Flesh (1968)

De eerste door Morrissey regisseerde film, die eigenlijk gewoon van Warhol was mag je wel stellen. Bovenstaande poster is origineel wel een paar honderd waard, evenals de bekend poster waarbij Dallesandro met die rode hoofdband te zien is. Dallesandro is nooit een groot acteur geworden, en viel slechts op in een rolletje in The Cotton Club. Zelfde geldt voor Geraldine Smith, die oa. ook in Raging Bull te zien was. Een beeldschone vrouw, die hier van zijaanzicht op haar meest aantrekkelijkste te zien is als nooit tevoor en na.

Net nog geen minimal art. En daar moet je van houden. 3 sterren

Voor de één kan het amateuristische karakter van deze film afstotend zijn, maar voor mij werkte het als een perfect dokument van de jaren 60.

Joe Dallesandro is perfect als rondhangende hoer die $200 moet zien te verdienen voor een abortus. Of hij dat geld nu wel helemaal of niet bij elkaar weet te halen is onbelangrijk, de film laat voornamelijk Joe (naakt) zien; thuis, op de straten van New York en bij "klanten".

Dit eerste deel van de Flesh/Trash/Heat trilogie maakt me nieuwsgieriger naar de andere delen!

3,5*

Deze film bevat niet echt een verhaal, je volgt een dag uit het leven van de hoofdpersoon. Er gebeurd eigenlijk weinig, het zijn voornamelijk dialogen. Helaas konden deze dialogen me niet heel erg boeien (mede ook door het vele snijden). Wou de film graag zien omdat ik Warhol in zijn samenwerkingen met David Bowie en the Velvet Underground een boeiend figuur ben gaan vinden. The Factory vind ik een fascinerend iets, en ook deze film is daar gemaakt. Maar ik vrees dat ik het voortaan maar bij de muziek zal houden.

2*