13 Hours (2016)

Het verhaal van Benghazi kende ik al, en deze film doet er wat mij betreft ook recht aan. De film zelf is soms wat chaotisch, zowel qua verhaallijn als qua beelden. Natuurlijk is oorlog chaotisch, maar het was soms too much, waardoor de film wat lastig te volgen was (vooral in het begin). De lange speelduur was zo voorbij, dat is dan altijd wel weer een goed teken.

3,5*

7/10 (IMDB)

Fijne actiefilm!

Deze gebeurtenis in Benghazi is destijds aan mij voorbij gegaan. Ik las in verschillende media dat deze film over politiek gaat, maar volgens Michael Bay gaat het over helden. Zo worden de zes ook weggezet, maar wel met mate. Hollywood kan hier nog wel eens in overdrijven, maar in 13 Hours is dat gelukkig niet het geval. Er wordt relatief weinig tijd gestoken in de achtergrond van de zes heren en hun onderlinge relatie. Dat is een beetje jammer en had gezien de speelduur wel gekund. Gelukkig genoeg actie die goed in beeld wordt gebracht.

3,5*

De op waargebeurde feiten gebaseerde verfilming over een aanval op Amerikanen in Libië. Op voorhand interessant materiaal en met Michael Bay aan het hoofd, zorgden al snel voor hoge verwachtingen. Aan die verwachtingen heeft 13 Hours: the Secret Soldiers of Benghazi moeiteloos voldaan. Een speelduur van ruim 140 minuten die ondanks de lengte ook de volle speelduur blijft boeien. Ook ondanks dat de aanloop naar de eerste aanval vrij lang duurt. Daarna gaat het echter volledig los, met vele kogels, mortieren, raketten en uiteraard ook de nodige explosies. Het ziet er visueel allemaal prima uit en de actiescènes en de impact van alle kogels en ontploffingen worden heel sterk in beeld gebracht. Maar buiten dat, weet Michael Bay toch de nodige drama erin te verwerken dat zo wordt uitgewerkt dat het echt aangrijpend is. Een waanzinnig spektakel van een gebeurtenis waarbij zes mannen streden voor hun leven maar waarvan er maar 4 uiteindelijk weer thuis kwamen . Een prima film van Bay, waarbij ook de voor mij onbekende cast, zeker lof verdient.

Michael Bay... Veel kogels... lang speelduur... flitsende special effects.

En zo reconstrueert de man de gebeurtenissen van een groep Amerikaanse soldaten in Libië... Ten tijde van Kadaffi. En hoe?

Ondertussen weet ik dat Amerika vaak bekend staat om zijn tenenkrommende heldenfilms waarbij het Amerikaanse leger altijd de good guys zijn... Maar het is aan de andere kant ook zo leuk om de boel vanuit een ander perspectief te bekijken. We volgen hier een Amerikaans leger... met tot zover voor mij onbekende acteurs, die een basis hebben opgebouwd in Libië... net zoals de vele basissen... Deze basis wordt op den duur bestookt door Libische extremisten waarbij we bijna anderhalf uur lang in een pief paf poef gehalte zitten. De kogels vliegen je om de oren, explosies, achtervolgingen... Noem maar op. De film gunt je geen adempauze. Maar... nu komt mijn andere perspectief... In het westen vrezen ze zo voor Shaira-bureau's en een toename aan moslims... Maar, wat doen de Amerikanen nou eigenlijk in al die Oostelijke landen? Vanaf dat optiek is 13 Hours een zeer vermakelijke film.

Maar het lijkt erop alsof Bay hier dat American Heroes gehalte toch een beetje achterwege laat... en er zijn dan ook nog Libiërs die met de Amerikanen meewerken... Althans... zij die tegen Kadaffi zijn. Ohja... Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

En ja... Uiteindelijk is dit toch weer een vermakelijke Bay-productie geworden. Het trompettenmuziek en de patriottistische marsorkesten bleven overigens ook achterwege...

3,5*

Toen ik de naam Michael Bay als regisseur zag in de recensies vooraf hield ik mijn hart vast omdat ie toch wel wat afgegleden was na zijn furore ooit met The Rock en de Bad Boys films. Met name door zijn absurde 'van dik hout zaag je planken' films. Maar moet zeggen dat deze film hem toch wel behoorlijk rehabiliteert.

De vergelijking met Black Hawk Down ligt erg voor de hand en wordt in eerdere commentaren ook aangehaald. Dat komt ook vooral door de sfeer die deze film uitademt met een groep soldaten die ergens zijn waar ze eigenlijk niets meer te zoeken hebben. Ook het einde is aandoenlijk niet in de minste plaats door de altijd sublieme Hans Zimmer die weer de juist snaar doet raken met zijn muziek.

Wel toont de film het handelsmerk van Bay door de hoeveelheid kogels en puin die om je oren vliegen in deze film. Uiteraard zal dit in het echie net even wat minder zijn geweest. Ik stoorde me er niet aan, sterker nog, Bay laat zien dat ie wel degelijk dit soort serieuzere films aan kan. Het Amerikaanse soldatenbravour wordt niet al te sterk overdreven en inderdaad wordt deze film vanuit meerdere hoeken aangevlogen, onder andere door het verscheurde land wat Libie na de val van Ghadaffi was geworden. Amerika had in die tijd niets meer te zoeken in het desolate Libie en dat feit werd niet helemaal ondergesneeuwd door de actie in de film.

Natuurlijk zitten er hier en daar wat cliches in zoals de verscheurde Amerikaanse vlag in het zwembad en het inzoomen op het CIA monument. Maar dat neem ik hier op de koop toe.

Verder bijzonder waren de voornamelijk vrij onbekende acteurs. Ik herkende alleen de FBI agent Conlin uit het 6e Homeland seizoen maar verder deden de namen me niets.

Aangrijpende top film die 4+ score verdient en bij blijft.

Fijne Bay.

Ondertussen weet ik wel wat te verwachten van z'n films. Hij slaagt er ook in, ongeacht het onderwerp eigenlijk, toch steeds weer hetzelfde te brengen. Ik mag het wel af en toe, dus mij hoor je er zeker niet over klagen.

Ditmaal een modern oorlogsfilmpje, waarin vooral John Krasinski opvalt. Zowel qua rol als performance is het boven verwachting. De rest van de crew is minder interessant, het is dan ook niet verkeerd dat de film vooral op hem gefocused is.

Visueel zoals steeds erg netjes. Er zijn weinig regisseurs die regelmatig over de 120 minuten gaan die hun films zo visueel geanimeerd weten te maken. De camera doet eigenlijk nooit gewoon, kleurgebruik en belichting staan altijd centraal en eigenlijk is er niemand in Hollywood die betere actiescenes weer neer te zetten dan Bay.

Verder is het verloop niet zo geweldig origineel (Bay hangt ook wel vast aan waargebeurde zaken, al weet ik niet hoe dicht de film daar bijblijft), maar de actiescenes zijn gelukkig wel spannend genoeg. 140 minuten is dan misschien wat aan de lange kant, maar vervelen doet de film nooit.

3.5*

Doet denken aan films als Lone Survivor en Black Hawk Down waar we Amerikanen terecht zien komen in heilloze situaties en er een klassieke Hollywood draai wordt gegeven aan het heroisme waarmee ze zich eruit redden en vaak ook niet. Spanning is voelbaar, en hoewel we vaak dicht op de personages zitten, weten we tezelfdertijd te weinig van ze om ons ermee te kunnen identificeren. Misschien maar goed ook, want sentimentaliteit ligt op de loer. M.a.w. de focus is op de chaotische gevechtssituaties. De CIA compound deed denken aan een Fort Apache waar Libiërs als een meute Indianen omheen cirkelden om er in binnen te dringen. What's new? Gadaffi laten zitten had ons een hoop problemen gescheeld. Het hele incident, waarbij de jonge ambassadeur Stevens het leven liet, is de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton zwaar aangerekend. Het heeft er zeker toe bijgedragen dat ze de verkiezingen verloor.

veel te veel schieten, weinig verhaal, overdreven geweld en op den duur weet je niet meer wie er op wie schiet, en waarom

Voor een Michael Bay productie, een nog redelijk bescheiden en degelijke film. Moet bij de naam Bay altijd aan een persiflage van Family Guy denken, en dan is er nog dat licht overdreven gedoe in Pearl Harbour en Bad Boys 2 om maar eens wat te noemen, dat ik niet zo heel erg kan waarderen. Daarnaast vind ik dat Transformers gebeuren verschrikkelijk. Maar goed, dat terzijde....

13 hours valt op als een toch wel goed in elkaar gezette actiefilm. Veel introductie komt er niet, je zit meteen in de nesten samen met Jack en Rone. Een redelijk typisch beeld van een onwillige en dwarse bureaucraat versus een aantal 'beveiligers' die hij als onnodig en prehistorisch beschouwd ontspint zich. Ja natuurlijk, de mannen Rone, Jack, Oz, Tanto, Tig en Boon voldoen uiteraard wel aan dat typische beeld van breed geschouderde, getatoeëerde, bebaarde, alfamannetjes. Toch behalve dat sportschool momentje waarop ze bezweet hun spieren laten rollen vind ik de mannen redelijk bescheiden, rustig en in voor een dolletje. Lijken ze vooral lol met elkaar te hebben. De mannen stralen wel sympathie uit, hun baas niet bepaald.

Gruwelijke onderschatting gaat aan alle problemen voor af, waarop men in actie moet komen om 'bepaalde' mensen te redden. Een enorme chaos ontstaat omdat het behoorlijk onduidelijk is wie er nu eigenlijk te vertrouwen is, en met het nodige geluk kunnen ze zich terug trekken naar hun eigen 'geheime' basis die ook al snel belegerd wordt. Het verhaal, het hoe en waarom, wordt weinig tijd aan besteedt, de vraag is ook hoe correct de ware feiten gevolgd worden, maar de film daarop beoordelend schiet je de kwaliteit die de film wel waarborgt voorbij en aan gort.

De film blinkt uit in de vele schietscenes die wonderschoon in beeld gebracht zijn, evenals de toegepaste tactieken zoals het al schietend terugtrekken dat op een bepaalde manier door Seals beoefende wordt en tevens meerdere keren te zien is. De chaos in de vuurgevechten, de rust bij Rone en zijn mannen, de wapens, uitrusting, het ziet er allemaal even professioneel en mooi uit, ook mede door de gekozen kleurenfilters en camerastandpunten. Eenmaal terug op de compound weer die voor mij aansprekende rust en zakelijkheid hoe de situatie daar te verdedigen. Onvoorstelbaar natuurlijk hoe slecht men voorbereid was en hoeveel meer schade die paar mannen hebben weten te voorkomen.
Verder vind ik de spanning mooi gebracht op bepaalde momenten, vind de schrik en spanning erg goed overkomen op het moment dat men de compound van de 'ambo' aanvalt en de lijfwachten zich rotschrikken. Tevens al die mensen die daar rondzwerven op dat terrein, als Rone en zijn mannen er zijn, zoals Tanto dan zegt: wie zijn dit allemaal? Echt doodeng, je weet niet wie je vertrouwen moet, allemaal gewapend, en soms gewoon zelfs bellend met de vijand ook tot grote woede van Tanto op een gegeven moment. Er wordt hier boven aangehaald dat het chaotisch en onduidelijk allemaal is, en dat is ook zo, maar volgens mij ook de bedoeling. Een vuurgevecht is een chaos en vooral in die contreien waar je niet weet wie er aan je kant staat. Rauw, bruut en losse ledematen. Natuurlijk wel wat te vlot soms met dat Jambo gebaar wellicht, en die Amerikaanse vlag tja, dat terugbel gebeuren kon ik me niet aan storen, het zijn tenslotte ook mensen.

Zoals gezegd, liefhebbers van een goede schietfilm zitten erg geramd met deze film, gebaseerd uiteraard op ware gebeurtenissen maar het verhaal is niet echt waar het omgaat de film. Het is vooral een hele vlotte en degelijke actiefilm.

Degelijk.

Een iets volwassenere Michael Bay-film dan gewoonlijk, vooral te danken aan de gebeurtenis, waarbij Bay op de kar van films als Lone Survivor springt. Het is ook een dankbaar onderwerp voor een spektakelfilm, met hier en daar wat patriottische onzin maar tegelijkertijd ook de absurditeit van de onderlinge relaties tussen de Libiërs en de Amerikanen. Het vaak terugkomende tafereel waarbij de eerste de beste Libiër zegt 'een goeie' te zijn en de Amerikanen dat maar voor lief moeten aannemen, is zowel stuitend als grappig.

Bay blijft in die 'kritiek' wel braaf, natuurlijk, en scoort voornamelijk als actieregisseur. Ook hier vind ik het wel vaak te hip. Dat eerste gevecht, bij de ambassadeur, is niet best in beeld gebracht. Natuurlijk mag er chaos heersen, maar ik had echt geen idee wie zich waar bevond. In het tweede luik doet Bay het beter, met af en toe wat langere en wijde shots voor het overzicht. Dat is al veel aangenamer kijken dan al zenuwachtig knip - en plakwerk.

Verder wordt het visueel leuk opgesmukt door het uitgesproken kleurengebruik. Aan hippe filters geen gebrek, maar er wordt ook veel gedaan met contrasten. Zo blijft de lijvige speelduur eigenlijk continu de moeite waard. De verzamelde castleden moeten vooral stoere macho's zijn. Voor mij zijn die perfect inwisselbaar, ik had toch amper een idee wie zich waar bevond. De verplichte sentimentele nummertjes - fotootje van de familie etc. - neem je maar voor lief. Bay is actie en die is niet slecht.

3

Herzien.

Gelukkig maar, want deze recente Michael Bay-film kon me goed bekoren, beter dan dat ik me kon herinneren. Voor zover ik weet is dit de meest serieuze en volwassen film die Bay heeft gemaakt. Ondanks dat zijn stijl goed te herkennen valt kenmerkt 13 Hours zich in het bijna compleet wegstrippen van humor en in te zetten op thriller en actie.

We kunnen elkaar veel wijsmaken over Michael Bay, maar binnen Hollywood is het zonder meer een van de betere regisseurs die het land te bieden heeft. Wellicht dat hij zich iets te veel in standaard kaboem heeft verdiept om nog voor een film als deze serieus te worden genomen, maar hij weet erg goed wat hij met het materiaal aan moet. Daarnaast las ik op het internet dat hij er zelf bijna niets aan heeft toegevoegd, buiten de focus op actie uiteraard.

Na een opbouw van 45 minuten die ondanks het tragere tempo nog steeds over genoeg spanning beschikt breekt de hel los en kan Bay een sterke balans vinden tussen actie, spanning, oorlog en drama. Veel verhaal heeft het concept niet waardoor er met de dramakant wat meer op de achtergrond van de soldaatjes wordt gemikt, maar storend is dat nergens, vooral omdat Bay het tempo niet echt vertraagd.

Erg sterk geschoten actiescenes met een waanzinnig gelikte uitwerking. Erg fraaie cinematografie en een camera die alles sterk in beeld brengt. Met zowel de editing als de opzet is weinig mis. Wellicht dat de speelduur van de film ervoor zorgt dat de actie ietwat repetitief wordt, maar Bay verliest de controle nooit. De film is nergens saai te noemen door voortdurende innovatie en tempo. Ik kan het alleen maar prijzen.

Jammer dat de grote dosis actie er wel voor zorgt dat de acteurs niet memorabel zijn, die binnen hun functie hier nauwelijks ruimte krijgen om überhaupt te worden gezien. Geen idee wie wat was uiteindelijk, wellicht zal dat met de chaos van de situatie te maken hebben, al leek dat niet de intentie te zijn. Dit is iets wat veel films binnen dit kaliber doen, maar het verschil dat hen maken is dat de acteurs daar hun helmpjes aftrekken. Bay negeert die clichés met deze film en dat is fijn.

13 Hours is een grote actiethriller met oorlog en drama in de achtergrond, die een sterke balans tussen de genres weet te vinden. Zeer sterk geregisseerd, alleen met redelijk onzichtbare acteurs waardoor je de personages en hun moed niet echt kan respecteren. Op dat vlak voelt de film iets te Hollywood aan, maar als film zelf zonder meer geslaagd en één van de betere werkjes van Bay die goed weet wat hem met actie te doen staat.

All the gods, all the heavens, all the hells, are within you.


13 hours is een ontzettend degelijk en ijzersterke verfilming van deze gebeurtenis. Voor Bay zijn doen, is dit ook denk ik zijn meest serieuze film en zo heeft hij hem ook benaderd. Komische noten op de juiste momenten en een actie volle verfilming.

Verder zie je natuurlijk ook heel veel Bay ingrediënten er in voorkomen. Patriotisme, goed camerawerk, alpha males en natuurlijk, EXPLOSIES!

Deze film heeft me oprecht 2h en 25m goed weten te boeien. Normaal gesproken is dit vrij lang voor een waargebeurd verhaal en gaat het vaak langdradig worden, maar hier vind ik dat niet het geval. Gewoon een goede spannende verfilming, met heerlijke shots (letterlijk). De momenten wanneer de kogels de taliban penetreren zagen er goed uit of dat shot met die sniper tussen die auto ramen, waarbij hij door het hoofd ging van die taliban, terwijl hij zijn bazooka wilde afvuren was ook vet.

Al met al, voor mij denk ik wel de beste Bay-film die ik tot nu toe heb gezien.

Een mix tussen Argo en Assault on Precinct 13 en dan met een Michael Bay sausje erover. De verfilming van een boek naar de feiten uit 2014. Bay zat qua script dus wat vast aan de feiten. Met momenten is het wat cliché en zoals dat met Bay gaat, enorm Amerika Amerika. Maar jammer genoeg vond het ook echt wel plaats. Bay slaagt er wel in om een wat eenvoudig plot toch meer dan 2 uur warm te houden met de nodige actie en spanning. Ook de cast valt goed mee en dan vooral Krasinski. Het resultaat is een aangename oorlogsactiefilm die ondanks de lange lengte voldoende blijft boeien.

n de nacht van 11 op 12 september 2012 vielen Libische rebellen het Amerikaanse consulaat in Benghazi binnen. Vier Amerikanen, waaronder ambassadeur Christopher Stevens, kwamen om het leven bij de schermutselingen waarbij een kleine groep militairen in dienst van de CIA betrokken was. Een technisch huzarenstukje van Bay: belichting, camerawerk en geluid zijn van een zeer hoog niveau. Helaas is het scenario erg afgezaagd. In de proloog zien we de nominale hoofdpersoon John Silva [John Krasinski] bellen met zijn vrouw [Wrenn Schmidt] en zijn schattige dochtertjes die giechelend en ongeduldig in de auto zitten te wachten op hun Happy Meals en ook nog eens (onbedoeld) te horen krijgt dat er nog een kind in aantocht is. De actiescènes bestaan voornamelijk uit gevloek, geschreeuw en het blaffen van orders met hier en daar een weinig geloofwaardig moment van zelfreflectie. Meer voor de testosteronboys dan voor degenen die hopen op enige diepgang. Als je dit gaat zien, doe dat dan bij voorkeur met optimaal geluid.

Uiteindelijk kon ik de film wel waarderen, maar na een te lange aanloop. Het begin was onnodig rommelig en vooral onnodig onduidelijk. Ze hebben het verhaal te compleet willen vertellen (beter wat focus aanbrengen) wat resulteert in hele korte verschillende shots waarvan het me vaak niet duidelijk was wat er gebeurde en waarom. Maar volgens mij begrepen de beveiligers dit zelf ook niet altijd.

Naarmate de film vordert verandert dat niet, maar begon ik wel de functie te begrijpen. Je wordt letterlijk deelgenoot van het gevoel van deze soldaten: complete chaos, rommelig, onduidelijk wie vriend en wie vijand is, onduidelijk wie waarom op wie schiet. Het ene moment je vriend, het volgende rent hij weg. Wat iemand zegt is vaak niet waar. Je weet niet wie je vriend en vijand is. Stress. Je ziet Midden Oosten pur sang en voelt de spanning mee.

Na de te lange aanloop blijft de film boeien en neemt het je mee in de hel waar deze mannen en vrouwen doorheen zijn gegaan. Alles is uiterst realistisch in beeld gebracht. Helaas ook met de nodige technische termen en jargon dat (voor mij) niet hielp in het begrip van de film. Acteerwerk is prima. En natuurlijk wat patriottistisch. Sympathiek dat later de rouwende vrouwen om de gestorven islam strijders ook in beeld worden gebracht. Een tip voor de makers: neem niet allemaal mannen met baarden in één team. Dat maakt het niet gemakkelijk om de personages wat uit elkaar te houden.

Al met al zwak begonnen en sterk geëindigd. Ik kan er toch wel nipt 3,5 ster voor geven.

Alles in deze film ademt, nee hijgt, de sfeer van nervositeit. Nooit en nergens een personage met wat rust en afstand om op de een of andere manier, mede voor de kijker, te doorgronden wat al die hectiek nou te betekenen heeft. Tjonge, wat een lange zit. Met recht een drama. Had ik maar doorgespoeld. En dat sentimentele einde; niet te harden. Kortom, een heleboel pief paf poef, op waarheid gebaseerd, het liet me volledig koud. De Bourne-reeks slaat dan wellicht nergens op, is puur fictie, maar in die films zit sowieso meer menselijk drama, omdat emoties geloofwaardig uit de doeken worden gedaan, in tegenstelling tot deze 13 Hours.