prachtig en draagt de film. De film verloopt nogal traagjes, maar zit psychologisch sterk in elkaar.Het echte gevoel van medeleven komt bij pas tegen het einde, wat best jammer is.

Het deed mij inderdaad ook aan Good Bye Lenin denken. 3.5 sterren

Hoe sommige films in de vergetelheid kunnen geraken.

Deze film illustreert dat, en dat terwijl de film toch erg aangenaam bleek te zijn. De acteerprestaties van met name de oma sprongen er op een positieve manier uit.

Het script vertoond inderdaad veel gelijkenissen met Good Bye Lenin! Echter, waar die film nog draait om thema `s als het vallen van de muur. Richt deze film zich op het behagen van een oude oma. De beginscène is erg grappig oma kan nauwelijks kiezen uit de vele taartjes en vervolgens is ze net zo gepikeerd als een klein kind, alleen omdat er iemand meesnoept. Verder ook een geweldige scène als ze minzaam de deur voor iemand dichtslaat.

De kracht van deze film zit niet in de dramatiek, een van de minste scènes vond ik het moment dat oma in het ziekenhuis werd opgenomen . Het deed een beetje afbreuk aan haar constant vitale en lekker eigenzinnige gestalte. Oma kwam sympathiek over en bovenal grappig, toch was ik niet ontroerd toen ze in Parijs haar dode zoon ging opzoeken . Waarschijnlijk ook doordat ik nooit met Otar kennis had gemaakt.

De sfeerschetsen van Georgïe vond ik stukken interessanter, altijd leuk om kennis te maken met een andere cultuur met zijn positieve en negatieve kanten. Ik kreeg gelijk het backbackersgevoel toen ze met zijn allen naar de boomgaard gingen.

Bovenal een leuke wegkijkfilm, die qua uitwerking zeker wat unieks over zich heeft.

Good Bye Georgïe 3,5*

Een best aardige film, hoewel ik het uitgangspunt van het verhaal in andere versies eerder heb gezien. Hoogtepunt voor mij is het laatste deel van de film. Dat deel weet namelijk te verrassen en te onroeren. Het is jammer dat de rest van de film dit niveau niet weet te bereiken.

Fraai kijkje in het dagelijkse Georgische leven.

Die ouwe tang speelde bijzonder goed. Een diepe buiging voor deze krasse dame! Ik vind het lovenswaardig dat men haar heeft gecast, d.w.z. een echte gebochelde oude dame (toen al 90 jaar!) en niet één of andere oudgemaakte vijftiger!!!

Het verhaal zelf kabbelt een beetje voort (ik kan me voorstellen dat het voor sommigen te saai is!) en wat mij betreft hadden ze inderdaad de ziekenhuisscene kunnen schrappen. Toch mooi.

Lieve, menselijke film over een oudje dat wel enigszins medelijden opwekt om haar nietige verschijningn en haar maar weinig briljante sociale positie, maar anderzijds zoveel energie, persoonlijkheid, zelfs dominantie uitstraalt, dat ik geboeid en nieuwsgierig haar belevenissen en van haar familie heb gevolgd.

Het camerawerk is rustig en gevat inspelend op de emoties van de personages, die overigens verbluffend knap worden vertolkt.

Enkele heel mooie scènes.

Geen meesterwerkje maar een film die heel wat beter verdient dan een handvol kijkers.

Sympathiek, eenvoudig filmpje over de alledaagse beslommeringen van drie generaties vrouwen, die elk voor zich respectievelijk gebukt gaan onder de slagschaduwen —zie de poster— van een geromantiseerd beeld van het verleden (grootmoeder), de weerbarstigheid van het heden (moeder), dan wel de schimmigheid van de toekomst (dochter).

Vooral Esther Gorintin zet als de grootmoeder een formidabele rol neer in deze tragikomedie over het dagelijks leven in het hedendaagse Georgië, waar primaire nutsvoorzieningen allesbehalve een vanzelfsprekendheid zijn. Regisseur Julie Bertuccelli neemt de tijd om de verschillende karakters uit te diepen en het verhaal op rustige wijze te vertellen. Het resulteert in een onderhoudende film met een aantal erg mooie scènes en een aangenaam, hoopvol einde, dat je achterlaat met een goed gevoel.