The V.I.P.s (1963)

Leuke combinatie van verhalen met af en toe een komische inslag van de sarcastische Orson Welles of de pillenslikkende Margaret Rutherford. De verhaallijn van Elizabeth Taylor en Richard Burton is de interessantste om volgen en ook Louis Jourdan kon me zeker bekoren. Wel rare les die we uit het einde moeten trekken: dreigen met zelfmoord is een geoorloofde manier om een geliefde terug te winnen. 3*

A Modern Love Story

Ik had The V.I.P.s eigenlijk alleen maar opgenomen voor de rol van Orson Welles. Hij is en blijft een ontzettend charismatische acteur die ik altijd graag zal zien spelen maar hier kan zelfs hij de film niet redden, al is hij er best wel dicht bij.

Gevangen zitten op een vliegveld. Spielberg liet vele jaren later zien dat je hier wel een goede film kunt maken maar Asquith doet dat niet. Hij heeft nochtans wel de mogelijkheden door een interessant plot en een uitstekende cast. De hoofdrollen zijn voor Elizabeth Taylor en Richard Burton weggelegd en als bijrollen is Asquith er in geslaagd om Maggie Smith en Orson Welles te strikken, al zal het waarschijnlijk andersom zijn omdat ten tijde van deze film was Welles volgens mij aan het rondtrekken met een camera en aan allerlei films meedeed om maar geld te verdienen om zo alles te kunnen financieren. Soit, dat deed in ieder geval geen afbreuk aan zijn rol en ook bovengenoemde cast acteert gewoon sterk maar het is het verhaal dat The V.I.P.s de das omdoet.

Een groep mensen met verschillende prioriteiten zitten vast op een vliegveld doordat er ontzettend veel mist is. In de uren dat ze wachten om toch te kunnen vertrekken doen er zich allerlei problemen voor. Dat is The V.I.P.s in een notendop en het lijkt me dat daar best wel genoeg filmstof is uit te halen voor een kleine twee uur maar zo ziet Asquith dat blijkbaar niet. Hij concentreert zich vooral op de driehoeksrelatie tussen Frances, Paul en Marc en laat de meer interessantere personages zoals Buda gewoon opzij liggen. Over heel de lijn boeit het bij vlagen maar het is vooral het idiote einde waar ik me ontzettend aan irriteerde. Sinds wanneer is dreigen met zelfmoord gerechtvaardigd om je vrouw terug te krijgen? Het had veel beter geweest als Frances gewoon Paul had laten sudderen en met Marc was weggelopen. Waar de film dan wel punten mee scoort zijn de scènes met Welles en zijn financieel adviseur, Doctor Schwatzbacher. De film had beter tot zijn recht gekomen als er meer een balans was geweest tussen deze twee verhaallijnen. Die van The Duchess of Brighton was totaal niet grappig en hadden ze er voor mijn part mogen uitsmijten.

Een ijzersterke cast maar een verwaarloosd verhaal. Asquith probeert wel maar slaagt compleet naar de verkeerde kant in het plot waardoor de film te uitgerokken lijkt. Misschien had een 20 minuutjes korter de film veel goed gedaan.

2.5*