Tootsie (1982)

Klassieker, gemaakt door iemand met een duidelijk controle over het materiaal. Kan haast geen tekortkomingen bespeuren, behalve dan dat Hoffman's wenkbrauwen al vanaf het begin geëpileerd zijn.

Leuke komedie met een vermoedelijke ondertoon. Konden vrouwelijke acteurs toen makkelijker werk vinden dan mannelijke ?

Dustin Hoffman speelt het goed maar ik vond de vertolking van Robin Williams als Mrs Doubtfire ook wat natuurlijker.

Beiden mannen zijn niet echt melk muiltjes.

Toch een goede film dus geef ik een 3.0.

Tootsie is een aardige film en dat is vooral te danken aan hoofdrolspeler Dustin Hoffman, die een erg sterke rol neerzet, of beter gezegd twee sterke rollen. Vooral zijn rol als vrouwelijk alter ego Dorothy Michaels is soms behoorlijk vermakelijk. Ook de scènes met zijn huisgenoot Bill Murray zijn leuk, doordat Murray hem telkens belachelijk probeert te maken.

Verder bevat de film best sterke dialogen en een vlot tempo. Jessica Lange doet het ook goed als tegenspeelster van Hoffman en vrouw waar hij zelfs verliefd op wordt. Ondanks dat de film op sommige momenten wel enigszins voorspelbaar is, was ik vooral benieuwd naar de afloop en het moment dat Hofmann zou onthullen dat hij in werkelijkheid geen vrouw, maar een man is. Een vermakelijke film dus, al zal ik hem volgende week waarschijnlijk grotendeels al weer vergeten zijn. Het is echter wel duidelijk waar Mrs. Doubtfire zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

3,0*

Aardige film, en Dustin Hoffman speelt voortreffelijk zijn rol, maar de film kon mij maar matig boeien.

Een meesterlijk script waarin elke scène onmisbaar is. En net als andere grote "comedy's" (The apartment, When Harry met Sally) probeert het niet grappig te zijn, maar is het gewoon drama. De situatie is comedy, de verwikkelingen, maar de acteurs proberen het niet te zijn en dat werkt als een tierelier.

Af en toe wat gedateerd 80-er jaren qua muziek en intermezzo's maar verder staat de film nog als een huis.

"Does Jeff know?"

Eind jaren '50 hadden we Billy Wilder's briljante Some Like It Hot en begin jaren '90 was het Robin Williams die in vrouwenkleding verscheen in Mrs. Doubtfire. Maar vlak de jaren '80 niet uit met Dustin Hoffman in een heel scala aan jurken in Tootsie. Voor ik de film zag had ik sterk mijn bedenkingen hoe een dergelijke komedie maar liefst twee uur leuk zou kunnen blijven. Maar het lukt. En dat komt vooral door het uitstekende en erg geestige script, met goede timing en veel sterke dialogen. Daarnaast is het mooi om te zien hoe niet alleen Dustin Hoffman alle kans krijgt om te schitteren, maar ook de bijrollen worden geweldig vertolkt. Charles Durning, George Gaynes, Bill Murray. En ook Sydney Pollack zelf blijkt een hele leuke sparringpartner voor Hoffman.

4 sterren.

Tja, ik weet dat het een klassieker is maar nee .... het komt bij mij toch niet verder dan het geforceerd lachen om een vent die als vrouw gekleed is. Hoffman is een geweldig acteur en hij heeft een zeer sterke rol neergezet maar dat is voor mij toch niet voldoende. Puur vanwege het feit dat het verhaal me niet zo kon boeien en de humor eigenlijk ook niet.

Ik vond het wel een grappige film, een film die Hoffman wel helemaal draagt overigens want de andere acteurs en hun prestaties waren niet om over naar huis te schrijven.

heel leuke film goede rol voor dustin hoffman heeft hij een oscar gewonnen

Ja, twee zelfs, maar niet voor deze film. Voor Tootsie verloor hij van Ben Kingsley in diens eendimensionale vertolking in Ghandi.

Leuke film, dit, die met gemak mijn sympathie wist te winnen. Ik had er nooit echt iets van verwacht, ondanks de klassieke status, maar hij is zeker wel bovengemiddeld. Vooral toch wel door het goede scenario, de sterke karakters en de goede casting. Het viel me enorm op hoe weinig echte grappen er eigenlijk in zaten. Zoals Stephan voor mij al schreef wordt het eigenlijk gewoon gebracht als drama, maar is de situatie zelf gewoon grappig. Dat dit een goede komedie maak durf ik enorm te betwisten, al is het maar omdat de meeste van mijn favoriete komedies gewoon wel veel grappen bevatten, maar ook omdat ik ergens het net iets prettiger gevonden had als Tootsie ook soms hilarisch werd. Het is nu meer een glimlachkomedie. De feministische trekjes zijn verder leuk, maar het is ook wel weer jammer om te zien hoe krampachtig geprobeert wordt om iedere hint naar goedkeuring van homoseksualiteit (wat hier op de loer ligt) constant weggewerkt wordt. Dat is natuurlijk Hollywood voor je.

Wat goed is is echter goed en er valt niet zoveel te klagen over Tootsie. Fijn ook dat de grappen uit Some Like It Hot niet echt herhaalt worden, wat gemakkelijk al dan niet bewust gekunnen had. Zo goed als Wilders film is deze niet, daar is hij niet wild of gedurft genoeg voor. Tootsie steunt echter op zijn sterke personages en hun geloofwaardige relaties en ontwikkelingen. Hoffman is perfect en het is verrassend moeilijk om iemand anders te bedenken die hier mee weg zou komen. Murray steelt met beperkte schermtijd de show (zijn beschrijving van zijn ideale theaterpubliek is het meest grappige moment). Jessica Lange won een Oscar. Daar valt ergens wel wat voor te zeggen, maar Teri Garr verdiende hem meer. Al met al een meesterwerk misshien, maar toch zeer vermakelijk.

3,5*

De film doet natuurlijk een beetje aan Mrs Doubtfire denken, al vond 'k dat Tootsie toch iets meer de serieuze toer op gaat en er zelf ruimte is voor drama. Dustin Hoffman speelde erg overtuigend. De beelden voelden niet gedateerd aan, enkel de muziek was wel typisch jaren '80.

Het is zeker geen komedie waar je constant plat ligt van het lachen, maar vervelen deed hij zeker ook niet. 'k vond hem toch wel de moeite om te bekijken.

Weer eens herzien en nogal gedateerd. Was ook vergeten dat deplot zo veel lijkt op Some Like it Hot, een veel betere film die ondanks zn ouderdom veel meer humor en vaart heeft dan deze prent. Verschrikkelijke jaren 80 soundtrack maakt het er niet beter op.

Niks positiefs dan? Jawel, Hoffman is goed op dreef, en Murray mag ik altijd graag zien als droogkloot. Verder een paar aardige grappen.

Niet slecht, maar allesbehalve een meesterwerk IMHO.

Leuke verrassing om droogkloot Bill Murray ook aan de bak te zien in deze 'Tootsie'. Best vermakelijke film verder, al had ik wel wat meer verwacht. Hoffman is prima bezig, verder kon ik niet zoveel bijzonders ontdekken in deze film, op een paar geinige scénes na; het moment wat me bijblijft uit deze prent is de scéne dat Dorothy om een taxi schreewt: ''Taxi! Taxi! TAXI!'' (mannenstem). Het man-verkleed-als-vrouw gegeven is ongeëvenaard in Billy Wilders meesterwerk Some Like it Hot.

Amusant.

Maar ik ga het toch bij één kijkbeurt houden. Tootsie wil iets te veel een snedige komedie zijn dat met het vingertje zwaait. Dan kijk ik liever een Some Like It Hot, dat gewoon om het plezier draait.

Dustin Hoffman zet een sterke rol neer en wordt bijgestaan door een paar degelijke bijrollen, met als uitschieter Bill Murray. Dat is ook wel nodig om de irritatie van Teri Garr te milderen.

Sydney Pollack verdient ook wel wat pluimen. Hoewel Tootsie nergens briljant wordt, zorgt hij ervoor dat het einde zowaar een climax wordt - daar waar een hele hoop andere romcoms taai worden. Hier worden de vergissingen en toevalligheden leuk en opvallend frivool uitgewerkt.

3

Nadeel van deze film is dat ik dikwijls vlagen van Tootsie zie in de andere rollen van Hoffman. Heel vervelend.

Briljant!

Dat het zo'n laag gemiddelde heeft!

In juli 2013 kwam Dustin Hoffman met een interview uit 2012 in het nieuws. Hij vertelt tegenover het Amerikaanse Filminstituut over de totstandkoming van 'Tootsie', waarbij de insteek was hoe de wereld er anders uit zou zien als je als vrouw geboren bent. Niet het feit dat je een vrouw zou 'voelen'.

Voorwaarde voor het maken van de film voor Hoffman was dat hij absoluut geloofwaardig zou moeten zijn als vrouw. Er zou geen enkele twijfel mogen zijn wanneer hij als vrouw in de straten van New York zou lopen. Die test slaagde maar Hoffman wou meer, hij wou ook een knappe vrouw worden, maar dat bleek niet mogelijk, Hoffman:: "Ik kwam thuis en begon te huilen en vertel mijn vrouw dat ik die film moet maken.” “Maar waarom?” vroeg ze. “Omdat ik denk dat ik een interessante vrouw ben”, was zijn antwoord.

“Maar als ik mezelf op het scherm zie, weet ik dat ik, als ik mezelf zou tegenkomen op een feestje, zelfs niet met haar zou praten. Ze voldoet fysiek niet aan de verwachtingen waarvan we geleerd hebben dat een vrouw ze moet hebben. Er zijn teveel interessante vrouwen die ik nooit gekend heb in dit leven, omdat ik zelf ook gebrainwasht was.”

Dit geeft de bezetenheid aan waarmee Dustin Hoffman zijn rollen benadert en is wat mij betreft tevens de bijzondere meerwaarde van 'Tootsie', die wellicht veel beter had kunnen zijn onder een andere regie. Want Sydney Pollack was weliswaar een kundig regisseur, met dubbele oscars voor 'Out of Africa' (film en regie) maar zijn films stijgen zelden tot exceptionele klasse omdat hij dicht bij de main-stream-smaak blijft.

Maar saai wordt de film nergens, en vooral de thema's op inzet, vasthoudendheid, en crisis van begin jaren tachtig, zijn voelbaar waar Hoffmans karakter, Michael Dorsey zegt: "I don't believe in hell. I believe in UNEMPLOYMENT, but not hell." 3.5*

Aardig filmpje. Met dezelfde ingrediënten als Some Like it Hot, met als verschil dat Some Like it Hot alles beter en grappiger doet. Zelfde situaties, bijna identieke problemen die bij de geslachtsverandering komen kijken, maar hier allemaal wat minder goed als in de klassieker van Wilder.

Al een paar maal gezien en het blijft gewoon een leuke film! Goed geacteerd (Dustin Hoffman kan ook niet slecht acteren) en een prima verhaal. Gewoon een keer zien!

Films met mannen die zich voordoen als een vrouw vind ik nooit echt geslaagd. Het draait vaak uit op een overdreven typetje, maar hier in Tootsie blijft het nog binnen de perken. Dustin Hoffman komt maar niet aan de bak als acteur, maar als zijn vrouwelijke alterego Dorothy steelt hij de show in een matige ziekenhuisserie. Hoffman vult deze rol opvallend geloofwaardig serieus in, wat ik wel geslaagd vond! Uiteindelijk ontstaan er allerlei komische verhaallijnen rond Dorothy en is het wachten hoe het bedrog uitkomt en ook dat was nog heel aardig gedaan! Al met al een minder vervelende film dan vooraf verwacht.

Als je deze zo leuk vindt, zeker deze kijken:

She's the Man (2006)

Die kop van George Gaynes alleen al.

Tootsie was best lachen geblazen. Het jaren tachtig beeld stoorde me wel regelmatig, maar de humor wordt goed gedoseerd. De consequenties van de keuze om als vrouw aan het werk te gaan strekken toch wat verder dan je in eerste instantie denkt. Dat leidt regelmatig tot grappige situaties. Sommige stukken hadden wel wat vlotter en korter gemogen, maar zo suf als ik het me voorstelde was het zeker niet.

Zo in dit was al ruim 12 jaar vóór Mrs. Doubtfire! Maar wel veel beter. In de huidige tijd zal zo'n film niet zo'n opzien meer baren. Toen waarschijnlijk wel. Leuke komedie.

Dit is een combinatie van twee soorten humor. Enerzijds is het een travestieklucht, een genre dat berust op vermommingen, misverstanden en leugens, teruggaand tot Shakespeares Twelfth Night. Anderzijds is het een satire op het milieu van acteurs die het willen maken in New York. Zij doorstaan een opeenvolging van afwijzingen en audities en wringen zich in alle mogelijke bochten in de hoop een rol te krijgen. I can be different!

Dustin Hoffman was figuurlijk geknipt voor die rol, omdat hij een gelijkaardige achtergrond had. Het is straf hoe hij iemand volkomen anders wordt met behulp van een pruik, make-up en enkele veranderingen in z'n bewegingen en z'n stemgebruik. In het gesprek met z'n agent, gespeeld door regisseur Sidney Pollack zelf, schakelt hij naadloos heen en weer tussen die twee personages. Zijn Michael Dorsey ondergaat een verandering. In z'n vermomming begint hij zich echt een vrouw te voelen in een machowereld, met bijhorende feministische uitspraken. Wanneer hij tegen het einde z'n pruik afzet, is hij gegroeid als persoon en heeft hij meer empathie voor vrouwen.

Iets minder uitgewerkt zijn een paar van de nevenpersonages. Jeff (Bill Murray) is er voornamelijk bijgehaald om Michael dialoog te geven in z'n privétijd. Op het einde kiest Michael voor het al te ideale liefdesobject Julie (Jessica Lange). Een relatie met de wispelturige Sandy (Teri Garr) was spannender geweest.

Dit is een van de betere komedies van de jaren '80 dankzij de snelle opeenvolging van grappen met een ernstig onderlaagje en een glansrol voor de veelzijdige acteur Dustin Hoffman.

Amerikaanse komedie met heel wat drukdoenerij, over en 't weer gepraat, spitsvondige zinnen die geen mens gebruikt, bla-bla, ge weet wel. Ook erg voorspelbaar en te lang voor het eigenlijk iets gaat betekenen.

Dustin is natuurlijk wel verdienstelijk in vrouwenkledij (Heb al veel beter geslaagde man in vrouwenkleren gezien) en Jessica is gewoon mooi. Weinig echt fijne humor.

Misschien wel 19 jaar geleden gezien en toen begreep ik er natuurlijk niets van. Nu met open blik de film ingegaan en steeds meer en meer het verhaal ingetrokken.

Wellicht dat de feministische boodschap er te dik bovenop ligt maar dat geeft niet, het thema verdient het. Een drama vermomd als een komedie, met in sommige scenes zoveel dubbele lagen dat ik er af en toe op een positieve manier van in de war raakte. Prettig ook dat in een film als deze niet alle mannen als klootzakken worden neergezet - schitterende rol van Charles Durning. Het slotakkoord liet me naar adem happen. Bijzondere film die ik nog even moet laten bezinken.

4,5*

Het is wellicht 2 decennia geleden dat ik deze film nog eens had gezien, maar ik weet nog goed dat de vertolking van Dustin Hoffman een enorme indruk heeft nagelaten, en dat hij door deze rol voor mij een van de betere acteurs van zijn tijd was.

En nu nog, na zovele jaren maakt deze film nog indruk.

De ganse cast doet het overigens zeer goed en het scenario is prachtig.

Mede door deze film heb ik ook het talent van regisseur Sydney Pollack ontdekt, en later nog vele van zijn films bekeken.

Ik kan deze film dan ook zeer warm aanbevelen, het is genieten van de eerste tot en met de laatste scène !!!

Zeker niet slecht en met genoeg leuke momenten, maar ik vond hem nu, na al die jaren, wat traag verlopen en wat tam. Ook de "vrouwenstem" van Dorothy vond ik iets te geforceerd, en er wordt behoorlijk wat gepraat...