Len and Company (2015)

Meteen al een fraai begin. Een lekkere intro met een autorijdende Ifans onder begeleiding van een spetterend klinkende Ian Dury. Het zet de toon en die valt in het vervolg van de film zeker niet tegen. Het is genieten.

Gebaseerd op een toneelstuk. En, gezien de statische manier van filmen en gezien de tekstuele input, is dat zichtbaar. Uiteraard is het film, dus beweeglijker dan toneel, maar de lange en rustige takes en het opvallend weinige knipwerk, zijn prettige eerbetonen.

De acteurs zijn logischerwijs belangrijk. Hun wordt ook de tijd en de ruimte gegeven om zich verbaal en non-verbaal te positioneren. Zeer genietbaar.

Het verhaal is simpel, maar heeft veel onderhuidse laag. Thema's als midlife-crisis, eenzaamheid, depressie, liefdeloosheid, teleurstelling en faalangst worden aangeroerd. Dat gebeurt subtiel. Dat gebeurt in visuele beeldspraak of in bedekte bewoordingen. De kijker krijgt geen expliciete uitleg. Gelukkig maar, want teveel specificering zou niet goed passen bij het wezen van de personages en afbreuk doen aan de sfeer.

De sfeer in de film is vooral gloomy en somber en is een tikje mysterieus. Toch is de film niet compleet doordrenkt met somberheid. De verlichtende humor is er, evenals wat absurdisme. Het zijn geslaagde tegenwichten voor de somberheid en het pessimisme. Prima gelukt.

Mooi acteerwerk. Een fantastische rol van Rhys Ifans als cynische muziekproducer op zoek naar het isolement. En die Juno Temple. Wauw, weer een goeie rol.

Fijne film.