Pisutoru Opera (2001)

Soms weet je niet wat je ziet, en weet je zelfs achteraf nog steeds niet wat je nu eigenlijk gezien hebt.

Met logica wordt wel meer gespeeld in film, zelfs interne logica (binnen de grenzen van de film), maar nog nooit, zelfs niet in de gekste comedy, heb ik zo'n scherpe afwijzing gezien van simpele, gezonde logica. Personages verschijnen en verdwijnen, lopen elkaar voorbij maar zien elkaar niet, sterven maar zijn nog niet dood omdat het op een esthetischere manier over moet gedaan worden ...

Pistol Opera is een unieke film die speelt met alle variabelen waaruit een film bestaat. Het verhaal, de muziek en de beelden brengen je constant uit evenwicht, de enige zekerheid die je hebt dat het volgende shot minstens zo mooi is als het vorige. Kleuren spatten op alle mogelijke plaatsen van het scherm, acteerwerk is theatraal tot in het extreme en stijl overheerst overal.

De film is niet perfect, maar opent een hele nieuwe wereld vol potentieel, en is zo klassevol gemaakt dat ik de eerste 10 jaar geen film verwacht die ook maar enigszins in de buurt van deze zal komen, dat ik hem makkelijk 5* wil toekennen. Ofwel wordt deze visionair, ofwel blijft het een unicum en blijft Suzuki's genialiteit eenzaam achter.

Sterke afrader voor mensen die een verhaal willen volgen of twee uur hun verstand wensen op 0 te zetten. Diegene die openstaan voor een verruimende kijkervaring, veel plezier met deze film te vinden. Volle 5*, zolang er geen andere regisseur het aandurft links en recht nog een puntje op de i te zetten.

Lijkt me een erg mooie film. Heb Tokyo Drifter van Suzuki gezien en die was fantastisch.

Sinds dat Media Blasters met een r1 op de proppen kwam zit ik erover te dubben deze wel of niet aan te schaffen. Heb veel wisselende reviews gelezen: de meeste zijn niet echt positief, een enkele zeer, maar dan ook zeer lovend (als die van Onderhond). Denk nu dat ie er toch wel zal moeten komen, de DVD van deze film.

Naar ik begrepen heb moet dit trouwens een soort van revisit zijn van het geweldige Koroshi no Rakuin (dat zo'n beetje het boegbeeld is van het oevre van Suzuki).

't Is inderdaad een halve sequel (las ik ergens). Ik zou het origineel eigenlijk eens moeten zien, al vrees ik dat hij me licht zal tegenvallen (kan me moeilijk voorstellen dat Suzuki deze prestatie al wist neer te zetten in 1967).

En nee, de meeste reviews zijn niet echt positief, maar da's ook wel makkelijk af te leiden waarom uit m'n post hierboven. Veel 'style over substance' geneuzel ... maar jah.

Het ene moment ben ik hard op zoek naar films die ik mooi vind en kan ik ze niet vinden, het andere moment worden ze me voorgeschoteld. Deze week al Visitor Q (5*), Wild Strawberries (4/4,5*) en nu ook nog Pistol Opera.

Wat een briljante film. Echt weer eentje die bij de abstracte films hoort die ik altijd zoek . Films als Rabbits, Rubber's Lover, Dead End Run e.d.

Ten eerste was ik behoorlijk moe bij het kijken, wat niet aan te raden is, ik heb daarom haast niks begrepen van het 'verhaal'. De dialogen heb ik niet allemaal kunnen volgen, wat jammer is, want er zaten wel een paar zeer mooie tussen.
Beeldend is dit echt een glanzende ster, althans vooral de stukken met decors of Visual effects. Prachtige blue screen opnames over dromen, hemels, vurige rivieren etc.. Over de buitenopnamen ben ik niet allemaal even tevreden, zou toch nog wat meer aandacht aan kunnen zijn besteed.

De score was zeer sfeervol en effectief. De acteurs ook moest wel even wennen aan de niet-Japanse acteurs die soms opdoken, ik vind het erg mooi aan Japanse films dat Japanners erg ver van me afstaan, ze stralen heel andere gevoellens uit dan wij Westerlingen. Dit vind ik erg mooi, daarom is het dan ook even vreemd als je een dikke westerling ziet verschijnen .
Die stonden trouwens binnen scènes van het ene op het andere shot op totaal andere plekken, wat behoorlijk verwarrend werkt, maar tegelijkertijd wel briljant is.

De kostuums waren echt heel erg mooi, audio idem. Vooral het ontbreken van geluid op sommige stukken werkte verwarrend.

Ik moet de film nog een keer zien, en dan op een wat vroeger tijdstip, of in ieder geval een tijd dat ik niet zo vermoeid ben.

Dat is dan ook de reden dat ik hem nog niet op 5* wil zetten, omdat ik gewoon teveel gemist heb, maar 4,5* is hij nu zeker wel waard.

Gaat dat zien! Of althans, als je van abstracte beeldende films houd met het ontbreken van haast alle logica


*edit : Sorry voor chaos in bericht, misschien wel toepasselijk...

Na herkijk toch maar even een half sterretje omlaag. Is erg grappige weirde film, maar toch niet meer dan dat. 4* voor nu. Misschien bij herkijk weer omhoog

Wat een film! Echt geweldig. Dit is zonder meer visueel een van de mooiste films die ik ooit gezien heb. dat eindgevecht tegen 100 eyes

Jammer van de iets wat fletse "buiten" scenes, maar dat word dik gecompenseerd door de abstracte, weirde beelden.

Super dit.

4,5*

Och, het verhaal was niet meer dan een kapstok waar Suzuki zijn ideeën aan ophing. Kon het zelf vaak ook niet meer helemaal volgen, maar dat deed er helemaal niet toe. Hij hergebruikt naar ik heb begrepen zelfs een uitgangspunt van een eerdere film van hem. Maar ik ben ervan overtuigd dat die film behoorlijk anders is.



Die vond ikzelf vaak nogal kitscherig. Paste ergens wel, maar maakte ze niet echt interessant.

Inderdaad een weirde film. Suzuki speelt met conventies en niet alleen van films, maar ook van verschillende vormen van theater. Ik moest in eerste instantie vooral wennen aan het theatrale wat de hele film uitstraalt. Het ontbreken van logica vond ik minder een probleem. Wel moet zo'n film dan door losse scenes mijn aandacht en waardering houden en dat lukte zeker niet altijd. Bij vlagen (met name in de surrealistische droomscenes) vond ik het erg boeiend. Soms beduidend minder. Ik was ook bepaald niet kapot van dat muzikale themaatje uit de eerste helft. Vrij suf in vergelijking met de film eigenlijk. En het komt wel een keer of drie terug ook nog.

Maar dan komt het laatste stuk. (Het eindgevecht met 1000 eyes zeg maar) En daar vinden de ideeën een soort apotheose. En daar werkt alles het beste en is alles weer zo leuk dat ik dit toch weer een halfje hoger ga geven dan ik lang van plan was.

Kleine 3.5*

Leuk leuk leuk

Suzuki experimenteert er als een waanzinnige op los en laat met Pistol Opera een enorm frisse wind door het medium 'film' waaien. De mise-en-scene zit verbluffend sterk in elkaar (de werf, al die overgeregisseerde shootouts), maar vooral dat geklooi met het verhaal maakt de film érg leuk en origineel.

Pratende mensen worden uit de context van de film 'geplukt' en in een abstracte omgeving gezet, de hoofdrolspeelster maakt als 'Stray Cat' gretig gebruik van haar 9 levens.. er worden zoveel conventies afgebroken dat er nauwelijks houvast overblijft . Echt zo'n 'go with the flow' dingetje dit, zeer smakelijk, fris en fruitig!

Suzuki is gewoon een coole vent. Als je dit als opatje van 78 nog uit je mouw weet te schudden, ben je echt geweldig. Net als Miike (maar dan anders) één van die regisseurs die nog weten wat filmvreugde betekent.

Z'n optreden in Blessing Bell helpt ook wel. 't Is echt zo'n klein, guitig ventje met lange plukken zilver haar. Zo eentje die altijd nogal simpel lacht en een beetje door de tuin loopt. Iemand waarvan je als regisseur een licht-naief feelgood dramatje verwacht over twee geliefden die elkaar tussen de bloemenvelden vinden.

En dan krijg je dit . Er zijn genoeg vreemde regisseurs met nog vreemdere films, maar waar Suzuki z'n inspiratie haalt wil ik volgens mij niet komen. Buitenaardse film, volgepropt met geweldige ideeën, geweldige shots en fijne muziek. De originele kritiek blijft op zich wel, niet alles is even goed afgewerkt, maar ...

Suzuki is gewoon cool. . 5*

Blind besteld, vandaag binnen, ben benieuwd.....

Flinke tegenvaller. Ik had een stijlvol, verfrissend filmpje verwacht, maar het was in een woord ronduit KNULLIG.

De film komt eigenlijk nooit op gang en er wordt oeverloos geleuterd over verschillende nummers huurmordenaars. Zag het er in Branded to Kill nog allemaal erg stijlvol uit, hier was het een rommeltje. Kreeg sterk het idee dat Suzuki weinig budget had en alle rekwisiten uit het theater, wat hij voor de opnames had afgehuurd, lukraak inzette en afhankelijk van zijn bui werd het met een gele, rode of blauwe lamp uitgelicht. Het zag er dan ook allemaal erg tonelerig uit. Nu niet bepaald een verruimig van het medium film in de goede richting, eerder terug naar af.

1* voor een enkele aardige scene en een mooie hoofdrolspeelster.

Toch een erg leuke film dit, wist niet goed wat ik moest verwachten maar pistol opera is de juiste titel voor deze film.

Het ziet er allemaal prachtig uit, decors, kleding enz. en ook de camera word goed gebruikt. Veel originele vondsten en een leuke soundtrack. Zoals OH al zei is niet alles even goed afgewerkt maar dit word ruimschoots goedgemaakt door originaliteit en plezier. Ondanks wat mindere stukjes toch een dikke 4.5, na red spectacles en talking head de derde absurde, leuke en vooral goede film die ik deze week heb gezien.

4.5*

Bizarre tegenvaller

Uniek en nog nooit eerder zoiets gezien, maar maakt dat het goed? De beelden zijn fraai, dat zeker,en er zijn een hoop gave shots. Kleurenspel is op momenten ook erg leuk.

Pisoturu Opera kent zoals gezegd geen houvast en geen verhaal. Er is haast geen verband en er wordt veel van de hak op de tak gesprongen. Dit wordt nog eens versterkt door een breed scala aan personages. Ze komen werkelijk overal en nergens vandaan. De schakeling tussen het Engels en Japans vond ik erg storend, evenals het opduiken van een paar westerlingen.

De soundtrack is al even bevreemdend. Veel trompetsolo's en keyboardspel. Effectief is het wel, het past hier gewoon bij. Een enkele keer wordt de muziek zelfs verzorgd door een speelster die midden in het bos opeens achter een orgeltje zit.

Esumi is een prachtige vrouw, maar vond haar vrij vreemd in deze rol. Ik zie haar dan toch liever in Maborosi, daar kwam ze beter uit naar mijn mening.

Ik weet niet precies wat Suzuki hiermee wilde, maar hij heeft er een opstapeling gemaakt van mafheid. Het laatste halfuur ging hij helemaal los. Het verhaal verplaatst zich naar het toneel. En vol met abstracte decoren en figuranten is dit toch wel de vreemdste shoot-out die ik heb gezien.

Ik heb geen problemen met avontuurlijke filmers. Logica hoeft niet van mij, sfeer wel. Dat is misschien ook wel het belangrijkste wat ik miste. Een sfeer die mij kan pakken en vervoeren. Kleine 2.5*, een film die mijn aandacht wel wist vast te houden, maar te veel mist.

Vooral weinig verrassends voor wie bekend is met Suzuki's stijl en vorm. Dat was eigenlijk de grootste teleurstelling.

Ik vond de films uit de Taisho-trilogie toch aansprekender dan deze film, omdat daar ook nog een dieperliggende laag werd aangeboord. Ergens dus onder de oppervlakte van wat je ziet, iets dat je kunt voelen.

Suzuki die zich na een eerbetoon aan zijn werk in de Tokyose theaters liet overhalen om een ramke van Branded to Kill te maken (in de stijl -zo blijkt nu bij het kijken- van zijn Taisho trilogie). Stijl en vorm overstijgen de inhoud en logica. Helemaal niet erg, want het levert een prachtig schouwspel op. Dat had echter ook best een half uurtje korter gemogen en hoewel de laatste scenes tot de fraaiste behoren miste ik dus iets dat dieper zou zijn dan een visueel "spektakel".

Kan me voorstellen dat sommige mensen idd. meer diepgang willen. Alleen ik heb Branded to Kill ook gezien en snap eerlijk gezegd niet wat daar dieper aan is.

Ik vergeleek het zelf met de diepgang van de Taisho trilogie (Tsigoineruwaizen, Kagero-Za, Yumeji). Heb dan ook zelf niet beweerd dat Branded to Kill diepgang heeft of dat ik die daarin gevonden heb.

Ben er nog altijd erg benieuwd naar, al durf ik niet teveel verwachten van die trilogie. Jammer genoeg valt er ook niet meteen eenvoudig aan te komen.

heh, eh huh? eh, wat?

Wel kan ik verder nog wel vertellen dat het er prachtig uitzag. Veel aandacht voor detail en VOORAL ook VEEL kleurgebruik. Die scene naar het einde toe...DAMN. De soundtrack zat ook goed. Best wel humor ook, met al de weirdness.

Onlogische handel, dat toch nog doordacht in elkaar zat. Meer kan ik er toch echt niet over kwijt. Oja, die logische 5* en wie weet wat er nog van komt. Helemaal mijn ding dit.

Verhaal, film? huh?

Een rode draad is inderdaad niet echt te vinden. De film kon mij echter voor het grootste deel wel boeien, vooral omdat het visueel gewoon erg interessant was. Tegen het einde werd dat alleen wel wat minder.

Ik moet bekennen dat ik de term actie wel behoorlijk misleidend vind hier. Maar ach, zoveel mensen wagen zich hier toch niet aan.

3.5*

Vooraf, boeiende film met weinig noten op zijn zang waardoor het allemaal een lekkere ongedwongen sfeer over zich heeft. Helaas, genoeg op aan te merken, een paar euvels uitgediept:

De terugkerende saxofoon of trompetmuziek vond ik veel te eentonig en braaf voor een film die poogt om divers te zijn. Slechts dat nummer wat wel wat weg had van een reggae nummer kon er mee door. Dat nummer klonk lekker relaxt en wat minder stijf, niet alsof je muziek zit te fabriceren op muziekles.

Jammer dat Suzuki zich niet volledig laat gaan. Veel goede ideeën, maar als puntje bij paaltje komt gaat meneer soms keihard op zijn bek door betrekkelijk weinig leuke ideeën te visualiseren. Denk aan de vrouw die sprak over haar fascinatie voor vlaggen, allemaal leuk en wel. Maar in mijn hoofd ontstond al een bonte vlaggenparade of allemaal vrouwen die in jurken van een nationale vlag rondliepen. Gemiste kans dus.

Uit het kleurgebruik had ook gemakkelijk meer gepeurd kunnen worden, de poster van de film is helaas geen juiste afspiegeling van wat je in de film te zien kreeg. Veel primaire kleuren, i.p.v. alle kleuren van de regenboog tegelijkertijd van het scherm af te laten spatten. Daarbij ging telkens dezelfde gele jurk, ook wat aan aandacht inboeten. Overigens heb ik genoeg mooie kleuren en elkaar fraai opvolgende scenes gezien. De mise-en-scène was overweldigend, vooral toen alle toneelspelers op een scherm naar beneden vielen.

Uiteindelijk is Pistol Opera een vrij unieke film waarvan het jammer blijft dat het potentieel niet ten volle benut wordt. Dat het kleine meisje constant schuupen is nam ik allemaal tot mij, maar dat gelul over de namen van de moordenaars, zonder daadwerkelijk over te gaan tot visualisatie ervan, was weer een gemiste kans. Net zo als het gemis van Suzuki, om zijn buitenscenes van wat meer danoontje power te voorzien. De binnenscenes oogden wel gestileerd.

De decors zijn overal vrij goed gekozen, bv. geinig als The Stray Cat tegenover een vijand staat, waarna ze achter een pilaar over een verlaging naar beneden rolt en dekking zoekt. Dit soort spel met diepte lag mij wel. Het is dan ook allemaal goedbedoeld van Suzuki en dat levert gemakkelijk een bovengemiddelde kijkervaring op met genoeg visueel vernuft voorhanden. De scenes in het zwembad en de aanvaring met de in een rolstoel zittende hitman werkten bovendien ook goed op de lachspieren, zoals wel vaker.

Overigens heb ik door de chaos in het laatste deel nog geen eens 100% sluitend, wie nou precies honderd ogen was. Al doet het er ook niet bar veel toe. 3,5*

Verschijnt eind dit jaar op het Koinobori filmlabel, met Nederlandse subs.

Vorige week dan eindelijk gezien en ik moet zeggen dat ik eigenlijk niet echt onder de indruk was.

Ik wist van tevoren dat ik iets zeer aparts mocht verwachten maar dit was blijkbaar toch m'n ding zo niet.

Gezien de logica ver zoek is en er inhoudelijk weinig verhaal is draait het hier volgens mij dan toch vooral om het visuele en de stijl. Vond dit best oké maar zeker ook niet overdonderend.

Verder duurt de film ook gewoon veel te lang.

Ga deze zeker nog wel eens een kans geven maar omdat ik (voorlopig) echt niet weet wat ik hiermee moet laat ik het hier nu maar bij.

Bizar! de film bungelt de hele tijd tussen een 2,5* en een 5*

Visueel het beste wat ik in tijden heb gezien, maar ook met momenten dat mijn aandacht verslapt. Als het dan toch nergens over moet gaan, knip de helft en je hebt een meesterwerk van 55 minuten.

Gezien de titel wat explosievers verwacht. Desondanks een unieke ervaring. Behoorlijk bizar met personages die zich instantaan lijken te verplaatsen of plotseling andere kleren aan hebben.

Veel mooie beelden, vooral in de mise en scene. Helaas niet altijd, met name buiten zijn er soms scenes die er maar matig uitzien.

Voor een film waar het verhaal nauwelijks een rol speelt waren er wel veel nietszeggende dialogen. Het was soms wel wat langdradig met een speelduur van bijna twee uur, dus daar had best in geschrapt mogen worden.

Ondanks deze minpuntjes een erg geslaagd experiment. 4*.

Deze film - die tot mijn grote verrassing in Nederland uitgebracht is op het Koinobori-label - deze week blind gekocht dit n.a.v. de zeer positieve berichten van Onderhond en Inland Rabbit.

Het zal me benieuwen.

Liefhebbers die het bij het bekijken van een film in de eerste plaats moeten hebben van een goed en geloofwaardig verhaal kunnen deze film beter links laten liggen want aan het verhaal zelf is in deze film geen touw vast te knopen want zoals Onderhond het al verwoordde is voor simpele gezonde logica in deze film gewoon geen plaats. Deze film moet het helemaal hebben van de mooie in prachtige kleuren geschoten surrealistische scènes en natuurlijk ook van het mooie spel van Makiko Esumi, voor mij een van de mooiste vrouwen van de Japanse cinema.

Daar het audiovisuele voor mij bij de beoordeling van films de laatste tijd steeds belangrijker wordt ben ik dus best aan mijn trekken gekomen bij deze film van Suzuki die tevens ook de eerste film is die ik van hem gezien heb. Ik ben dus best wel benieuwd naar zijn jaren zestig films zoals Tokyo Drifter en Branded to Kill hoewel die films zoals ik heb gelezen toch totaal anders zijn.

4,0*

Goh, enkel reviews van positieve users terwijl ik toch echt niet de enige ben die hier weinig aan vond. Mijn review 'knullig' en ' lukraak' staat haaks op alle lofprijzingen 'visueel prachtig' die ik hierboven lees. Misschien maar eens een herkansing geven. Al verwacht ik er weinig van.

Ik vond het best vreemd dat jij het niks vond. Toch erg coole scenes en originele ideeën heeft deze film. Zal misschien aan het kunstmatige en abstracte, wat jij dus knullig en lukraak noemt hebben gelegen.

Scene met painless vind ik het mooist. Absurd, komisch, virtuoos gefilmd en op een vreemde manier emotioneel.

Kunst is wat je Pistol Opera het beste kunt noemen.

Elk shot is net alsof het zo uit een schilderij is komen wandelen. De combinatie van kleuren, de opstelling van de camera en de positie van de acteurs maken dit werkje tot pure filmkunst.

Verhaal, voor zover dat aanwezig is, zit niet echt een vaste lijn in, maar de plot van de rivaliserende huurmoordenaars is wel de gehele film aanwezig. Voor de rest wordt het verhaal meer verteld door de beelden. De film drijft dan ook meer op de visuele vertelling dan echt een verhaal te vertellen. Dat wil de film dan ook niet zijn. Qua verhaal mis je dan ook weinig. Zoals gezegd wordt Pistol Opera verteld door veel visuals. De beelden vertellen het verhaal. Elk shot ziet er prachtig uit, en het camerawerk is erg fraai. Je heb maar een shot nodig en je weet precies wat de film/regisseur probeert te vertellen. Elk shot ziet er weer anders uit en zit vol met details, je weet soms niet waar je naar moet kijken en daardoor wordt het wat lastig om de film in een keer in je op te nemen

Daarnaast heb je nog het gebruik van veel kleuren die in het begin wel een erg vreemde combinatie lijken en waar je toch echt even aan moet wennen. Ook kent de film bij vlagen erg mooie surrealistische beelden, die goed worden versterkt door de goede editing. Acteerwerk is vaak theatraal, maar past perfect binnen de vertelling. Actie is toch wel wat minimaal, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de psychologische actie. De muziek maakt het geheel helemaal af, erg onevenwichtig, maar ook dat past geheel bij de stijl van de film.

Toch wel weer een tijdje geleden dat ik qua visuals zo'n fraaie film zag. Erg mooi. Wel een film die ik nog eens moet zien, een verhoging zit er dan dik in.