3 Bad Men (1926)

'Mike Costigan and 'Spade' Allen weren't exactly thieves - but they had a habit of finding horses that nobody had lost.'

Het (soms lichtkomische) eerste uur is genieten geblazen. George O'Brien staat als hoofdrol vermeld, maar de drie bandieten Tom Santschi, J. Farrell MacDonald en Frank Campeau stelen de show. Niet voor niets de titel van de film.

Vooral Santschi vond ik erg goed spelen. In het laatste halve uur wordt de sfeer grimmiger.

Een onvergetelijke en grootschalige 'landrush' zorgt voor prachtige beelden.

De moderne muziek van piano, gitaar en viool past goed. Vooral de gitaarstukken geven een melodramatisch, nostalgisch tintje mee. Ik moest daarbij denken aan de muziek van een andere film, maar weet niet meer welke .

Ook nog liggen met Franstalige subs.

Mooi bewaard gebleven deze beelden, ,de silent wordt doorbroken met heerlijke country.

en als zij in beeld komt een tango, de scène in de saloon lijkt wel Chaplin .

Dan wordt de landrush nog eens overgedaan in versneld tempo,leuke film die voor zijn tijd de nodige spektakel meebracht.

Ik had deze film als eens gezien bij ons in de patronaat wel ingekort en met piano o Susanna en

de Yellow Rose of Texas, of er toen Nederlands bij werd ondertiteld kan ik niet herinneren,rond

de 60 jaar geleden, was een mooie tijd.

Komt uit op blu-ray bij Kino Lorber.

3 Bad Men

Aardige vroege western van Ford. Ik vond het eerste uur wat langdradig, het ging vaak de comedy tour op, maar dan komt het wel op gang als de provisorische kerk in brand wordt gestoken en het zusje van Bull wordt neergeschoten. Daarna heeft vooral de land rush een aantal mooie scenes van karren die door de prairie denderen, met een bijzondere shot van een achtergelaten baby.

Lou Tellegen vond ik niet zo overtuigend als sherrif, en O'Brien had maar weinig te doen, maar de drie "bad men" en Olive Borden als Lee waren prima. Ook de (moderne) score van Dana Kaproff mag niet onvermeld blijven.

De setting van het verhaal is de land/gold rush in Dakota 1873. Olive Borden staat er alleen voor na de moord op haar vader, maar krijgt onverwacht hulp van de outlaws Tom Santschi, J. MacDonald en Frank Campeau. Met hun hulp zal ze alsnog de rush naar land en goud kunnen inzetten, na het startschot van de regering.

De insteek van drie outlaws die op slag heiligen worden omwille van het - toegegeven - knappe snoetje van Borden lijkt me niet minder dan sentimentele onzin uit de koker van een scenarist die op dat moment misschien toe was aan een weekje vakantie. Wanneer blijkt dat opperbandiet Santschi zich ook nog eens inzet voor het vinden van een echtgenoot voor Borden, na aanvankelijk tekenen getoond te hebben dat hij zichzelf (logischerwijs) aangetrokken voelde tot haar, was dit er nog een schepje bovenop, en teveel aan. De zoektocht naar de echtgenoot zou voor een komische noot moeten zorgen, maar gaat m.i. de mist in.

3 bad men heeft in mijn ogen een gebrek aan dramatische opbouw. De scènes worden aan mekaar geplakt waarbij geen aandacht wordt besteed aan de opbouw naar een climax.
De brandstichting in de kerk - waarbij men Hell's Hinges (1916) blijkbaar nog eens wil overdoen - mist dramatisch effect omdat het gewoon uit de lucht komt vallen, het is te zeggen na een intro van 20 seconden waarin iemand het idee oppert om de kerk met biddende vrouwen in brand te steken. Het motief voor deze daad wordt helemaal niet onderbouwd.
Eveneens ontbreekt de opbouw naar het startschot en de land run, waardoor ook hier het effect niet zo groot is. Het jaar voordien werd dit beter gedaan in Tumbleweeds (1925) , en met groter effect.

Na al die ongerijmdheden en gebreken kon de finale me helemaal niets schelen, waar we trouwens meer ‘bandieten worden zelfopofferende helden’ onzin te zien krijgen. Teleurstellend allegaartje.

Klassieke Ford-western, met boeven die naast enorme dorst ook een hart van goud blijken te hebben als komisch element, de èchte schurk die meedogenloos is, prachtige panoramische opnames als decor voor de historische dimensie van de land rush, en als tragisch element de outlaws die zich opofferen voor een betere toekomst die ze zelf niet meer zullen meemaken. Ondanks de voorspelbaarheid en de kluchtigheid was ik op het einde toch ontroerd door de titelpersonages, hetgeen er op duidt dat ik misschien wel net zo sentimenteel ben als de regisseur, maar het geeft ook aan dat Ford precies weet wat hij doet, want het wèrkt. Jammer dat Fords oorspronkelijke edit niet meer beschikbaar is.