Pisutoru Opera (2001)

Och, het verhaal was niet meer dan een kapstok waar Suzuki zijn ideeën aan ophing. Kon het zelf vaak ook niet meer helemaal volgen, maar dat deed er helemaal niet toe. Hij hergebruikt naar ik heb begrepen zelfs een uitgangspunt van een eerdere film van hem. Maar ik ben ervan overtuigd dat die film behoorlijk anders is.



Die vond ikzelf vaak nogal kitscherig. Paste ergens wel, maar maakte ze niet echt interessant.

Inderdaad een weirde film. Suzuki speelt met conventies en niet alleen van films, maar ook van verschillende vormen van theater. Ik moest in eerste instantie vooral wennen aan het theatrale wat de hele film uitstraalt. Het ontbreken van logica vond ik minder een probleem. Wel moet zo'n film dan door losse scenes mijn aandacht en waardering houden en dat lukte zeker niet altijd. Bij vlagen (met name in de surrealistische droomscenes) vond ik het erg boeiend. Soms beduidend minder. Ik was ook bepaald niet kapot van dat muzikale themaatje uit de eerste helft. Vrij suf in vergelijking met de film eigenlijk. En het komt wel een keer of drie terug ook nog.

Maar dan komt het laatste stuk. (Het eindgevecht met 1000 eyes zeg maar) En daar vinden de ideeën een soort apotheose. En daar werkt alles het beste en is alles weer zo leuk dat ik dit toch weer een halfje hoger ga geven dan ik lang van plan was.

Kleine 3.5*

Verhaal, film? huh?

Een rode draad is inderdaad niet echt te vinden. De film kon mij echter voor het grootste deel wel boeien, vooral omdat het visueel gewoon erg interessant was. Tegen het einde werd dat alleen wel wat minder.

Ik moet bekennen dat ik de term actie wel behoorlijk misleidend vind hier. Maar ach, zoveel mensen wagen zich hier toch niet aan.

3.5*

Vooraf, boeiende film met weinig noten op zijn zang waardoor het allemaal een lekkere ongedwongen sfeer over zich heeft. Helaas, genoeg op aan te merken, een paar euvels uitgediept:

De terugkerende saxofoon of trompetmuziek vond ik veel te eentonig en braaf voor een film die poogt om divers te zijn. Slechts dat nummer wat wel wat weg had van een reggae nummer kon er mee door. Dat nummer klonk lekker relaxt en wat minder stijf, niet alsof je muziek zit te fabriceren op muziekles.

Jammer dat Suzuki zich niet volledig laat gaan. Veel goede ideeën, maar als puntje bij paaltje komt gaat meneer soms keihard op zijn bek door betrekkelijk weinig leuke ideeën te visualiseren. Denk aan de vrouw die sprak over haar fascinatie voor vlaggen, allemaal leuk en wel. Maar in mijn hoofd ontstond al een bonte vlaggenparade of allemaal vrouwen die in jurken van een nationale vlag rondliepen. Gemiste kans dus.

Uit het kleurgebruik had ook gemakkelijk meer gepeurd kunnen worden, de poster van de film is helaas geen juiste afspiegeling van wat je in de film te zien kreeg. Veel primaire kleuren, i.p.v. alle kleuren van de regenboog tegelijkertijd van het scherm af te laten spatten. Daarbij ging telkens dezelfde gele jurk, ook wat aan aandacht inboeten. Overigens heb ik genoeg mooie kleuren en elkaar fraai opvolgende scenes gezien. De mise-en-scène was overweldigend, vooral toen alle toneelspelers op een scherm naar beneden vielen.

Uiteindelijk is Pistol Opera een vrij unieke film waarvan het jammer blijft dat het potentieel niet ten volle benut wordt. Dat het kleine meisje constant schuupen is nam ik allemaal tot mij, maar dat gelul over de namen van de moordenaars, zonder daadwerkelijk over te gaan tot visualisatie ervan, was weer een gemiste kans. Net zo als het gemis van Suzuki, om zijn buitenscenes van wat meer danoontje power te voorzien. De binnenscenes oogden wel gestileerd.

De decors zijn overal vrij goed gekozen, bv. geinig als The Stray Cat tegenover een vijand staat, waarna ze achter een pilaar over een verlaging naar beneden rolt en dekking zoekt. Dit soort spel met diepte lag mij wel. Het is dan ook allemaal goedbedoeld van Suzuki en dat levert gemakkelijk een bovengemiddelde kijkervaring op met genoeg visueel vernuft voorhanden. De scenes in het zwembad en de aanvaring met de in een rolstoel zittende hitman werkten bovendien ook goed op de lachspieren, zoals wel vaker.

Overigens heb ik door de chaos in het laatste deel nog geen eens 100% sluitend, wie nou precies honderd ogen was. Al doet het er ook niet bar veel toe. 3,5*

Gezien de titel wat explosievers verwacht. Desondanks een unieke ervaring. Behoorlijk bizar met personages die zich instantaan lijken te verplaatsen of plotseling andere kleren aan hebben.

Veel mooie beelden, vooral in de mise en scene. Helaas niet altijd, met name buiten zijn er soms scenes die er maar matig uitzien.

Voor een film waar het verhaal nauwelijks een rol speelt waren er wel veel nietszeggende dialogen. Het was soms wel wat langdradig met een speelduur van bijna twee uur, dus daar had best in geschrapt mogen worden.

Ondanks deze minpuntjes een erg geslaagd experiment. 4*.

Liefhebbers die het bij het bekijken van een film in de eerste plaats moeten hebben van een goed en geloofwaardig verhaal kunnen deze film beter links laten liggen want aan het verhaal zelf is in deze film geen touw vast te knopen want zoals Onderhond het al verwoordde is voor simpele gezonde logica in deze film gewoon geen plaats. Deze film moet het helemaal hebben van de mooie in prachtige kleuren geschoten surrealistische scènes en natuurlijk ook van het mooie spel van Makiko Esumi, voor mij een van de mooiste vrouwen van de Japanse cinema.

Daar het audiovisuele voor mij bij de beoordeling van films de laatste tijd steeds belangrijker wordt ben ik dus best aan mijn trekken gekomen bij deze film van Suzuki die tevens ook de eerste film is die ik van hem gezien heb. Ik ben dus best wel benieuwd naar zijn jaren zestig films zoals Tokyo Drifter en Branded to Kill hoewel die films zoals ik heb gelezen toch totaal anders zijn.

4,0*

Kunst is wat je Pistol Opera het beste kunt noemen.

Elk shot is net alsof het zo uit een schilderij is komen wandelen. De combinatie van kleuren, de opstelling van de camera en de positie van de acteurs maken dit werkje tot pure filmkunst.

Verhaal, voor zover dat aanwezig is, zit niet echt een vaste lijn in, maar de plot van de rivaliserende huurmoordenaars is wel de gehele film aanwezig. Voor de rest wordt het verhaal meer verteld door de beelden. De film drijft dan ook meer op de visuele vertelling dan echt een verhaal te vertellen. Dat wil de film dan ook niet zijn. Qua verhaal mis je dan ook weinig. Zoals gezegd wordt Pistol Opera verteld door veel visuals. De beelden vertellen het verhaal. Elk shot ziet er prachtig uit, en het camerawerk is erg fraai. Je heb maar een shot nodig en je weet precies wat de film/regisseur probeert te vertellen. Elk shot ziet er weer anders uit en zit vol met details, je weet soms niet waar je naar moet kijken en daardoor wordt het wat lastig om de film in een keer in je op te nemen

Daarnaast heb je nog het gebruik van veel kleuren die in het begin wel een erg vreemde combinatie lijken en waar je toch echt even aan moet wennen. Ook kent de film bij vlagen erg mooie surrealistische beelden, die goed worden versterkt door de goede editing. Acteerwerk is vaak theatraal, maar past perfect binnen de vertelling. Actie is toch wel wat minimaal, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de psychologische actie. De muziek maakt het geheel helemaal af, erg onevenwichtig, maar ook dat past geheel bij de stijl van de film.

Toch wel weer een tijdje geleden dat ik qua visuals zo'n fraaie film zag. Erg mooi. Wel een film die ik nog eens moet zien, een verhoging zit er dan dik in.

Buiten het boekje.

Dat deze film buiten het boekje gaat kun je wel stellen, 0,0 logica, gedurfde melige muziek, dialogen zonder concrete inhoud, en ZO voorts.

Laat ik maar direct de strijdbijl op tafel gooien, het geen wat deze film kapot maakt is de genre aanduiding 'actie' , wat een dooddoener. Want laten we eerlijk zijn, de film probeert duidelijk door middel van veel humor en maffe gebeurtenissen de kijker geboeid te houden. Echter slaagt de film daar maar half in, misschien komt het door het geen dat ik een explosief kleurenpallet vol met guns en guns had verwacht, maar misschien ook omdat lang niet altijd alles even boeiend is, al is het grappig bedoeld.

Ja, er zitten inderdaad een aantal geniale scenes in waar de kleuren van het scherm spatten, maar de film bestaat voor 75 procent uit dialoog dat in een vrij kleurloze setting gevoerd word, opzich een maf contrast, maar voor mij persoonlijk iets te groot. Het dialoog gaat over een gilde met moordenaren, 100 ogen, zwerfkatten, en nog meer kalfjes. Op zich prima dat het nergens over gaat, maar de kijker wordt weinig rust gegunt, de zin is nog niet af of er komt een nieuw dialoog, erg onzinnig, uiteindelijk dan ook de insteek van de film, maar het had wel iets minder gemogen.

De vreemde gebeurtenissen worden ondersteund door melige deuntjes, om in eerste instantie de film ervan te weerhouden om te verdrinken in haar eigen breedgesponnen dialoog, maar ook om de boel iets aan te dikken, hier slaagt de film dan wel 100 procent in en maken die scenes duidelijk vermakelijker.

Een visueel spektakel of 'de kleuren spatten van het scherm' zie ik hier ook niet in. Ja, in enkele scenes is het grandioos, maar over het algemeen valt het wel mee. Verder was de editting ook erg uit de maat, al weet ik niet of dat met opzet is of niet.

Uiteindelijk een erg bijzonder filmpje, die zeker zijn momenten had, helaas werd dit deels om zeep geholpen door het vele dialoog. Aan de andere kant, was ik er met de verwachting ingegaan een stomzinnige komedie te zien, had dit misschien anders uitgepakt. al met al prima weg te kijken.

3*

Er is al veel gezegd over hoe opvallend Pisotoru Opera is, hoe Suzuki geen regels kent en vooral hoe mooi(!!!!) het allemaal is.. dat laatste kwartier is bijvoorbeeld schandalig goed, niet normaal meer.

Ik zie het zelf als volgt: Suzuki creeërt talloze kleine podia, waar vele mono en dialogen plaatsvinden. Stuk voor stuk zijn het set-ups met de intentie style > substance. Een perfect oog voor kleurgebruik, briljante composities en die bizarre timing met de montage.. zorgen voor een wel héél bijzondere ervaring.

De theatrale manier van spelen bevestigd mijn kijk op de film wel. Het zijn stuk voor stuk kleine gespeelde stukken, die af en toe samenhang vertonen maar vaak ook compleet willekeurig gebeuren. De monoloog over de vlaggen bijvoorbeeld, misplaatst, onverwacht, zonder toegevoegde waarde... en toch...toch zit ik te genieten en denk ik; dat heb je tof gedaan. Dat is een gevoel dat constant overheerste, wat doet Suzuki lekker z'n ding en wat kan ik me er nog in vinden, hoewel het vaak nergens op slaat. Waar zit ik naar te kijken? Waar luister ik naar? Geen idee, en toch doet het wat.

Van de piekfijne regie tot aan de botte editing. Sprongen binnen de scenes, veranderingen in posities, verandering in aankleding of ineens een compleet andere set-up, alles kan en alles mag. Hij doet dit zo consequent en op zo'n vakkundig wijze, dat dit off-beat gedoe een kunst op zich wordt. Echt weggeblazen door dit prachtige stukje, onvervalste 'eigen' cinema.

Een gebrek aan verhaallijn of een duidelijk richting, hoeft niet per se slecht te zijn. Maar het moet meestal wel van hele goeden huize komen, wil het nog een leuke film worden. Visueel misschien wel goed, maar niet leuk genoeg om bijna 2 uur interessant te blijven. Wat dit soort films betreft moet het óf van korte speelduur zijn óf wat variatie hebben. Deze film had ik na drie kwartier wel gezien en dan wordt het een lange zit... Traagheid leek wel het sleutelwoord. Het interessante was eraf en met hangen en wurgen heb ik deze film af weten te kijken. Zo goed als geen interessante scènes meer en het ontbrak volledig aan iets nieuws. Iets wat er voor zorgt dat je graag door wilt kijken en niet constant zit te kijken hoe lang je nog moet. Enige leuke aan de film was het deuntje dat constant terugkwam. Kitscherig, langdradig en saai.

Aaah Suzuki...eerste film van hem die ik zie die niet uit de sixties komt.

Bevalt mij trouwens nog beter dan Branded to Kill of Tokyo Drifter.

Felle kleuren, compleet waanzinnig verhaal en op een gegeven moment laten we iedere vorm van realiteit varen en speelt de film zich alleen nog af in groteske toneel-decors.

Niet zo ultra-geweldadig-bloederig als bv Fudoh, maar minstens zo bizar (die relatie met dat kleine meisje is wel heel sexueel getint!).

Kan me voorstellen dat dit misschien nog wel beter in de smaak valt bij de Greenaway-liefhebbers dan bij de AsiaMania-fans.

Precies mijn gedachte. Het was vooral de lengte die mij tegenstond. Dat heb ik wel vaker met abstractere films. Ik kan ze erg leuk vinden, maar meestal meer als korte films. Ze passen al snel niet bij het idee 'meer van hetzelfde'. Bij Pistol Opera had ik dan ook nog eens het gevoel dat de beste ideeën vooral in het eerse half uur zitten. De openingsmoord op het dak. De introductie van de hoofdpersonages. De actiescènes met de man in de rolstoel en de Amerikaan. Erg goed gedaan allemaal. Suzuki's stijl werkt het beste met actie of in ieder geval veel beweging. Daarom leeft de film na het eerste half uur alleen nog op aan het slot.

Het middenstuk is echter nogal suf en oninteressant. De film blijft er mooi uitzien en een eigen stijl behouden, maar nu wordt het ingezet voor wat vervelende dialogen en zelfs karakterontwikkelingen, wat nogal bizar is aangezien er geen logische karakters of ontwikkelingen inzitten. Het uiterlijk hielt me een tijdlang bij de les, maar erg veel voldoening haalde ik daar op een bepaald moment niet meer uit.

Dat is jammer, want Suzuki is duidelijk een eigenzinnig talent. Ik gaf de film eigenlijk drie sterren, maar ik denk er twee dagen later toch met best wat plezier aan terug, ondanks enkele dode stukken. Ik ga voor 3,5*. Maar inderdaad, met een lengte van drie kwartier tot maximaal een uur had hier misschien een 4,5* in gezeten.

Werkelijk prachtige film qua uitvoering. Echt alsof je naar een theatertje zit te kijken, maar dat de regisseur weet dat het voordeel van film boven theater is dat bij elk nieuw shot de karakters plots van positie kunnen zijn verwisseld en dat je ze ook gelijk in een compleet ander decor kan plaatsen. Daarnaast is het een geweldige mix van echte decors (wat ook weer een mix is van normale sets en greenscreen) en stukken die op locatie geschoten zijn. En bij dat laatste werkt de architectuur bijna op een magische wijze mee.

Waarom dan geen hoger cijfer? Omdat ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de hele film lang geboeid was. Het werkt erg vermoeiend, mede omdat er onlangs de continue wissel in visuele aanpak er toch niet zo veel snelheid in zit. Het is toch echt veel gepraat over zaken waarvan ik denk dat het de meeste kijkers stiekem niet zo veel heeft geïnteresseerd. Ik had overigens geeneens het idee dat het hele plot zo heel erg moeilijk was. Volgens mij is het nogal een simpel verhaaltje, alleen draait ze film er nogal moeilijk omheen.

Uiteindelijk zeker een tip voor mensen die geïnteresseerd zijn in knappe visuals. Maar wees gewaarschuwd: dit is geen strakke film. De film is nogal consequent inconsistent (wat een pretentieuze zin). Wel een erg mooi en sfeervol experiment waar veel filmmakers iets van zouden kunnen leren.

4*

Gaaf.

Blijft ook bij herkijk een zeer maffe, weirde en verrassende film. Suzuki haalt echt alles uit de kast om een weird en vermakelijk filmpje neer te zetten. Je moet het plot dan wel even naast je neerleggen want daar is het verder duidelijk niet om te doen.

Gave soundtrack, aparte acteerstijl en visueel sterk uitgewerkt. De link naar het "opera" uit de titel is in alle drie steeds sterk aanwezig. Het enige wat me deze keer wel tegenviel was het lelijke 4:3. Een vortig formaat dat de beelden echt geen goed doen, onbegrijpelijke keuze.

Maar verder een heerlijk uniek en eigen filmpje. Kent geen vergelijk en het gebeurt me niet zo vaak maar Suzuki zelf maakt het alleen maar toffer. Er is iets magisch aan zo'n oud opatje dat één van de meest weirde en gekke films weet te maken.

4.5* en een uitgebreide review

Niet mijn smaak, althans niet een hele film lang. De scènes stuk voor stuk werken wel. Maar allemaal aaneen? Dan vind ik er weinig aan, vooral omdat het echt losse scènes zijn maar er ook weinig vernieuwends in zit. De scènes stuk voor stuk kennen te weinig variatie voor mijn gevoel en de film is wat doelloos. Visueel af en toe heel fijn en leuk camerawerk en bijzondere muziek maar dit bleef 20 minuten boeiend en daarna niet meer. 2,0*