Children of a Lesser God (1986)

Hoe vaak heb ik wel niet als gebiologeerd naar deze film zitten kijken. Politiek correct vind ik het niet. Het is een gewoon een heel romantische en cinematografisch een bevredigende film waarin twee mensen verliefd worden maar een probleem hebben: vanwege ervaringen in het verleden wil de één zich niet 'binden', om het maar clichématig samen te vatten. De film onttrekt zich niet aan de aloude relatiestrubbelingen maar doet het op een prachtige manier. Hurt en Matlin vind ik een geloofwaardig stel (werden trouwens ook in het echt een stel voor een tijdje), het vlamt echt tussen hun en dat hij dan in het Engels meepraat (zodat ook wij kunnen volgen wat zij zegt): het zij zo, ik heb mij daar niet aan gestoord. De oscar voor Matlin vind ik zeer verdiend, haar rol is aangrijpend en 'compelling' zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen. Misschien kan het in gebarentaal nog wel mooier - ik heb namelijk de heftigheid van emoties in film bijna nog nooit zo mooi een vorm zien vinden als met Matlin en haar gebarentaal.

Heb Children of a Lesser God jaren vermeden. Heb dat wel vaker met films, dan heb ik er al een plakkaat op geplakt zonder duidelijke reden. Dacht altijd dat dit een sentimentele draak zou zijn. Toen ik hem gratis kreeg door me eenvoudigweg op een nieuwsbrief te abonneren, die ik daarna nooit heb gekregen, en omdat ie in mijn filmboek staat (en daar nu eenmaal meer goede films dan slechte instaan), toch een kans gegeven.

En daar ben ik best blij mee. Het is behoorlijk braaf en af en toe wat sentimenteel, maar dat is het ook wel. Dit is typisch zo'n geval van een film die gedragen wordt door de acteerprestaties. Met name de hoofdrolspelers, maken het geloofwaardig. Dat is best knap, want dat werd lastig gemaakt omdat Hurt alles moest vertalen aan de kijker. Toch geloofde ik het wel, of althans het stoorde niet. Op zich is de wereld van dove mensen best interessant en ik heb dat niet eerder gezien in een film. De afstand die doofheid met zich meebrengt door niet goed te kunnen communiceren, wordt best mooi overgebracht. Nieuwe variant dus in de onmogelijke liefde, hoewel dat uiteindelijk wel meeviel. Vond zoals gezegd het sentiment meevallen. De clichés van een leraar op een nieuwe school die verliefd wordt, vallen mee. Zag in het hoofd van de school bijvoorbeeld al iemand die hem de hele film zou tegen werken, maar hij zorgt juist voor een komische noot. Iets dat het wat frisser maakt.

Echt bijzonder wordt het niet, moet ik eerlijk zeggen. Of misschien hooguit op momenten zoals de zwembadscene of de scene waarin Mitlin probeert te spreken. Toch is dit redelijk solide drama. Ik snap de (semi) klassieke status van de film wel. 3,5 sterren.

Mooie romantische film die gelukkig niet melodramatisch noch zoetsappig wordt en gebaseerd is op een Broadway toneelstuk. Was immens populair in de jaren '80 : ik herinner me dat deze film 27 weken in de bioscoop ging. Welke film doet dat nu nog? De complexe relatie tussen Hurt en Matlin werkt allerbest op het scherm, beter dan het was in de werkelijkheid in ieder geval.

HURT MATLIN ABUSIVE RELATIO...

De relatie tussen leraar Leeds en Sarah diept vooral uit over de behoefte aan onafhankelijkheid binnen een relatie, hoe afhankelijk de handicap van het doofstomme meisje haar ook mag maken... De film straalt heel wat positieve gevoelens uit. Er heerst een mentaliteit van goede wil uit de leerlingen van Hurt.. op eentje na dan waar trouwens geen verdere conclusie op is gekomen. Jammer, want dat zijplotje vond ik niet slecht en er werd dus niks mee gedaan. Rustig meeslepend drama en een onhollywoodiaanse film uit Hollywood. Ik ben er redelijk sterk in opgegaan.

Populaire dovenleraar ontmoet jonge dove vrouw en wil graag dat ze leert praten. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf. Als het gaat om clichés en voorspelbaarheid en het opwekken van valse sentimenten verdient deze film met gemak vijf sterren. Helaas zijn dit voor mij de elementen die een film een stuk minder aantrekkelijk maken.

Afgezien dat ik het een hele matige film vond viel me wel iets anders op in de film. Aan het begin werd er door een dove geklaagd dat doven vaak gezien worden als idioten die niets kunnen. Maar als ik naar die school kijk, krijg ik juist de indruk dat ze van doven proberen idioten te maken. Vage liedjes en dansjes bij toneelopvoeringen en het leren vloeken met een zwaar accent. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat de film alweer richting de dertig jaar oud gaat, maar ik krijg toch de indruk dat doven tegenwoordig wat serieuzer genomen worden. Gelukkig maar.

Heb de film ooit in de jaren 80 gezien, maakte toen, ondanks het onderwerp niet veel indruk, kan me herrineren dat ik de film te sentimenteel vond, misschien dat ik deze film nog een keer moet zien.

Het meisje Sarah lijdt onder haar handicap, legt zich allerlei morele verplichtingen op, zondert zich af in haar stille wereld en stelt zich uiteindelijk erg introvert aan. Een relatie met haar zit dan ook vol hindernissen.

De vertolking van deze moeilijke rol - het moet geloofwaardig blijven - wordt overtuigend waargenomen door debutante Marlee Matlin die dat met veel overtuiging doet in deze film die helaas in het mondeling herhalen van wat met tekens werd uitgedrukt toch wel een handicap vindt.

Verder verwijt ik de film toch ook wat sentimentaliteit en op een cliché wordt er nu ook niet gekeken.

Volledig raken deed hij mij eigenlijk niet.

Goeie film over een nieuwe leraar op een dovenschool die verliefd wordt op een dove medewerkster. Een prima liefdesdrama waarin niet alleen communicatie een barrière vormt. Een redelijk boeiend hoofdpersonage en het feit dat de deze wordt ingevuld door een daadwerkelijk doof persoon draagt bij aan de authenticiteit. Twee mooie rollen van William Hurt en een debuterende Marlee Matlin (hun scenes samen zijn dat ook het beste van de film).

Enigszins vergelijkbaar met het betere The Miracle Worker en Marie Heurtin.

Ongelukkige herziening. Ik wist namelijk helemaal niet dat ik de film drie jaar terug al eens had opgezet, maar hij beviel me ditmaal toch een stuk beter dan toen (blijkbaar). Een aardige chemie tussen William Hurt en Marlee Matlin (vooral laatstgenoemde doet het goed) en een makkelijk, maar aanstekelijk verhaal dat prima wegkijkt. Wel wordt de insteek van de dove jongeren nogal verwaarloosd en duurt de film voor zijn eigen doen wat lang, maar het vermaakt en blijft altijd tot op zekere hoogte wel onderhouden.