L'Amore in Città (1953)

Het was blijkbaar gezond om deze film te maken, want wat opvalt is dat de cineasten van dienst opvallend oud werden. Fellini valt wat uit de toon, hij werd 73. Maar verder: Zavattini werd 87, Maselli werd 90, Risi, Lizzani en Lattuada werden 91 en Antonioni werd 94. De opvallend veel jongere Francesco Maselli leeft nog steeds en is 90 jaar.

Blijft opvallend hoe populair dit soort omnibusfilms in Italië waren. Ik heb al een aardige rij gezien, maar er zijn er nog veel meer.

Deze presenteert zich als het eerste nummer van een visueel tijdschrift. Een beetje een maffe manier om de film een stijlthema mee te geven en dat Liefde in de stad moet je ook nogal breed zien.

Lizzani in het eerste filmpje en Antonioni in het tweede blijven het dichtst bij dat tijdschrift-idee. Het zijn fictie-reportages over prostitutie en zelfmoord. Beide komen door de vorm geforceerd over en de pogingen om het thema te vermenselijken komen niet erg uit de verf. Hier en daar bij beide een mooi shot, dat wel.

Risi bekijkt dansende jonge mensen in 1953 en is een stuk beter. Jongens die soms met bravoure en soms wat verlegen meisjes ten dans vragen. Meisjes die blijkbaar af en toen met een van hun ouders(!) naar dat soort plekken gingen. Mooi gefilmd met gevoel voor ritme.

Fellini lijkt hier al veel rijper als regisseur dan Antonioni. Zijn segment maakt van de hoofdpersoon en journalist en haakt aan bij het thema door de voice over in het begin. Opvallend genoeg is zijn segment op zijn fraaist als hij nog op zoek is naar het huwelijksbureau waar hij een reportage over wil maken. Dat is een schitterend kijkje in een appartementengebouw in een oude wijk in Rome, waarbij de camera in diverse huishoudens naar binnen gluurt en we van alles meekrijgen van de levendige gangen. Het tweede deel van zijn segment is lang zo leuk niet, maar toch is Fellini's segment wat mij betreft het sterkst.

Het filmpje van Maselli en Zavatini is typisch Zavatini. Die man is het beroemdst omdat hij de scriptschrijver was van neorealistische films van Vittorio De Sica met als bekendste voorbeeld Ladri Di Biciclette. Dit verhaal is sterk verwant aan die beroemdere film. Maar om twee redenen is het een stuk minder. Ten eerste voelt het bijna als een samenvatting van een eigen losse film die Zavattini ooit had willen maken. Het is hier het langste segment, maar voelt nog steeds te kort.Ten tweede worden De Sica's stijlvastheid en gevoel voor timing echt enorm gemist. Wat langer en met De Sica als regisseur en dit had een parel kunnen zijn.

Het laatste filmpje is een leuk idee, maar Lattuda mist ritmegevoel om er echt een topper van te maken. Maar fijn was het zeker. En lekker luchtig in vergelijking met de meeste andere filmpjes.

Met het magazinethema heeft het inmiddels helemaal niks meer te maken. Toch eindigt het het met een afkondiging van de eerste uitgave. Een tweede kwam er niet.

Deze film dankt zijn "faam" vooral aan dat er vroeg werk van Antnioni, Fellini en in mindere mate Risi in te vinden is. Tegelijk is het ook wel een film die met een been in het neorealisme zit en met het andere er graag uit lijkt te willen stappen. In die zin niet alleen een aardig tijdsbeeld van Italië, maar ook van de Italiaanse cinema.

De filmpjes zijn wisselend van kwaliteit, soms zelfs binnen de kortfilms zelf.

"L'Amore che si Paga" van Carlo Lizzani vond ik eigenlijk wel het beste deel direct. Dat praten tegen de camera werkte wonderbaarlijk goed, de sfeerbeelden van Rome bij nacht, dat prachtige shot waarin een camera uitzoomt uit een krot. Erg fijne intro.

"Tentato Suicido" van Michelangelo Antonioni lijkt enigszins op het voorgaande filmpje maar is qua sfeerbeelden minder boeiend. Veelal kale locaties. Soms aardige shots van nieuwbouwwijken en ook als één van de personen vertelt hoe ze werd meegesleurd in de Tiber en de camera dan dat water volgt is mooi gedaan, maar als geheel wat onevenwichtig en niet boeiend genoeg.

"Paradiso per 4 Ore" van Dino Risi vond ik de minste. Visueel erg saai met veelal grijze tinten en de locatie is ook niet aansprekend. Wel redelijk nog als sociologisch schouwspel maar na vijf minuten is alles wel gezegd en volgt er niets nieuws meer.

"Agenzia Matrimoniale" van Fellini kent een leuk begin in dat appartementenblok met een zwierige camera steeds een inkijkje in allerlei woningen. Frivool en vermakelijk. Het tweede deel echter gaat als een nachtkaars uit.

"Storia di Caterina" van Maselli & Zavattini is allicht het beste filmpje maar soms erg vluchtig geschoten. Hier had echt meer tijd voor genomen mogen worden, want dat heeft deze kortfilm wel verdiend. Jammer.

"Gli Italiani si Voltano" van Alberto Lattuada is een leuke afsluiter, lekker fris en ongedwongen met die muziek en de beelden van allerlei mooie vrouwen en vooral mannen die daarnaar gluren. Maar ook dit filmpje duurt simpelweg net te lang.

Al met al genoeg moois en genoeg saais. 3,0*.