La Vérité sur Bébé Donge (1952)

Jean Gabin imponeert als boertige schurk.

Jean Gabin maakt indruk als onbehouwen ploert en Darrieux( naar men beweert op 94 jarige leeftijd nog erg actief) straalt in Balmain kostuums in deze Simenon verfilming waarvan ik dacht dat het een noir was, maar die eigenlijk een oerfrans relatiedrama blijkt te zijn.

DWZ eentje in de traditie van de naturalistische roman à la Madame Bovary of nog meer Therese Desqueyroux. Een verhaal dus over een onnozel trutje en een veel oudere prozaische vent van wie je begrijpt dat hij een lading kwik in zijn donder krijgt. Dat Decoin en Darrieux net irl gescheiden waren, geeft het geheel iets pikants.

Slechts voor 40-somethings met omgangsregeling en alimentatie issues.

"Het geluk staat u goed...","Het ongeluk staat u goed..." en het is nog waar ook, want Danielle Darrieux was naast een uitstekende actrice ook in alle omstandigheden een heel mooie vrouw en is hier wel het lichtpunt van deze Henri Decoins verfilming van dit duister Simenon-verhaal.

Een beetje warrig en ook soms wat langdradig naar het saaie toe. Er wordt gewerkt met de flashback-methode en dat haalt af en toe de kadans er wat uit.

Toch zijn er enkele knappe scènes waar de naar huwelijksgeluk hunkerende Darrieux niet de gewenste respons krijgt van haar echtgenoot, rol gespeeld door Jean Gabin die gelukkig met dergelijke rollen raad weet.

Niet denderend, maar toch. Het zwart-wit verhoogt het dramatische van het verhaal en uiteindelijk houdt de film toch wel een schets in van de ingesteldheid van de bourgeoisie, in hun vermeende "charme discret", uit die tijd.