White of the Eye (1987)

Zeer aparte filmervaring. Een vrij doorsnee thrillerverhaal wordt op een uitstekende en vernieuwende wijze neergezet, met fantastisch camerawerk en fascinerende montage. Vooral visueel een film om van te genieten, maar ook genoeg spanning. dikke 4*

Mooie handheld camerawerk en dito editing. Het verhaal begon ijzersterk als soort van Giallo. De omgeving is erg mooi en eeeh functioneel. Jammer van het suffe en langdradige einde. 3.5

Leuk om eens gezien te hebben, maar helaas niet meer dan dat. De moordsequenties doen een beetje denken aan De Palma of ja zelfs de Italiaanse Giallo zoals reeds aangehaald. Verder is het allemaal wel entertainend maar niet echt bijzonder. Naar het einde toe mondt de film uit in een soort b-film-madness die enkel weggelegd is voor de geoefende trash-fanaat

Deed mij ook denken aan de Palma door de combinatie van indringende muziek en intense manier van filmen. Verder ook eens met Halcyon dat het einde steeds verder ontspoort. Al met al lichte tegenvaller.

Niet veel meer dan een eigenaardig curiosum. Misschien net niet slecht genoeg om te negeren. Net als Cammells eerste film 'Performance'.

Dat de gekwelde kunstenaar / regisseur na 4 films een pistool tegen zijn hoofd zou zetten draagt wel bij aan de macabere sfeer die de film ademt. Maar is dat uiteindelijk genoeg?

Recentelijk weer gezien en ditmaal viel het kwartje.

Deze broeierige film biedt bij vlagen razend fascinerende en licht ontwrichtende sfeertekeningen met het stoffige landschap van Arizona, de psychedelische muziek van Nick Mason & Co., acteur David Keith en de ongrijpbare regie van Donald Cammell.

Het einde is helaas langdradig en 'way over the top' ja, maar toch verdiend van 2** naar 4****.

Ik vind het nog steeds een eigenaardig curiosum maar nu wel meer dan dat alleen.

3 voor de hele film, 4 voor het laatste half uur.

3 voor de hele film, 2 voor het laatste half uur zou ik zeggen.

De film komt binnenkort ook in "Arrow editie" uit. Zelf heb ik vandaag de NL dvd gekocht. Ik ben benieuwd!

En?

Cammell, tragisch figuur en boeiende filmmaker. Performance, gemaakt met Nicholas Roeg is geweldig, Demon Seed is fijn retrofuturisme en was zijn tijd qua thema behoorlijk vooruit. En ook dit is boeiend genoeg om het jammer te vinden dat zijn oeuvre niet een stuk groter is.

Boeiende film dus, maar wel een vol met mankementen. Begint fascinerend, is vaak fris en origineel qua look en heeft toffe muziek. Maar het plot van de film loopt gedurende de film echt finaal uit de hand en de finale is te belachelijk voor woorden. Erg eigenzinnig en interessant, maar dat einde trek ik echt niet.

Daarom 3.0*

Die verdrinking in bad met die spiegel vond ik wel aardig bedacht.

Bizarre en eigenzinnige thriller.

De eerste helft is best intrigerend. De eerste moord had zo uit Argento's hoed kunnen komen. Erg sterk en sfeervol gedaan. Daarnaast heeft de eerste helft ook de meeste originele en aparte shots.

Helaas blijft de film in het midden wat teveel kabbelen en lijkt het einde wat te vroeg ingezet te worden. Het einde is namelijk er uitgerekt. Daarnaast vinden er dan dusdanig bizarre gebeurtenissen plaats dat het allemaal wat 'too much' word.

Vooral door dit laatste kom de volle potentie helaas er niet helemaal uit. Jammer, want Cammell laat met name in de eerste helft zien dat hij best een sterk filmmaker kan zijn.

Ik stel me voor dat Donal Cammell met kleine crew naar de Mojavewoestijn ging met het plan een intense, stijlvolle seriemoordenaarfilm te maken (Argento maar beter!). Toen hij al halfweg de opnames was, at hij een hele hoop paddestoelen. Vervolgens werden zijn lichaam en geest gekaapt door de ziel van een Apache-opperhoofd, die de film verder à l'improviste ging regisseren.
Props voor ballen-trippende-Apache-Donald: hij heeft deze film met veel bravoure en een compleet eigen stempel gemaakt. Soms eng, soms oprecht dramatisch, soms trashy, soms sensueel en poëtisch. Oneffen, ja ja, maar met onmiskenbaar geniale tikjes en een stortvloed aan intense, psychedelische beelden die ik niet zal vergeten.
De eindsequentie, waarin pappa een hysterische samoerai-zelfmoordterrorist wordt en gaat vechten tegen een opdondertje met een gigantisch machinegeweer, is werkelijk knettergek. Een van de zuiverste uitingen van waanzin in cinema die ik ken.

Ik maak er gewoon 4,5* van. Deze film blijft zeldzaam hangen. Van brute giallo naar psychologische thriller naar gewelddadige slapstick, Cammell doet het gewoon.Zo'n film waarvan je denkt: "hè, wat moet ik hierbij denken?", maar waar je wel aan blijft denken.

Beklemmend meesterwerk. Fantastische thriller, die je het eerste half uur aan het raden laat waar je naar kijkt, om grandioos te eindigen. Fantastisch!

5*

Even dacht ik in het begin bij het aanschouwen van een stijlvol gefilmde moordsekwens aan Brian de Palma of Dario Argento, maar het werd mij al snel duidelijk dat deze kineast helemaal niet het niveau van deze grootmeesters zou halen. Wat daarop volgde was een uur leegte en verveling. De spanning flakkerde slechts op in het laatste halfuur. De film lijdt duidelijk onder het gammele plot, dat helemaal niet opwindend is. Wat mij betreft een ruime onvoldoende. Ik wou eerst de Arrow Blu-ray aanschaffen maar heb dat wijselijk geannuleerd.

Eigenaardig, wispelturig en uiteindelijk volkomen krankzinnig. Pittige moorden, een detective die er kort op zit, sensuele ontmoetingen, geroddel en een relatie die z'n beste tijd heeft gehad. Cammell is druk in de weer met muziek en flashbacks om het verleden aan het heden te plakken, die evenredig aan elkaar naar een soort delirium toewerken. Wankel, dat is het, in die mate dat het vanzelf eens moet omvallen, maar er gaat een intensiteit achter schuil die het toch op de been houdt. Zelfs als het gaat doordraaien richting een van de pot gerukte finale. Een nachtmerrie in vol daglicht. Met een hilarisch hoogtepunt. De kiekeboe in het stoffige gangetje. Dat geluid ook van die gozer.

Peyote!

Het eerste uur is heel aardig, de film lijkt alle kanten op te kunnen gaan en de setting zorgt voor een goede broeierige sfeer. Halverwege kakt de film in en lijkt het zelf niet meer te weten waarheen te gaan. De twist die er dan in zit is erg matig en zorgt voor een vervelende climax.

Matige film over een geluidstechnicus die door de politie verdacht wordt van een aantal moorden. Het geheel begint op zich wel veelbelovend, maar het toch al simpele verhaal wordt nogal onsamenhangend gebracht waardoor de aandacht al snel verslapt. Wel mooi camerawerk en een redelijk sfeervolle soundtrack.

De inhoud klonk interessant, maar nergens werd de film echt boeiend, was content dat hij gedaan was, zo saai.

En ik maar denken dat Roeg het doorgeslagen genie was!

(Ik had al zo'n vermoeden dat ik goongumpa hier ging vinden met een hoge score )

Naar wat voor een humbug heb ik toch zitten kijken? Het plot deed me denken aan een Brian DePalma film. De eerste moord leek wel een giallo. Daarna was het echter uit met de pret. Vooral veel gewauwel en wat raar gedoe erg slaapverwekkend. Laatste half uur wordt het nog wel een beetje spannend maar die finale wordt belachelijk lang gerekt en is nogal dom en niet echt bevredigend.

Sterk filmpje hoor, met opvallend camerawerk en ziet er verder ook heel modern uit voor die tijd.

Verhaal deed me ook aan andere nineties filmpjes denken, beetje vaag en eigenaardig maar erg fijn.

Helaas heeft deze regisseur maar weinig films afgeleverd, toch die anderen maar eens opzoeken dan.

Rommelig gemonteerde serial killer film over een man die vrouwen wreedaardig vermoord in hun huizen. Door sommigen als een cultfilm beschouwd. De regisseur, Cammell (Demon Seed) wil duidelijk op originaliteit inzetten met zijn flashbacks en ongewoon narratief, maar het voelt eerder gekunsteld dan natuurlijk aan. Kon leuker geweest zijn.