Kiss of Life (2003)

Kaartjes voor de film gewonnen, dus zaterdag meteen gaan kijken. Ik had de middagvoorstelling in Amsterdam, het was net gaan regenen. We waren de enige!!!!

Vond het wel een mooie film, maar het was wel wat vaag allemaal. En ik heb ook het idee dat er wat fouten in zitten, qua tijd en zo. Want er is nogal wat gedoe over een foto, en ik heb het idee dat het niet helemaal klopt. Eerst ligt hij op straat en neemt mams hem mee (kan niet want dan is ze al dood), dan vindt iemand hem op de mat en dan pakt zoonlief hem van de straat Maar goed, alles liep zo door elkaar, met flashes en dromen en geesten, dat ik dat niet eens zeker weet.

Mooie plaatjes, verhaal een beetje gezocht. Vooral het stuk van de vader van het gezin in Bosnie(?) vond ik erg goed. Hoe kom je zonder geld/taal/hulp een land in oorlog uit?

Vond het meer stijl dan inhoud. De vele truukjes waardoor het drama in stukken wordt gehakt en verdeeld en door elkaar gehutseld, blijft niet effectief. In het begin greep het mij wel degelijk. En daarbij komt nog dat de drama zo is uitvergroot, wat ook wel werkt, maar niet voor de volledige speelduur. Sterkste punten zijn het camerawerk en de score gecomponeerd door (inmiddels) ex-Portsmouther Murray Gold. 2 sterren

Getruc met droom en werkelijkheid waardoor je als kijker lang blijft raden hoe de vork aan de steel zit. Op zich niet onaardig, maar ook wel wat stijl over inhoud, en aan het einde als het geheel duidelijk begint te worden wel licht teleurstellend - en aanleiding om te gaan zoeken of het verhaal wel klopt, of er geen details rammelen.

Mooi gespeeld, dat wel. Wat dan weer de vraag bij me oproept waarom eigenlijk Ingeborga Dapkunaite relatief onbekend gebleven is. Tenminste, behalve haar kleine rolletje in Seven Years in Tibet is ze me daarna nooit meer opgevallen, en da's toch alweer bijna twintig jaar geleden.