Anomalisa (2015)

Wat ongemakkelijkheid betreft scoort deze film inderdaad uitzonderlijk hoog, alleen weet ik nu niet goed wat ik ermee moet aanvangen. Vind ik het goeie film? Wil ik dit ooit herbekijken?

Ik ben het overigens niet eens met diegenen die beweren dat deze film over iedere mens zou gaan, dat het ons een spiegel zou voorhouden. Michael is een man die buitensporig lijdt aan de realiteit, hij is iemand voor wie alles verbrokkeld is. Het heeft allemaal veel weg van bepaalde geestelijke ziektebeelden. De film toont hoe 'unheimlich' en pijnlijk dergelijke dingen kunnen zijn... Op zich is dit al een verdienste, anderzijds vraag ik me af of een film niet meer moet zijn dan dit.

Voorlopig houd ik het op 3

Schitterend. De film heeft een somber en vervreemdend dromerig sfeertje, maar surrealisme en realisme gaan echt hand in hand hier. Het heeft allemaal iets herkenbaars, de manier waarop mensen met elkaar praten en zich gedragen alleen of in het juiste gezelschap. Zelfs een seksscène is erg realistisch. Lekker ongemakkelijk ook die enorm banale gesprekken zoals mensen ze elke dag voeren. Het begin van de film deed me echt een beetje denken aan Lost in Translation. Een beetje datzelfde eenzame en geïsoleerde sfeertje, en een hoofdpersoon die voor zijn werk in een hotel verblijft en daar een connectie maakt met een soort van lotgenoot.

Snel slaat de film wel wat meer zijn eigen richting in, met Kaufmans typische surrealisme en ook humor. Die steeds weer terugkerende mannenstem alleen al, zelfs voor vrouwen of kinderen, wist me aan het lachen te maken. En die Japanse pop wordt op een humoristische manier gebruikt maar er steekt ook wel meer achter. Er wordt in elk geval gesuggereerd dat die zo ontwapenende en unieke Lisa in werkelijkheid een product van Michaels fantasie is, gebaseerd op de pop. De hints zijn subtiel maar wel duidelijk in de film gestopt om je dat laten denken. Het litteken van Lisa, het sperma op de pop op het einde, haar voorkeur voor Japans. Maar de film zit voor zo'n korte film sowieso vol met allerlei verwijzingen. Mooi als een film je zo echt stof tot nadenken geeft. 4.0*.

Ik heb me dood verveeld. Niet letterlijk natuurlijk, anders schreef ik dit nu niet, maar het scheelde niet veel. Extreem suffe dialogen, strontvervelende personages, humor waar ik de lol niet van inzag en als dieptepunt een spectaculaire plottwist die een droom bleek te zijn. Een droom! Dat moet toch wel het allerzwakste middel zijn wat je als scenarioschrijver in kunt zetten. Dat doe je alleen als al je inspiratie op is. Als je de eindjes niet aan elkaar krijgt. Het was maar een droom. Einde. Gelukkig had ik dit keer een grote zak M&M's gekocht. Zo viel er toch nog iets te genieten.

Gelukkig zat niemand bij mij in de buurt M&M's of popcorn te knagen want dat kan irritant zijn zeker bij deze film die een grotendeels zeer ingetogen (o.a. drone) soundtrack heeft

Zeker een film die bijblijft: juist het feit dat er zo weinig gebeurt is een punt van deze film. De -vaak saaie en banale- werkelijkheid wordt qua vorm surrealistisch gemaakt maar is qua actie (of: handelingen realistisch. Voor mij was het tempo prima en de sfeer is vrij luchtig maar ook wat duister met af en toe wat humor. Met 90 minuten was de lengte goed. De cinematografie was ook mooi: bij een aantal shots in het hotel lijkt het alsof je in een poppenhuis kijkt, leuk gedaan. Het einde vond ik iets afgeraffeld maar geen grote teleurstelling ofzo.

De 12 jaar en ouder rating - vind ik trouwens wat aan de liberale kant, het is geen film voor kinderen m.i. (in de VS heeft de film een R rating).

4,0*

Intrigerend wel, maar het duurde wel even totdat ik me überhaupt een beetje betrokken voelde. Anders gezegd, het eerste uur neigde meer naar een bepaalde fetisjistische, ongemakkelijke uitspatting vanuit de regie. Maar goed, dat was ergens juist wel confronterend. De weg die het daarna insloeg vond ik wel interessant en kwam wat mij betreft meer tot de kern. De zogenaamde anomalie wat de basis vormt voor deze prent is betwistbaar: is het de omgeving of juist wij zelf? Uiteindelijk ontbreekt wat mij betreft wel de kracht om dit buiten het personage te trekken, daar laat het wat broodnodige steken vallen.

Een ongemakkelijke stop motion film wordt deze nieuwe prent van Kaufman genoemd en terecht. Het lijkt allemaal al eens verteld. Verwijzingen naar Eternal sunshine en Lost in translation, een soort van lost in animation ( het lijkt wel een kopie maar dan een depressieve versie ) van wat moet je er nu mee. We kunnen wel spreken dat ik wat ontgoocheld de bioscoop zaal uitkwam. Vreemd dat je van dergelijke scenarist zoiets voorgeschoteld krijgt. Had er toch heel wat meer van verwacht. De stop motion vond ik wel aardig.

Anomalisa review: a masterpiece about the human condition - with puppets | Film | The Guardian - theguardian.com

Jij moet hem ook nog zien toch? Ik sta eerlijk gezegd wat versteld van de hoeveelheid niet zo enthousiaste meningen hier. Ok, het blijft Kaufman, maar ik had gedacht dat hij iets beter zou vallen gezien de trailer. Nou wel heel benieuwd wat ik er zelf van ga vinden. Reviews bewaar ik voor nadat ik hem gezien heb!

Ja klopt. Inderdaad best opmerkelijk, daar een gerespecteerde ( ) journalist een complete lofzang houdt. Binnenkort maar eens zien!

Vind het ook wel een typische film voor de critici.

Mooie analyse op De Correspondent: Verliefd? Geen reden om te juichen, volgens deze nieuwe film en serie - decorrespondent.nl

(Wel met spoilers!)

Beginnen kijken met 0 verwachtingen en 0 kennis op voorhand.

Werd uiteindelijk een aangename verrassing. Intrigerend, dat op z'n minst. En grappig!

dikke 3*

De sleutel tot geluk in dit leven? Dat is je blijven verwonderen over de uniciteit van elk menselijk wezen. Het is de boodschap die Michael Stone propageert als gereputeerd ‘customer service’-strateeg, maar waar hij in zijn persoonlijk leven faalt. Op een moment na, een moment waarop hij – geprikkeld door een biologisch beginsel? – iemand ontmoet die anders is dan de anderen.

De cinematografische hyperbool van ‘Anomalisa’ is dat die ene, die Lisa, een andere stem heeft dan de overige personages, meer karakter in het gelaat, een autonome psychologie. De passage waarin Michael via zijn seksualiteit het ware leven lijkt terug te vinden, wordt als culminatiepunt van zijn streven als een overdadig feest in beeld gebracht. Het is een oprechte, authentieke vrijpartij, maar de ernst waarmee de scène het hoogtepunt (ja, pun intended, dank je) van de film vormt, heeft iets gênant.

Dus dit moet de Grote Terugkeer van Charlie Kaufman inluiden? Hmmm, nee. Daarvoor is ‘Anomalisa’ te veel een vingeroefening. Grafisch intrigerend, tekstueel met een heel aantal geestigheden, maar het tempo had hoger mogen liggen en vooral de ideeënvloed uit Kaufmans andere scenario’s ontbreekt...net datgene wat Kaufman tot Kaufman maakt, niet?

Verdict? Genietbaar, niet verbluffend.
3*

Geinig fascinerend stop-motion animatie filmpje.

De ongemakkelijkheid van bepaalde situaties gaf een komisch maar ook treurig gevoel.

Je kunt er allerlei analyses op los laten, maar ik denk dat de beste man gewoon een of andere geestesziekte heeft.

Ik neem aan dat er heel wat kunde in deze film zit. Het lijkt me bijzonder moeilijk om een animatiefilm te maken met poppen... Ik had heel wat van deze film verwacht na het lezen van al de lovende woorden op de filmaffiche. Tot mijn spijt kwamen mijn verwachtingen niet uit. Ik vond deze film bevreemdend, ongemakkelijk en oersaai. Hij kwam heel traag op gang, na de ontmoeting van Michael met Lisa kwam er wel wat vaart in het scenario. Het was een veel te abrupt einde naar mijn smaak. De seksscènes vond ik wel geslaagd en ook realistisch. Maar het gevoel, de ontroering ontbrak in deze film. Hij kon me écht niet "raken". Deze film moest "bezinken" maar zelfs na de "bezinking" kon ik hem écht niet goed vinden. Technisch is hij allicht heel goed, maar heeft geen "ontroeringsfactor".

Ik ben een fan van Kaufman (m.n. de film 'Birdman' maakte een verpletterende indruk op me) en ‘Anomalisa’ stelde me niet teleur. Alle 90 minuten is de film typisch Kaufman in zijn scherpe, intelligente ontleding van ons modern bestaan, zodat de film nooit verveelt. De film gaat m.i. over onze eenzaamheid dus onze hunkering naar liefde c.q. intimiteit: dat is misschien niet zo'n origineel thema maar Kaufman weet dat zo uit te beelden dat het filosofisch wordt en althans mij prikkelt tot de volgende filosofische beschouwing. De film koppelt liefde aan individualiteit: het vinden van liefde is het vinden van het bijzondere van de ander (en we mogen daarom hopen dat iedereen liefde vindt als iedereen bijzonder is). De hoofdpersoon verleidt makkelijk vrouwen omdat hij is getraind om mensen zich bijzonder te laten voelen, maar daarmee laat hij slechts gebroken harten achter en ook hijzelf blijft ongelukkig achter omdat zijn liefdes inwisselbaar zijn: hij doet slechts alsof hij de ander bijzonder vindt maar hij vindt geen vrouw die voor hem echt bijzonder is. Of misschien is het nog erger en vindt hij wel de bijzondere vrouw – de ‘anomalie’ – maar raakt hij die kwijt omdat hij aan haar went waardoor ze haar bijzonderheid voor hem verliest.

Je zou kunnen zeggen dat het in zekere zin een typisch joods-christelijke en dus antiplatoonse film is: Plato leerde de ‘platonische liefde’ die ons van het meest concrete – de liefde voor dit ene particuliere lichaam – laat opstijgen naar het meest abstracte (de Idee). Wat is er immers voller en zuiverder van schoonheid dus schoner dan de Idee van Schoonheid? De joods-christelijke cultuur beweert het omgekeerde: juist het concrete individu is het meest waardevol en Ideeën zijn leeg en bestaan slechts in ons hoofd. Deze film zoekt de liefde c.q. hetgene wat ons leven zin geeft in het concrete dus bijzondere individu: we zijn echter geneigd om Plato te volgen – omdat we nu eenmaal denken – en van elk individu te abstraheren, waardoor bv. vrouwen inwisselbaar worden voor ons, maar dat maakt ons bestaan eenzaam en ellendig. Plato was niet tegen lichamelijke seks of promiscuïteit, maar zocht slechts nog meer bevrediging dan dat door een steeds hoger en geestelijker genot te bereiken. Deze film wijst die opklimming af: bevrediging vinden we juist op het ‘laagste’ concrete lichamelijke niveau, zodat seks ook de natuurlijke vorm en uiting van onze liefde is, al is het de kunst om je sekspartner niet te abstraheren tot ‘een lichaam’ (dat als zodanig inwisselbaar is voor andere lichamen) maar als individu lief te hebben. De hoofdpersoon doet zijn best maar slaagt er niet in. Hij is uiteraard niet de enige: de paradox van onze individualistische maatschappij c.q. liberalisme is dat het elk individu ‘bevrijdt’ en tot koning verheft (op grond van de joods-christelijke cultuur) maar dat het ook alle mensen gelijk en inwisselbaar maakt.

Correctie/nabrander. De hoofdpersoon verleidt eigenlijk helemaal niet zo makkelijk vrouwen: dat hij wel veel minnaressen heeft, komt doordat hij een beroemdheid is waarop het thema weer wordt bevestigd: de vrouwen vallen niet voor hem als individu maar voor een abstract beeld dat zij in hun hoofd hebben.

Dat artikel van de Correspondent dat Arnie hierboven postte is er zo ongeveer 'boenk op' als het gaat over de thematiek van deze film.

misschien een domme vraag, maar Kaufman had toch niks te doen met 'Birdman'....?

Potdikkeme, je hebt gelijk: Kaufman heeft niks van doen met 'Birdman'. De domheid zit dus geheel aan mijn kant. Ik moet in de war zijn geweest met 'Synecdoche, NY' die wel van Kaufman is en ook grote indruk op mij heeft gemaakt (en die op 'Birdman' lijkt).

Hahaha, kan gebeuren 'Birdman' vond ik ook goed, alleen iets aan de pretentieuze kant

Mooie film! Een bijna-solipsisme ervaring

Erg indrukwekkend. Beklemmend en vervreemdend, maar op Kaufmaneske manier toch ook grappig. Leuk is het nochtans niet, maar wel een van de meest unieke filmervaringen van dit jaar. En het moet gezegd: een van de meest menselijke. Toch zou ik deze langer willen laten bezinken of zelfs een tweede keer willen zien voordat ik er een echte mening over op kan schrijven. Benieuwd of dat nog iets met het cijfer doet.

Heel aparte animatie (stop-motion) waar ik eerst even aan wennen moest, ook vond ik het bij soms tijden wat te langdraderig. Dat veranderde wel snel toen de film een andere wending nam & me bij soms tijden wel even wakker schudde. Zekers niet onaardig, maar niet helemaal wat ik er van had verwacht! Het is een beetje art-house...

I love pressing the buttons

Het idee zelf is natuurlijk wel leuk, het is iets nieuws en dat juich ik wel toe, maar dat moet tegelijkertijd geen reden zijn om een film te bejubelen. Het is namelijk moeilijk om iets nieuws te doen en het tegelijkertijd goed uit te voeren.

Een soort van volwassen animatiefilm die zelf voor de meeste volwassenen niet is weggelegd. Ook mij raakt het niet echt, vooral omdat het niet mijn leefwereld is, dit soort animatie warempel genoeg afstandelijker overkomt dan de pure animatiefilms van bvb. Ghibli, en ook omdat de film me niet echt meezuigt in het verhaal vanwege niet interessant genoeg. En daar is de nieuwsgierigheid niet groot genoeg om 90 minuten te overbruggen. Gelukkig wordt het naar het einde van de film toe toch een pak interessanter, maar tot dan moeten we het hebben van overdreven vriendelijkheid van de service en slow chit-chat waarvan de quote waar ik deze review mee startte een goed voorbeeld van is. Het komt voor mij om die redenen ook wat pretentieus over. Bepaalden gaven bovenstaand hier al aan dat dit het punt was dat Kaufman wou aantonen. Wel, hij kan misschien wel gelijk hebben, maar veel valt er niet aan te doen, en een film heb ik daar niet voor nodig om daar achter te komen.

De liefdesscènes vind ik ondanks het monikkenwerk nog altijd niet vloeiend. Ik heb de "making of ..." gezien, en men was daar drie maanden mee bezig of zelfs langer met één bepaalde scène, en toch vind ik het resultaat nog altijd niet bevredigend. Misschien moeten we concluderen dat het gewoon met de huidige technologie quasi onmogelijk is om dat te maken. Daarom dat ik het enigzins wel respecteer, maar het wisselen van shots is wel duidelijk zichtbaar aan alles, en het lijkt wel of het beeld constant hapert. (net zoals je naar een boekje met prentjes kijkt dat dan opeens vloeiend elkaar moet opvolgen (zo werkt animatie in feite)). Het haar van de dame shockt voortdurend, en in het eerste uur van de film had ik daar nauwelijks last van.

Een twee voor de moeite, en dan ben ik nog mild.

___________

Ik heb eens de filmprojecten gezien van Charlie Kaufman waar hij aan heeft meegewerkt. Wel, geen wonder dat dit niets voor mij is. Ik snap wel niet wat hij met Birdman te maken heeft?

Niets. Maar dat staat hierboven toch ook al gerectificeerd

Fraaie analyses, zoals van de Filosoof!

Maar als ik het iets kernachtiger mag zeggen:

Als het individu een marketing product wordt, bestaat het individu niet meer. Vandaar die vervreemding bij het hoofdkarakter. Prachtig hoe kwetsbaar die animatiefiguren zijn. Dit versterkt het thema van de film. Ontroerend en niet optimistisch.

Zwaar thema voor een animatiefilm die me qua verhaal toch niet wist te boeien. Langdradig uitgesponnen met redelijk wat saaie scènes als gevolg. Wat een werk om toch maar een pover resultaat aan de kijker te brengen want qua animatie valt het ook wat tegen. Ondanks dat het goed gemaakt is, zijn haperingen bij bepaalde beelden goed te zien. Jammer. Lof voor het werk, maar niet voor de film. 5/10