Obaltan (1961)

Enorm bitter drama over uitzichtloosheid in het Korea van na de oorlog. De film is dan ook jarenlang banned en zelfs "lost" geweest, maar uiteindelijk dook er nog een kopie op die was ingezonden naar het 7e internationale filmfestival van San Francisco.

Obaltan werd een tijd terug door Koreaanse critici verkozen tot de beste Koreaanse film van de 20ste eeuw.

Koreaanse films staan wel bekend om de enorme scheppen drama die ze vaak opdienen, en dat was in 1961 niet anders. Het is een en al treurigheid. En waar moderne Koreaanse films het drama nogal eens afwisselen met een flinke dosis zwarte humor is daar bij Obaltan geen enkele sprake van. Wellicht was het daarvoor nog te vroeg, nog geen tien jaar na de Koreaanse oorlog, in een drama waarin gedesillusioneerde en getraumatiseerde veteranen en hun families centraal staan. Obaltan kent geen mededogen. Als iemand het geluk lijkt te vinden is daar een jaloerse buurman die het meisje vermoordt.

Obaltan kent een aantal sterke scenes, vooral die met de door kiespijn gekwelde broer, die steeds het "correcte" doet maar alleen maar verder in de ellende zakt. De laatste scène in de taxi is erg naargeestig als hij de woorden van zijn waanzinnig geworden moeder uitspreekt: "Laten we gaan". Het lijkt er op dat de kiespijn zozeer zijn gedachten in beslag nam dat hij zijn lot en dat van zijn gezin gelaten accepteerde, maar zodra de fysieke pijn weg is komt daar andere, niet behandelbare pijn voor in de plaats, de pijn van een mislukt leven.

De pakkende soundtrack is al even dramatisch als het verloop van de film.

Viel me toch wat tegen. Het gegeven van het trauma van de oorlog vond ik goed klinken, maar het was me allemaal iets te fatalistisch, waarbij men zich neerlegde bij de tristesse en weinig pogingen deed om er iets van te maken. Het is niet dat ze faalden in hun pogingen om uit die vicieuze cirkel te raken of dat ze unfair werden behandeld, ze probeerden het gewoon nauwelijks.

En van de verschillende soldaten waarmee de film begint, vond ik dat ze veruit de minst interessante uitkozen om de meeste tijd aan te besteden.