Fucking Berlin (2016)

"Ik wou mijn grenzen aftasten, maar heb ze overschreden." Ziedaar 'Fucking Berlin' in een notendop, de Duitse versie van het Franse 'Bang Gang', en duidelijk geïnspireerd door de werken van Larry Clark. Wel komt het moralistisch vingertje pas helemaal in de staart, en voelt alles daarvoor nog behoorlijk fris en onbevooroordeeld aan. Voor hoofdpersonage Sonia ligt de grens zelfs ergens tussen het inbrengen van een cavia in iemands achterwerk (niet alleen Mr. Slave uit South Park laat graag Lemmiwinks door zijn darmen dwalen), en intimiderend gewurgd worden tijdens de penetratie. U merkt het: deze prent zal stof doen opwaaien.

Verder ook geen pretentieus arthousesfeertje deze keer, maar erg vlot en zelfs wat amusant. Cinematografisch zit het ook wel goed, Gottschick lijkt me wat geïnspireerd door Noé maar toont wel niet dezelfde durf. De regisseur stelt Berlijn overigens voor als zowat de tolerantste stad aller tijden, met de meeste vrijzinnige jeugd aller tijden. Nu ben ik er zelf nog nooit geweest, maar wat hij ons hier voorschotelt lijkt me fel overdreven. Van onzin kent Gottschick ook wel wat.

Vanwege de synopsis verwachtte ik zoiets als een Duits equivalent van Mes Chères Études (2010, met Déborah François), maar dat valt enigszins tegen. Gegeven het feit dat het verhaal gebaseerd is op de autobiografie van de ex-studente Sonia Rossi, mist de film verrassend genoeg diepgang. Afgezien van een paar leuke scènes —zoals de cunnilingus-scène in de collegezaal— kabbelt het verhaal rustig voort zonder echt dramatische ontwikkelingen. Het is allemaal redelijk braaf en gewoontjes.
Protagoniste Svenja Jung ziet er overigens leuk uit; dat weer wel.

Ik had hier toch wat andere verwachtingen bij; dat het meer "juicy" zou zijn. Zeker is er veel seks, maar weinig opbouw daar naar toe waardoor het maar weinig opwindend is, zelfs in de periode dat het allemaal leuk is voor de hoofdpersone. Het is verder een degelijk drama over het verleggen van grenzen, wat meer dan degelijk gefilmd is. Maar ik vind het lastig me te identificeren met de hoofdpersone, waardoor het allemaal wat minder aanspreekt. Ik heb al meer films gezien over het verleggen van grenzen, het verrast me nauwelijks. 2*.