Nebel im August (2016)

Schokkend drama met een Sebastian Koch als Dr. Werner Veithausen die langzaam maar zeker in een harteloos monster veranderd. We wisten allemaal van deze Nazi praktijken maar dat maakt het niet makkelijk deze schanddaden te moeten aanschouwen...

Volgens mij de eerste film die de euthanasiepraktijk van de nazi's op mensen met een beperking als thema kent. Anders dan het boek volgt de film de hoofdpersoon alleen tijdens zijn verblijf in de laatste instelling. Ook op andere onderdelen wijkt de film van het boek af, zonder daarbij overigens afbreuk te doen aan de kern van het waargebeurde verhaal.

Voor wie interesse heeft in deze film, volgende week vrijdag 5 maart te zien op Canvas.

In tegenstelling tot veel andere oorlogsfilms is deze gemaakt door de specialisten in de materie zelf....de duitsers. En over een onderwerp dat slechts een randverschijnsel is in de geschiedenis van wereld oorlog 2, maar tegelijk de lont van de holocaust betekende. Een zeer goede en waarschijnlijk waarheidsgetrouwe film over de massa euthanasie die plaatsvond om alle Duitse mensen die niet tot het Arische volk behoorden te elimineren. Heel goed geacteerd en ik moet zeggen, in tegenstelling tot alle hollywoodiaanse verhalen (incl.saving private ryan en schindlers's list), een echte verademing. Deze film is terecht een heel accurate weergave van een periode waar Duitsland het liefst van al niet meer aan herinnerd wil worden. Een regelrechte topper om te bekijken.

Verademing om weer eens een goeie Duitse film te zien temidden van het door Amerikanen opgelegde moraliteit, en vanuit het perspectief van een kind en kinderen. Een waarschuwing voor hedentendage zoals het Nazi beleid is doorgevoerd t.a.v. zwakzinnigen alsof dat de normaalste zaak is, lees: volgende fase in de evolutie is van een wederom gezond te maken volk.

Gelukkig zijn we van heel lang na de oorlog: veel overlevering op school, maar dat was het dan ook.

Bij deze gruwelijke film vroeg ik me af of de jongen, Fritzi Haberlandt, hoofdpersoon, zelf ook geen trauma door deze rol heeft opgelopen...zó'n gruwelijke tijd in de geschiedenis uitgebeeld en alweer verfilmd...Het is niet om aan te zien en het staat me te allen tijde vrij om dit te vinden...Overbodige film, nul sterren. In deze film zit niks, dat ik nog niet wist. Integendeel en daarom overbodig.

Er zijn ontelbaar veel films over WO 2-oorlog en worden nog gemaakt en zéker met een kind in de hoofdrol: moet je niet doen, deze rol is onethisch en schadelijk voor het kind.

Al die aspecten die er voor Duitsers aan zitten, ook de naoorlogse generatie, die ken ik beslist, is geen hogere wiskunde en waar mensen toe in staat zijn, eveneens. Elk volk kent zwarte bladzijdes, die kun je niet uitscheuren, maar leert men kennen op school, dat is voldoende en heeft elke generatie een beter streven en hopelijk: handelen.

In tegenstelling tot Rotterdam@1 vind ik het is juist lovenswaardig dat de zwarte bladzijde van de Duitse geschiedenis niet uit het boek wordt gescheurd. In Duitsland wordt er veel energie gestoken in educatie om ook toekomstige generaties te helpen herinneren aan dit verschrikkelijke tijdperk in de recente geschiedenis.

Als de Duitsers zelf een film maken over dit onderwerk dan gaat het meestal niet over een of andere zakenman die honderden Joden redde of ander heldendom. Veel meer laten ze het gevaar van rechtse populisme zien en geven daarmee een waarschuwing af.

Deze film belicht het feit dat ogenschijnlijk fatsoenlijke verstandige mensen onder omstandigheden en gedreven door idealen, maar meestal voor eigen lijfsbehoud, tot vreselijke dingen in staat zijn. Volgens de ideologie van het Derde Rijk moest het volk gezuiverd worden van alle zwakheden. Erfelijke aandoeningen en afwijkingen vielen daar ook onder. Deze film belicht dit stukje geschiedenis op een zeer indringende wijze door de ogen van een kind. Een zeer sterke film die aanzet tot nadenken en discussie. Knap is hoe er met een grote groep, naar ik aanneem, gehandicapte figuranten de sfeer van het tehuis wordt neer gezet. In Sebastian Koch zie ik altijd een beetje de Duitse Jeroen Krabbé, de jongen die Ernst Lossa speelt steelt hier de show.

Het euthanasieprogramma voor de "onderste derde" van de Duitse samenleving is een wat minder gekend hoofdstuk wat mij betreft, maar ééntje dat zeker een film verdiende. Over Joden wordt geen woord gerept, deze misdaden worden hier begaan tegen de zwakkeren : mentaal gehandicapten, zieken, kinderen... wat het allemaal nog droeviger maakt. Om het allemaal op een onopvallende manier te laten verlopen kregen de patiënten barbituraten en voedingsarme soep toegediend . Hoewel de film op zich zeker niet tegenvalt, vond ik de personages niet zo sterk en daardoor raakte het me minder dan ik had gewenst. Het bleef twee uur lang een eerder passieve kijk door de ogen van Ernst. Het einde vond ik wel heel mooi.

Wat een onzin. Het is net door zulke films dat deze wandaden niet vergeten worden. Er wordt enorm treffend getoond hoe het kwaad soms wordt vertegenwoordigd door mensen die in se niet slecht zijn en er zelfs van overtuigd zijn dat ze voor de goede zaak werken. Ook vandaag zijn er goedmenende mensen die in de val lopen van demagogen. En als de overlevering volgens jou dan toch enkel via het onderwijs moet, deze film is perfect om te vertonen aan scholieren.

Helemaal eens met Filmkriebel

Het mooie Werk ohne Autor (2018), eveneens met de topacteur Sebastián Koch, belicht het thema rond euthanasie van mindervaliden eveneens. Griezelig eigenlijk waarbij vanuit Darwinistisch “wetenschappelijk” denken op koelbloedige wijze “minderwaardige” mensen worden weggeselecteerd om het “eigen” superieure ras te vrijwaren.

Toch wel een indringend portret van hoe het er aan toeging in een psychiatrische instelling. Ik vond het wel wat verwarrend. Los van de gifmengsels en voedingsarme soep was de zorg redelijk. Ik bedoel maar dat er geen vormen waren van zware mishandeling, verbaal noch fysiek. Ook de protesterende zuster werd min of meer ongemoeid gelaten en de directeur ageerde schijnbaar niet onmiddellijk op verwijten of beschuldigingen.

Het blijft steeds knap dat de Duitse filmwereld niet blind blijft voor het verleden van hun land en dit steeds erg sereen aanpakken met hun zelfkritische blik.

Weer een Duitse film over wo2. Ik heb het er intussen wel een beetje mee gehad. Het wekte in elk geval nauwelijks emotie bij me op.

Krachtige en aangrijpende film over nazi-praktijken gedurende WO II, met name het waanzinnig onmenselijk idee om de zwakkeren uit de maatschappij radikaal te weren.

Dat zulks gebeurt met kinderen, niet altijd gesteund op levenskansen maar ook op persoonlijke vetes, is des te gruwelijk.

Op ware feiten gebaseerd. Het meisje Nandl is een fictief personage, zegt de film, en vertegenwoordigt de ganse kindergemeenschap die dergelijke wandaden onderging. Het laatste beeld van het geplaagde maar hoopvol kindergezichtje van het meisje levert een een mooi, aandoenlijk slot op.

Ik vond deze film een beetje tegenvallen. Het verhaal wordt op zich prima vertelt. De acteurs spelen goed, maar toch voelt het allemaal een beetje ‘ kinderlijk’ of ‘over de top’.

Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er is gebeurd en het is goed dat dit soort films gemaakt worden, maar had er iets meer van verwacht. En ik weet niet precies waar het hem in zit.

Schokkende gebeurtenissen in deze film, dat is zeker.

Ik ben een beetje bekend met T4 uit de geschiedenisboeken en andere films, en het wordt hier duidelijk getoond wat het inhoudt.

Toch had ik van deze film iets meer veracht, het gaat allemaal nogal traag. Toch zijn de vertolkingen vooral van de kinderen, indrukwekkend.

Sebastian Koch, hier als arts, die de meedogenloze selecties moet maken is als vanouds zeer goed in zijn rol.

Maar wat dan gezegd van Henriette Confurius, die de koelbloedige verpleegster die de dodelijke vruchtensappen toedient aan de kinderen, ze speelt haar rol met zoveel overtuiging dat je er bang van wordt.

Waar gebeurd dus, helaas. En kijk de film uit tot op het laatste, want men vertelt ook wat er met de daders is gebeurd na de oorlog. Je zal versteld staan wat ze voor straf hebben gekregen !!

Aanrader deze film al had hij dus wel wat meer vaart mogen hebben, maar het grote pluspunt, het is een Duitse film en ik ben steeds opgetogen dat de Duitsers hun eigen, niet mooie, verleden nu zelf vertellen, het maakt het allemaal indrukwekkender dan het al is.

Laat ons hopen dat er lessen uit worden getrokken, maar zoals dat al zoveel is gebeurd, is dat waarschijnlijk in dit geval ook ijdele hoop.

behoorlijke lange zit, ik vond het wat vrij tam/ simpel verfilmd.

De scenes waren niet heftig zoals het in werkelijkheid wel gegaan zal zijn.

Dacht zelf Jeroen Krabe te herkennen in die Dr. Werner / Sebastiaan koch

Indrukwekkend drama, gebaseerd op waargebeurd verhaal. Prachtig gespeelde rollen van met name Ernst (Ivo Pietzcker) en Nandl. Huiveringwekkend te zien waartoe het regime destijds in staat was. Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt.

Echt een hele goeie film. Ik wist wel dat de Nazi's zwakzinnigen ook opruimde maar dat het zo grootschalig was wist ik niet. Best wel een heftige gebeurtenis wat zich daar afspeelde. Dat jochie dat Ernst speelt, acteert best wel goed. Het einde zag ik eerlijk gezegd niet aankomen, ik dacht dat het anders zou eindigen. Over deze misdaden die ook aan de Nazi's te linken zijn heb ik trouwens eigenlijk nog niet eerder een film gezien.

Trouwens telkens als ik Sebastian Koch zie heb ik het idee dat ik naar Zwartboek zit te kijken.

Wat een K film, zeer boeiend gekeken vanaf begin tot eind..... had het einde liever anders gezien, maar ja zo ging het.

Goed gespeeld. Geeft prima inzicht in het eugenetica denken en de racistische theorieën in Nazi Duitsland. Daardoor beklemmend.

Kende deze film totaal niet maar wat een indrukwekkende film, écht heel bijzonder...

Snap ook niet dat er mensen zijn die slechts 2 of minder sterren geven!

Opnieuw een Duits meesterwerk met bijbehorende geweldige acteurs!

(wellicht was Henriette Confurius iets te knap maar haar acteer talent is dan wél weer buitengewoon)

Hetzelfde hier, vooral de eerste scene met Koch.

Mooie beelden, zoals wel vaker met Duitse films. Jammer dat het zeer clichématig is allemaal, op het kitscherige af op momenten. Ik kwam erop het laatst achter dat het op ware gebeurtenissen gebaseerd is. Dat maakte de film vreemd genoeg nog niet geloofwaardiger voor mij.

Indrukwekkend verhaal en ook zeker indrukwekkend gespeeld. Bijna eng goed zelfs.

Erg goede film over een kleiner facet uit de holocaust.

Het T4 programma zoals dat in codetaal genoemd werd door ingewijden.

Het vermoorden van duizenden zwakkeren of mensen van wie het leven tot inferieur werd benoemd.

Euthanasie noemden die ingewijden dat. Zogenaamd heel menslievend en ze geloofden dat bijna zelf.

In ieder geval was het wel economisch kosten besparend want waarom zou je miljoenen marken uitgeven aan deze zwakkeren?

En natuurlijk was het ook goed voor de carrière van de uitvoerders

Dat wordt in deze film heel goed neergezet door Sebastian Koch die de medisch directeur speelt. Goh wat een redelijke verstandige en menslievende man was dat toch.

Je zou hem bijna geloven.

Of Henriette Confurius als de hoofdzuster. Wat een lieve meid toch zoals zij daar wordt neergezet.

Een meid ook die er niet voor terugdeinst om honderden kinderen te vermoorden met haar frambozensap.

Het verhaal van de film is waargebeurd al zijn veel van de situaties en gesprekken natuurlijk volgens interpretatie van de makers maar knap gemaakt.

Ernst Lossa heeft in ieder geval echt bestaan.

Helaas kwamen de meeste moordenaars er vanaf met een paar jaar gevangenisstraf.

Sommigen zelfs dat niet.

Zeer indrukwekkende film die één van de zwartste pagina van de mensheid in beeld brengt.

Jammer genoeg vergeten mensen vaak stukjes geschiedenis maar laten we hopen dat ze dit nooit zullen vergeten al zou het alleen al zijn om het in de toekomst te voorkomen. Alhoewel, laatst zagen we de film Quo Vadis, Aida? (Film, 2020) - MovieMeter.nl en daarin waren velen de geschiedenisles schijnbaar al vergeten.

Na duizenden burgerdoden in Visegrad, Foca en andere steden liet men het in Srebrenica toe, dat er duizenden Moslim jongens en mannen de dood in werden gejaagd!

Na 3 jaar burgeroorlog in voormalig Joegoslavië was het vrij onnozel dat de VN het nog niet doorhad dat dit zou gebeuren!

Films als "Nebel im August" en Quo Vadis, Aida? (Film, 2020) - MovieMeter.nl zullen nooit overbodig worden zoals iemand in een eerdere reactie beweerde. De "gewone man" laat zich vaak overtuigen door gewiekste praatjes van lieden die maar één ding wensen en dat is macht. In die positie kunnen ze anderen die hen overbodig lijken, een handje helpen om de aarde eerder te verlaten. Macht corrumpeert, het maakt mensen corrupt en immoreel.

Ook in deze film zie je dat goed terug; zuster Edith Kiefer en hoofdzuster Sophia zullen vast voor de oorlog gewetensvolle verpleegsters zijn geweest, hier zijn ze machtig, ze kunnen mensen de dood injagen met het nobele doel om de zwakkere inferieure wezens van hun ellende te verlossen. Goed voor de Duitse samenleving en het streven van de Nazi's. En natuurlijk meende Dr. Werner Veithausen het allemaal goed met de vader van Ernst Lossa. Alleen was hij helaas ook al verblind door "zijn gelijk".

Jammer voor de familie Lossa dat ze bij het Jenische volk hoorden waarvan de Nazi's dachten dat het zigeuners waren. Niet dus!

De vader probeerde dit uit te leggen maar gelijk hebben is toch iets anders dan gelijk krijgen!

Indrukwekkende film en onze waardering is een 9+!

Meer info over de familie Lossa: Robert Domes - leestafel.info

Indrukwekkende film over een twaalfjarige zigeunerjongen tijdens de tweede wereldoorlog in Duitsland in een psychiatrisch ziekenhuis. Het verhaal moge duidelijk zijn. Deze praktijken gebeurden nog in het echt ook in die tijd. Een triest verhaal, maar erg mooi gefilmd, opgebouwd en geacteerd door eigenlijk iedereen. Knappe film.

De regisseur pakt ons al snel bij het handje en dat vind ik maar zozo. Sebastian Koch weet nog een beetje nuance in zijn personage te leggen, maar de blanke doodsengel uit Hamadar krijgt daar niet de ruimte voor. De frappante kop van Ivo Pietzcker herkende ik uit Babylon Berlin. Hij heeft dan ook een prachtige kop en speelt zijn spel voortreffelijk. En toch ben ik eerder getuige van de gruwel dan dat die mij echt shockeert (en het zou me uiteraard moeten shockeren). Braaf lineair verfilmd, met de poëtische momentjes op het dak net iets te kunstmatig in de verf gezet.

PS. Ik herkende Oja als het jongetje uit 'Die Blechtrommel'.

Deze film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en situeert zich in Zuid-Duitsland, begin jaren 1940. De 13-jarige Ernst Lossa, zoon van een reizende koopman en halfwees, is een pientere maar moeilijke jongen. De kindertehuizen en opvoedingsgestichten waar hij tot nu toe heeft gewoond, hebben hem als "onopvoedbaar" bestempeld en hem uiteindelijk vanwege zijn opstandige aard naar een psychiatrische inrichting gedeporteerd. Alle kinderen die niet in het ideaalbeeld van de nationaal-socialistische rassenideologie passen, worden in een dergelijke instelling geplaatst. Dat zijn meestal jongeren met een lichamelijke of geestelijke handicap. Na korte tijd merkt hij dat de kinderen daar worden vermoord onder leiding van de kliniek van Dr. Veithausen. Hij vecht terug en probeert de gehandicapte patiënten te helpen. Uiteindelijk is hij van plan te ontsnappen, samen met Nandl, zijn eerste liefde. Maar Ernst komt in groot gevaar, als de directie en het personeel van het ziekenhuis beslissen over leven en dood van de kinderen…
Dank zij het talent van de jonge acteur Ivo Pietzcker als Ernst Lossa behoudt “Nebel in August” een indrukwekkend neutrale en authentieke expressie. Daarnaast blijft ook de aanwezigheid van andere personages in het geheugen gegrift. Sebastian Koch geeft de hoofdrolspeler Dr. Veithausen een perfide complexiteit door zowel de liefhebbende plaatsvervangende vader van de kinderen te zijn als de overtuigde euthanasie-voorvechter die in zijn kantoor namen van de lijst doorstreept. Ook Thomas Schubert als de manke doktersassistent, Fritzi Haberlandt als de moreel twijfelende verpleegster Sophia en Henriette Confurius als de meedogenloze, fatale schone die de slachtoffertjes vergiftigd frambozensap toedient, zijn overtuigend. De personages zijn echt de geheime triomf van deze zeer aangrijpende film.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn veel mensen omgekomen, en niet alleen vanwege de moord op de Joden in de concentratiekampen. Ongeveer 200.000 mensen verloren hun leven door het nationaal-socialistische euthanasieprogramma. Met andere woorden, lichamelijk en geestelijk gehandicapten die geacht werden een last voor de samenleving te zijn, werden gedood. De regisseur Kai Wessel verdient alle lof voor zijn durf om dit trieste en beangstigende hoofdstuk van de menselijke geschiedenis op het doek te brengen. Dergelijke gebeurtenissen mogen niet worden vergeten. Daarom is “Nebel in August” een belangrijke prent. Niet te missen.