Maléfique (2002)

Zeer leuke, maar vreemde film.

De ene locatie in dezelfde film werkte perfect. Shots zijn leuk, muziek sfeervol, de richting die de film uitwil moeilijk te voorspellen.

Buiten de rare sfeer die over de film hangt (obscure personages in een cel die in aanraking komen met magie) is er niet veel te beleven, maar de film is lekker kort, en binnen deze tijdspanne werkte het perfect.

Uiterst effectieve wegkijker, niks meer, niks minder. 3.5*

PS: gore ? Niks van gemerkt.

In België bestaat er zo’n ongeschreven wet dat je gevangenen de hoop moet laten koesteren ooit te kunnen ontsnappen uit hun benarde situatie. Die hoop houdt hen in leven, voorkomt dat ze doorslaan en gekke dingen gaan doen. Het zou de eerste niet zijn die omwille van zijn uitzichtloze situatie zich met een bedlaken aan de centrale verwarming opknoopt. Het idee dateert al van Alexandre Dumas’ Le Comte de Monte-Christo uit de vroege 19de eeuw – en waarschijnlijk nog veel eerder – en inspireert veel gevangen tot miraculeuze ontsnappingen.

Of het nog miraculeuzer kan dan in Malefique is twijfelachtig. Een boek vol toverspreuken van een in zwarte magie bedreven ex-gevangene lijkt de poort naar de o zo verlangde buitenwereld te kunnen openen.

Bovennatuurlijke horrorfilms zijn een ras apart. Ze verslikken zich niet zelden in al te inventieve plotwendingen en verklaringen en missen daardoor vaak hun doel. Een beetje als een voetballer die de mooiste dribbelkunsten in huis heeft maar nooit z’n man voorbij geraakt. Maar Malefique houdt het sober. Zowel qua setting als qua storytelling. Alles speelt zich af in één cel waar vier heren, elk met hun eigen bizarre trekjes, samen naar een manier zoeken om te ontsnappen. Zo’n beperkte setting kan dan al snel eentonig worden en eist daarom een stevige compensatie op andere vlakken. De makers mikken hier duidelijk op de vreemde personages die middels enkele visuele en narratieve stunts de vaart in de film moeten houden. En helaas lukt dit slechts deels, want écht grappig of angstaanjagend wordt het nooit en van de acteurs haalt enkel Gérald Laroche niveau.

Het is al eens eerder en beter gedaan in Cube, visueel een pak indrukwekkender en ook qua scenario stukken beter. Maar goed, Malefique is geen Cube en roeit dus met de riemen die het heeft. En aangezien men sterk de kosten kon drukken wat acteurs en setting betreft, bleef er nog een centje over voor de mooie special effects en de nodige goed gedoseerde en overtuigende ranzigheden. Allemaal mooi in correlatie met de ondertussen efficiënt opgebouwde mysterieuze sfeer die zonder aarzelen tot het einde blijft aanhouden. En ja dat einde… het geeft deze film op de valreep nog een geniaal kantje mee.

Erg aardig filmpje.

Een origineel verhaal met een duistere satanische sfeer, enkele gore beelden, een stel freaks en een constante dreigende spanning. Beetje jammer van het einde, is wat slapjes en had naar mijn mening wel wat beter kunnen worden afgerond. Verder een leuk tussendoortje wat de aandacht wel vasthoud. 3,5*

the Da Vinci Code meets Cube.

Deze werd door Halcyon bij verscheidene recente franse horrors vernoemd als één van de betere. Jammer genoeg is hij mij een beetje tegengevallen.

Het verhaaltje is leuk, lekker simpel en biedt voldoende amusante scènes aan. De personages zijn minstens even doeltreffend. Maar toch loopt het ergens mank. zo wordt er iets te weinig met de claustrofobische ruimte gewerkt en is het allemaal nogal voorspelbaar, vooral de 'twist' dan.

Toch is Maléfique zeker geen slechte film. Het is een onderhoudende horrorprent die start vanuit een best origineel uitgangspun, wat jammer genoeg net iets te clichématig wordt ingevuld.

3.5*

deze film ongeveer 3 jaar geleden voor het eerst gezien, en toen verrassend erg onder de indruk van de mystiek achter het filmpje. 3j Later is dat eigenlijk nog steeds het geval, al gebeurt er in 3/4de film eigenlijk bijzonder weinig en is het wachten tot het laatste half uur dat je met verbijstering geslagen wordt. Want hoe dan ook, het blijft een verrassend goede film, maar je moet er natuurlijk wel het geduld voor hebben. Desalniettemin blijf ik bij mijn mening van 3.5*!

Erg interessante film om te zien over zwarte magie en ondanks dat de film zich grotendeels maar in één locatie afspeelt bleef ik als kijker toch geboeid kijken.

Sowieso elke gevangene heeft wel iets:
Marcus, die borsten heeft en een vrouw wilt zijn volgens mij.
Paquette, die alles opeet wat hij tegenkomt.
Lasalle, die teruggetrokken is en geen boeken leest.
Carrère, die denkt er zo weer uit te zijn.

Totdat ze dus die dagboek tegenkomen er besluiten om de spreuken in de praktijk te brengen.

Eindigt wel oké met iedere gevangene wiens (extreme) wens uitkomt.

3, 5 Sterren.

Magnifiek Nja dat is wat overdreven maar heb van begin tot eind genoten. Eén-locatie-films liggen me wel mits het scenario en de karakters boeiend zijn en dat is zo; lekker bizar en ondoorgrondelijk.

Fantasy/horror is een prima genre-aanduiding, het is behoorlijk nasty wat er gebeurt met die jongen, het gekraak en getwist van enkel, arm en dubbel klappen van de rug. Dat flikken die Fransen wel vaker, een heel rustig filmpje met hooguit een paar harde oplevingen tussendoor. Verder is er weinig fysieke horror maar wel op psychologisch vlak (angst) wanneer het einde nadert.

Het sterkste van Malefique is het concept - ieders grootste en goedbedoelde wens leidt tot een persoonlijke hel / gruwel - deed me op een of andere manier denken aan Hellraiser. Alleen de komst van een nieuwe gevangene vond ik jammer maar gelukkig was zijn optreden van korte duur en speelde hij alsnog een sleutelrol.
Gaaf filmpje met ook nog een sterk einde, typisch zo'n onbekend goed werkje waar je wel eens op stuit.

Tweede film die ik van Valette zie vandaag, gelukkig lijkt het in de verste verte niet op het hopeloze Le Proie.

Maléfique is namelijk gewoon een zeer aardige film, eentje die niet snel in z'n kaarten laat kijken. Dat is bij menig horrorfilm weleens een ander verhaal. Er hangt een obscuur sfeertje over de film heen, en de louche personages zijn leuk genoeg om te boeien. Al vond ik de hoofdpersoon zelf nogal een houten klaas.

Het verhaaltje ligt niet helemaal in mijn straatje; het occulte gewauwel werkte soms zelfs een beetje op de lachspieren, maar het is onderhoudend genoeg, en wordt zowaar wel nog erg leuk tot zijn einde gebracht. Deed omwille van het diabolische tintje ook wat denken aan Hellraiser, al kan deze film zich daar kwalitatief niet mee meten.

3,0*, amusante film.

Veel geld zal hier niet aan uitgegeven zijn. Vier acteurs in één kleine ruimte ! Gesprekken in overvloed, maar een interessant verhaal en spanning ontbreken. Boring 3/10

Zeer goede en interessante Franse horror! Een fantasierijke combinatie van fantasie, horror en mysterie. Het centrale concept is geweldig, drie gevangenen met bizarre eigenschappen krijgen gezelschap van een vierde (met wie het publiek zich identificeert) Als men een oud boek ontdekt waarin wordt beschreven hoe een voormalige gevangene ontsnapte met zwarte magie botsen hun persoonlijkheden. Alles in de film speelt zich af binnen die vier gevangenismuren hierdoor krijg je als kijker het gevoel dat je ook in die cel zit met de personages. Ondanks dat het dus een film is over vier mannen die opgesloten zitten in een cel, werd het nooit eentonig of vermoeiend en in feite verhoogt het isolement van de groep het gevoel van wantrouwen, claustrofobie en paranoia. De kleine ruimte is natuurlijk ook omdat de film een laag budget bezat maar door een origineel uitstekend geschreven script en goed acteerwerk, intrigeert het van begin tot eind! De film gaat ook niet voor de goedkope spanning. Gore wordt spaarzaam gebruikt maar als er is, is die gewoon erg goed gedaan en bezorgen kippenvel! Kwaliteit boven kwantiteit! JA dit is een goed voorbeeld van hoe een horrorfilm effectief kan zijn met niets meer dan een goed uitgevoerd plot en veel hart. Voor degene die oplettend en op de hoogte van het werk van H.P. Lovecraft, zijn, kunnen zien dat een van de woorden in het boek "Fhtagn" is. Dit is een woord uit een gebed van de aanbidders van Cthulhu Cult. Door deze invloed is het ook niet raar dat er hier een groezelig griezelig en verontrustende sfeergevoel hangt. Verbluffende goed debuut van een regisseur die denk ik hierna eigenlijk nooit meer dit niveau echt heeft gehaald!

Het langspeelfilmdebuut van de Franse regisseur Éric Valette is er eentje die je niet snel vergeet, want de minimalistische inhoud pakt zeker richting de tweede helft behoorlijk creatief uit. De eerste helft is dan ook vanzelfsprekend vooral op de opbouw gericht, waarin we als kijker langzaam kennismaken met de (excentrieke) personages. Het meest oninteressante figuur (vertolkt door een expressieloze en matige Gérald Laroche) betreedt spijtig genoeg de hoofdrol en het volle scenario voorziet hem van de meest banale achtergrond mogelijk, maar Clovis Cornillac en Philippe Laudenbach daarentegen spelen de pannen van het dak. De visuele stilering oogt verder doordacht maar ietwat onzeker, waarbij met name het camerawerk af en toe had mogen worden voorzien van wat extra energie. De speciale effecten zijn verder gematigd overtuigend en de inhoudelijke meerwaarde van het concept doet zijn werk naar behoren. Het laatste halfuur is spannend, mysterieus en boeiend en Valette laat zien dat hij een origineel verhaal prima kan vertellen, maar de vormgeving had links en rechts wel een boost mogen krijgen.

"Will you make it out alive?”

De film die in mijn lijst onder de noemer “New French Extremity Horror” had ik misschien liever anders willen opvullen, want deze ‘Malefique’ vond ik niet echt heel bijzonder om heel eerlijk te zijn. Ik hou best wel van absurde films, ook films met de “dark magic” als thema vind ik ook best waardevol en behap ik vaak best, deze Franse variant van de zwarte magie vond ik wel gewoon povertjes. Ik zag een tijdje geleden al dat hij op Netflix was geplaatst, en dus ook mijn aandacht te pakken had alleen stelde ik hem dus best lang uit, zo lang dat ik eigenlijk helemaal was vergeten over deze film. Maar goed, toen ik hem dus uitzocht klonk het allemaal best leuk.

Ik hou namelijk ook wel van een goede gevangenisfilm, zeker als dit dus ook de nodige horrorelementen bevat. Ik vond dat hier allemaal wel mee valen. De film is zeker lekker vreemd, noem bijvoorbeeld dat die gast tieten had (transgender dus?) en die andere man wat meer zijn slaafje was, borstvoeding aan het geven was maar, het deed me allemaal niet zo veel.

Ik had misschien toch wel echt meer gehoopt dat ze ook meer met die zwarte magie deden. Want buiten een paar spells om wordt er ook niet zoveel gedaan. En dan duurt deze film best lang. Want je zit met vier man in één ruimte, dus dan stelt een film zich best zwak op omdat je de kijker maar moet vermaken daarmee, en een zwak script zoals deze kan de film ook echt niet redden.

En dat is best jammer. Als de film goorder was (net zoals de openingsscene) dan had ik me nog meer vermaakt. Nu gebeurde er eigenlijk heel weinig, en zit je al gauw veertig minuten te wachten op de klapper die eigenlijk gewoon uit blijft. De paar horrormomenten die erin zitten waren wel goed, en daardoor haalt de film nog zijn nodige cijfer. Al vond ik het algemeen wel gewoon echt slecht.