Mes Petites Amoureuses (1974)

Non, non, rien n’a changé

Tout, tout a continué

Non, non, rien n’a changé

Tout, tout a continué

Hey! Hey! Hey! Hey!

Er zijn weinig regisseurs die even persoonlijke, autobiografische films maakten als Jean Eustache. Van La Maman et la Putain is algemeen bekend dat het een waarheidsgetrouwe verfilming was van zijn vele liefdesperikelen. Zo waarheidsgetrouw dat de dame op wie het personage 'la maman' gebaseerd was-heb ik van horen zeggen-zichzelf spontaan van kant maakte na de eerste vertoning. Minder bekend is dan weer het feit dat Eustache's jeugd in het dorpje Pessac misschien nog wel een grotere impact op hem als cineast had dan het jaren '60 Parijse bohemienleven waarmee hij vaak geassocieerd wordt. Over Pessac maakte Eustache twee documentaires (nog niet op deze site, wie o wie zal ze toevoegen?) en deze film. Mes Petites Amoureuses is charmant, maar mist de uitzonderlijke sfeer van La Maman et La Putain. Geniaal einde wel: het hoofdpersonage van een jaar of 13 verhuist naar een grote stad, waar hij zich erg laat beïnvloeden door een aantal hormonaal ongebalanceerde schoftjes, met alle gevolgen van dien: wanneer hij immers in de zomervakantie naar zijn oud dorp terugkeert.. blijkt hij zijn vroegere vriendjes volledig ontgroeid. Veel cineasten zouden zo een overgang met subtiliteit en nuance brengen, Eustache doet het dan weer zo: het hoofdpersonage probeert casually de tieten van een vriendinnetje vast te grijpen, ze blijkt niet gewillig, dus gaat hij maar verder spelen. Ach ja, van Une Sale Histoire wisten we wel al dat Jean een stille genieter was

Mooie, nostalgische terugblik op 'het Frankrijk van mijn jeugd'. De film begint niet voor niets met Charles Trenet's 'Douce France'. De film kabbelt rustig voort met gebeurtenisjes, zoals we dat gewend waren in de jaren zeventig. Het verveelt nergens, maar je komt er ook niet voor uit je stoel. Had voor mij wel iets dynamischer, of misschien dramatischer gemogen. Wat je bijblijft is het prachtige Franse landschap, de lethargie van de hoofdpersoon, de uitzichtloze armoede en doelloosheid van het leven van de moeder en haar Spaanse gastarbeider. De jongen doodt zijn dagen in de reparatiewinkel van een 'oom', waar hij niets leert en ook niets te doen heeft. En de meisjes? De amoureuses? Gaan niet verder dan een zoentje en willen allemaal wachten tot ze getrouwd zijn. Niet om vrolijk van te worden. Heb de jongen dan ook geen enkele keer zien lachen.

Prachtige herschepping van Frankrijk zo begin jaren zestig, het flaneren, de cafés met flipperkast, de bioscoop en vooral de uitermate gecompliceerde regels in het jongens-meisjes-verkeer.

Zo halverwege verhuist de hoofdpersoon van platteland naar stad, het tempo is glijdend en het lijkt er altijd zomer te zijn.

Zowel nostalgisch als wat tobberig en dat geeft het toch net een wat andere sfeer als in de meeste coming-of-age-films.

La Douce France uit pakweg het jaar 70 heruitgevonden en dan door de ogen van een puber met veel aandacht voor verliefde paartjes, meisjes die in aanmerking komen voor een eerste kus en ook al wat met liefde te maken heeft.

Teder en ook discreet filmpje , opgebouwd met korte scènes, die nauwelijks aaneenhangen maar doorgaans wel met het thema te maken hebben.

Herkenbare toestanden en achtergronden voor wie die periode heeft gekend en een hoofdrolspeler die me af en toe aan Jean-Pierre Léaud deed denken (niet toevallig vertolker in die andere bekende film van Eustache).

Sympathiek, om rustig te bekijken, mogelijks zelf even in herinneringen te verwijlen maar toch ook om te waarderen voor de keurige opzet, geslaagd camerawerk, eenvoudige en spontane dialogen en zeer behoorlijk acteerwerk.

Het afgelopen jaar gingen de twee enige lange speelfilms van Jean Eustache in gerestaureerde versies uit in Cannes en Venetië. Eye vertoonde ze beide en ik ben naar beide gegaan. Ik wilde ze al jaren zien en buiten matige versies in de pindakaaswereld was er niet veel. Dat zorgde zelfs bij mensen die ze eerder hadden gezien voor ontdekkingen (hé dat zwartwitcontrast bij La Maman et la Putain hoort net zo hoog). Die andere film heeft de grootste naam en is een fascinerende botsing tussen een reflectie op mei '68 (en vooral het gebrek aan verandering) en het persoonlijke leven van de regisseur. Maar stiekem vond ik deze nog mooier. Schijnbaar ook weer autobiografisch en vooral een film over hoe je als je opgroeit toch wel leert, ook als je ouders dat niet doen. Door te kijken en te kopiëren. Het al eerder genoemde einde is prachtig. Zo gebracht dat je de vrienden op het platteland in het begin als logische vrienden ziet maar na zijn terugkeer lijken ze ineens jonger. En dan volgt het brutale einde dat yeyo omschrijft en suggereert de film dat het jongetje ook nog ergens zit. Een film die nog flink nabroeit in mijn hoofd.

Alleen tijdens de circusvoorstelling