In the Heat of the Night (1967)

Aardig.

Al had ik op basis van de poster mij eigenlijk weer aan een oude noir verwacht. Jaartal en plot heb ik blijkbaar gemist.

Wat de film draagt is de nogal wispelturige relatie tussen Poitier en Steiger. Vooral Steiger is leuk, hoewel iets te overdreven in het kauwgomkauwen. Poitier is aardig maar heeft een eenvoudig rolletje. Beetje jammer dat de bijrollen vaak niet te pruimen zijn, met als dieptepunten de twee vrouwelijke rollen. Wat een droevige acteerpogingen.

Verhaaltje is ook niet veel soeps, simpele politiezaak die doorheen de film opgehelderd wordt. Dat men uiteindelijk de dader wel zal vinden weet je al vanaf minuut 1. Visueel weinig tot niks interessants gezien, allemaal erg banaal in beeld gebracht, en ook de soundtrack is niet al te best.

Leuk niemendalletje waar vooral de hoofdpersonages nog een film van maken die best te pruimen is, maar wel eentje die morgen alweer vergeten is.

Verder ook apart dat je met nog geen pagina aan berichten het kan schoppen tot de top 250. Stille liefhebbers blijkbaar.

2.5*

Goede film, die het moet hebben van sterk acteerwerk en een goede, grimme sfeer, gedragen door het soms behoorlijk racistische gedrag in de staat Mississippi. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar de vakkundige manier waarop op een erg geloofwaardige wijze naar de oplossing van alles wordt gewerkt, zorgt ervoor dat de film boeiend blijft. Daarnaast is er het sterke acteerwerk van Potier, die secuur en overtuigend te werk gaat en zijn collega Steiger, wiens waardering voor Poitier op een gegeven moment duidelijk groeit. Vooral de scenes tussen beiden zijn sterk en bevatten boeiende dialogen. Enige jammere is dat het voor mij al vrij snel duidelijk is wie de dader is en dat komt de spanning van de film ook niet bepaald ten goede. Verder is er eigenlijk weinig op aan te merken en is dit gewoon een erg vakkundig gemaakte politiefilm.

3,5*

Jammer dat het moordverhaal in 'In the Heat of the Night' soms niet wat meer op de voorgrond treedt, of zelfs maar op een fijne manier wordt opgelost, want dat stelde echt niks voor. De film wordt wel half gered door de uitstekende Poitier en Steiger, waarbij vooral de laatste uitblinkt als de ietwat uitgebluste, half racistische Gillespie. De rest van de hicks zijn simpel slachtvee voor de superieure Mr. Tibbs, een legendarische rol in een verder maar matige film.

2,5*.

Ik vond het eigenlijk niet een heel speciale film. Ik was er al bang voor, maar het is vooral enorm voorspelbaar. Raciale verhoudingen zijn al heel vaak op deze manier behandelt (ook al voor In the Heat of the Night) en het mysterie is voor de filmmakers duidelijk een stuk minder belangrijk dan de politiek erachter, want echt spannend wordt dat nooit.

Dat gezegd hebbende is het wel aardig vermaak. Met name dankzij de relatie tussen de personages van Steiger en Poitier en de bijbehorende acteerprestaties. Poiteirs rol is eigenlijk nog niet eens zo heel moeilijk, maar Steiger speelt zeer menselijk en met veel gevoel voor humor. Ze hebben beide vooral geluk met hun vermakelijke dialogen, die dit net boven een Baantjer-aflevering uittrekken. En de soundtrack natuurlijk, die is ook fantastisch.

3*

Met de eerste klanken van Ray Charles' "In the heat of the night" wordt je meteen heerlijk in de sfeer van het broeierige zuiden getrokken. Het begin van de film weet deze sfeer mooi vast te houden, waardoor je als het ware in het verhaal wordt gezogen.
Ook de rest van de film verveelt nergens, al komen met name de rasistische scenes toch wat obligaat en cliche over.

Het slot is dan weer een behoorlijke tegenvaller. Opeens wordt je een (redelijk voorspelbare) dader voorgeschoteld en op een nogal ongeloofwaardige manier redt Tibbs zich uit een benarde situatie.

Zoals eerder gezegd mooie rollen van Poitier en Steigers, maar de rest heeft moeite om daarbij aan te haken.

***

Zoals zovaak worden de wat oudere films bekeken met een totaal zwart gat op de plek waar enig tijdsbeeld zou moeten zitten. Niet alleen de tijd waarin het zich afspeelt, maar ook de tijd waarin de film uitkwam. In dit geval is dat hetzelfde.

De klap terug die Tibbs aan Endicott geeft dreunde door heel Amerika. Geweldig hoe de rassenspanning in het zuiden van Amerika hier mooi wordt weergegeven, en dan bedoel ik niet de Hill Billies die dronken met hun "Confederate flag" achter Tibbs aanrijden, maar het innerlijk gevecht bij Gillespie.

Het wat simpele plot is dan ook enkel bedoeld om het ware verhaal te verpakken en dat wordt weergaloos neergezet. Voor die inleving is enig tijdsbesef wel nodig.

They call me MISTER Tibbs. Interessante film die inderdaad niet herinnerd zal worden vanwege z'n niet al te sterke moordmysterie. Dat aspect start nog wel enigszins voortvarend, maar tegen het einde is de fut er wel uit. Waar de dader snel vergeten is, blijft de klap legendarisch, maar ook het onmiddellijke vervolg. Tibbs' venijnige I can pull that fat cat down, I can bring him right off this hill! is net zo goed kenmerkend.

Ook vanwege de reactie van Gillespie. Het feilbare duo vormt meteen ook de hoofdmoot van de film. De wijze waarop Steiger en Poitier elkaar bejegenen is een raciaal verhaal op zich. Vooral Steiger staat te hengsten. Mooie karakterkop ook. Met nog wat heerlijke muziek (ik ben al in the zone tijdens Ray Charles' titelsong) zal die dader me een zorg zijn. Het afscheid op het treinstationnetje is toch echt iets relevanter.

Eerste half uurtje moest ik ff inkomen, maar daarna bleek dit toch een erg sterke film te zijn. Net als Onderhond had ik na het zien van het poster meer iets Film-Noir achtigs verwacht, al komt de film wel natuurlijk uit 1967, maar alsnog dacht ik dat echt. Dat was dit dus absoluut niet. In the Heat of the Night is een uitstekend broeierig misdaadmysterie, wat tot de laaste seconde spannend blijft. De film wordt ook wel een beetje gedragen door de geweldige acteerprestaties van Sidney Poitier en Rod Steiger. De dialogen tussen de twee zijn geweldig.

Hier en daar is de film (vooral aan het begin) wat traag, maar voor de rest was dit een erg sterke film, waar ik behoorlijk onder de indruk van ben. 3,5*

Na de Civil Rights Act van 1964 stonden de rassentegenstellingen in het zuiden van de Verenigde Staten op scherp. Over die tegenstellingen gaat deze film met als moment suprème de niet eerder vertoonde klap van de zwarte Tibbs in het gezicht van blanke katoenbaron Endicott. De mooie afscheidsscène op het perron vormt een passend einde.

Toch wel wat gewaagd om ten tijde van deze verhitte tegenstellingen in die donkere jaren (In the heat of the Night) deze film uit te brengen. Een compliment voor producer Walter Mirisch en regisseur Norman Jewison is dan ook zeker op z'n plaats. Overigens: de Nederlandse titel (De nacht van Inspecteur Tibbs) slaat m.i. helemaal nergens op.

De oplossing van een moord is in deze film niet meer dan de verpakking van het thema.

Prima geacteerd door Rod Steiger, Sidney Poitier en niet te vergeten Lee Grant. Zij heeft maar een bijrolletje, maar laat daarin opnieuw zien wat voor een geweldige actrice zij eigenlijk is.

Onderhoudende whodunit, die speciaal is door het rassenthema. Dat klinkt wat gemakkelijk, maar wat ik er sterk aan vond is dat je zo nadrukkelijk merkt dat Jewison zich druk maakt. Hij schreeuwt het bijna uit. Jewison zei ook eens dat hij bij een bezoek aan het zuiden zo verbaasd was door het openlijke racisme in veel van deze staten. En hij is boos in deze film. Hij wil helemaal niet subtiel zijn, hij wil zijn middelvinger opsteken. Misschien had het wat genuanceerder gemogen, maar dat wilde hij heel duidelijk niet. Werkelijk iedereen is racistisch. Het personage van Steiger, maakt als enige een ontwikkeling door, maar verdere verfijning van de blanke personages zit er niet in. En hierdoor komt zijn boodschap wel over. Het ontbreken van subtiliteit deed daar geen afbreuk aan voor mij. Hij wilde niet de mitsen en maaren bespreken. En waarom zou ie ook eigenlijk? 4 dikke sterren.

De film draait in de eerste plaats om de strijd om eigen behoud tussen Tibbs en Gillespie en dat in de zeer conservatieve en racistische omgeving van Mississippi. Ik maak wel eens het vergelijk met racisme in ons eigen landje dat helaas nog altijd niet verdwenen is, maar daar gaat het soms toch nog een pak verder als je de vele films rond dit thema bekijkt. We zitten gelukkig in een ander tijdperk, maar er is nog een lange weg te gaan.

De aanpak is heel mooi gedaan en dit soort film moet zeker in zijn tijd een enorme indruk hebben gelaten en gedurfd ook. Norman Jewison kaart dit heel mooi aan en zorgt voor een boeiende film. Helaas is dat racistisch thema ook het enige en loopt de politiezaak er wat verloren bij. Het is essentieel, omdat je zo een autoritaire zwarte naar voor kan zetten en er wel samengewerkt moet worden tussen verschillende rassen. Maar op zich is het minder interessant uitgedraaid.

Drama/Mystery zoals het genre hier zegt sluit inderdaad veel beter aan dan Misdaad of Thriller.

Ik verwacht ergens dat de film bij herziening later het niet slecht zou doen. Een film dus waar ik toch effe bij stil sta...

Ik vond hem erg traag..

De rassenhaat in Mississippi komt erg duidelijk aan bod, en dat levert een aantal indrukwekkende scenes op. Sidney Poitier speelt zijn rol met grote overtuiging.

Het verhaal rondom de vermoorde industrieel was mij niet boeiend en mysterieus genoeg. Kon de aandacht er maar moeilijk bij houden, en ook het einde waarbij alles duidelijk werd kon de film niet meer echt naar grote hoogte brengen.

2,5* lijkt me dan ook voldoende voor deze kleine teleurstelling.

Jeugdsentiment van de eerste orde, prachtig gewoon winkeltjes, benzinestations en zelfs het politiebureau allemaal authentiek. Het was vanaf het begin wel duidelijk dat de enige zwarte die ten tijde van de moord in de buurt was niet de dader was! Traag was hij wel maar het was dan ook 1967.

Door zijn rol als misselijkmakende politie chef deed Rod zo nu en dan bij mij iets Steigeren. (pfff, kan het nog flauwer?)
Geweldige rol van de man, de gele zonnebril, het kauwgum kauwen als was hij Sir Alex Ferguson, die arrogante kop en het kraken van z'n bureau stoel hebben me onwijs laten genieten.
Verhaal is oke maar Rod deed het hem voor mij.

Gedenkwaardige en belangrijke scene: Sidney Poitier die een klap krijgt van een blanke man en hem direct daarna een harde klap in zijn gezicht teruggeeft.

Eindelijk op een vrije dag maar eens 'In the Heat of the Night' gekeken. Hij stond al (te) lang op de watchlist, grotendeels omdat ik bang was dat hij traag en stoffig zou zijn. Het tegendeel is waar. Deze Oscarwinnaar voor o.a. Beste Film en Beste Mannelijke Hoofdrol is ondanks zijn leeftijd allesbehalve saai.

Gemaakt in 1967 terwijl de raciale spanningen met name in het Zuiden behoorlijk op scherp stonden geeft deze film ons een kijkje hoe het nog niets een zolang geleden was (en op sommige plekken nog steeds is). Poitier speelt een Afro-American homicide expert die in een Zuidelijk plaatsje vol onwetende hillbillies in een moordzaak verzeild raakt. Het moordmysterie is van ondergeschikt belang, het zijn vooral de rollen van Poitier en Steiger die de film memorabel maken. Beide mannen worstelen met hun eigen 'agenda', maar krijgen toch langzamerhand meer begrip voor elkaar.

Een gewaagde film voor die tijd, en het is heerlijk om Poitier weerstand te zien bieden aan de stapel rednecks die hem continu 'boy' blijven noemen. Het schijnt dat Poitier voor de opnames die in het Zuiden plaatsvonden met een pistool onder zijn kussen sliep, nadat hij tijdens het maken van een eerdere film bijna door KKK-ers was vermoord. Ook tijdens deze opnames ontving hij verschillende bedreigingen. In die zin is 'In the Heat of the Night' ook meer dan een stuk fictie, maar eerder een confronterend kijkje in de raciale vooroordelen van een Zuidelijk Amerikaans plaatsje eind jaren zestig.

Indrukwekkende film dus, die inderdaad een significant deel van zijn meerwaarde haalt uit de maatschappelijke context waarin hij verscheen. Dat klinkt wellicht een stuk saaier dan het is, ik heb me uitstekend vermaakt met deze film en een groot deel van de complimenten die ik deze film zou willen geven staat hierboven in de positieve reviews al beschreven.

Verder viel het charisma van Poitier me op, zijn intensiteit. Is het te simpel als ik zeg dat ik af en toe een Denzel vibe kreeg? Verdiende 4 sterren voor mij

Een film die het vooral moet hebben van het goede acteerwerk van Poitier en (in iets mindere mate) Steiger en de onderlinge interactie tussen die twee. Ook is het racisme in de zuidelijke Staten van de VS hier goed uitgewerkt. Het politieverhaal stelt echter weinig voor, van een boeiend plot is wat dat betreft nauwelijks sprake omdat het onderzoek nooit echt interessante ontwikkelingen kent en uiteindelijk ook een niet al te boeiend einde heeft. Door de sfeer en het acteerwerk wel nipt voldoende.

Wel wel, helemaal niet verkeerd. Die face slap in de serre van mr Endicott was nogal gedurfd voor die tijd. In the heat of the Night is dan ook een emanciperende film, waar de zwarte nu niet eens als een katoenplukker afgebeeld wordt. Inspecteur Tibbs is zelfs beter betaald dan zijn blanke collega's en op het einde is het zelfs politiechef Gillespie die zijn koffer naar de trein draagt . De positieve ingesteldheid van de makers zijn lovenswaardig en in de jaren '60 was zo'n film wel eens nodig. Was dat de reden dat de film toen de Oscar voor beste film won?

Poitier en vooral Steiger zijn onberispbaar en acteren stevig. Plot zat niet zo sterk ineen en de manier waarop Tibbs de moordzaak oplost, brengt bij mij fronsende wenkbrauwen teweeg. Acteerwerk en regie maken het verder wel de moeite waard om te zien.

They call me mister Tibbs!

In the Heat of the Night was een film die ik al vaker was tegengekomen. Voornamelijk omdat er naar het schijnt een legendarische scène zou inzitten met een handgemeen tussen blank en zwart, maar voor de rest wist ik er eigenlijk erg weinig van. Gisteren werd hij echter op het grote scherm getoond en die kans laat ik natuurlijk niet liggen.

Jammer genoeg heeft de status die de film heeft verworven in de loop der jaren voor een te hoge verwachting gezorgd. In the Heat of the Night is een degelijke film met een aantal erg sterke scènes, maar heel het moordonderzoek steekt nogal simpel in elkaar. Ik vond het daarbovenop vandaag de dag nogal standaard overkomen. Nu zijn er in de loop der jaren wel meer cop films gemaakt en allemaal volgen ze zowat hetzelfde stramien. Agent A en agent B moeten noodgedwongen met elkaar samenwerken, zijn complete tegenpolen van elkaar en worden uiteindelijk vrienden. Gaandeweg ontdekken ze natuurlijk ook dat ze allebei nog wel wat van de andere kunnen leren. In zijn tijd zal dit misschien wel verfrissend zijn geweest (heb me nooit zo met het buddy-cop genre bezig gehouden, dus geen idee of dit één van de eerste in zijn soort was), maar nu kon het niet altijd mijn aandacht vasthouden.

Gelukkig konden Sidney Poitier en Rod Steiger dat wel. Poitier heeft zo'n zangerige manier van spreken die gewoon erg goed past bij het personage. Weliswaar theatraal (er zijn niet veel acteurs die zouden weggeraken met de 'they call me mister Tibbs' quote op deze manier uit te spreken zonder uitgelachen te worden), maar het werkt. Ook Steiger is meer een karikatuur (dat overdreven kauwgom kauwen!) dan wat anders en toch, ook daar is bitter weinig op aan te merken. De film steunt vooral op deze twee kemphanen en heeft qua bijrollen niet bijzonder veel in huis. Een euvel dat gelukkig wat wordt gemaskeerd door een vrij broeierig sfeertje dat goed in beeld wordt gebracht door Norman Jewison.

Vermakelijke film, ik had er echter net iets meer van verwacht. Poitier en Steiger zijn lekker op dreef en het who-dunnit verhaaltje is vrij onderhoudend, al is het zonde dat de ontknoping nogal voorspelbaar is. Wat rest is een sterke soundtrack van Quincy Jones en een aanstekelijke titeltrack gezongen door Ray Charles.

3.5*

Mooi dat je hem op het grote scherm gezien hebt man.

John Milton: En ik heb een jaarkaart voor mijn verjaardag gekregen dus ik heb er nog niets voor moeten betalen

Rub it in, why don't you

Dàt is nou een cadeau!

klassieke topper

"Wie nieuw is en ook nog zwart is bij voorbaat verdacht". Ouderwetse, tijdloze, schrandere, waarschijnlijk nu enigszins clichématige, maar qua geschetste sfeer voortreffelijke detectivefilm, waarvan het relatief eenvoudige verhaal (met een duidelijk sociaal-politieke boodschap, zonder gepreek) zich afspeelde in het diepe zuiden van de USA en waarbij racisme de boventoon voerde. De regisseur had de beschikking over een meer dan uitstekend spelende cast (de haat spatte bijtijden van het scherm); opmerkelijk detail: Rod Steiger kreeg een Oscar en Sidney Poitier werd niet eens genomineerd. De titelsong was van Ray Charles.

Wat een geweldige film! Echt heerlijk om Poitier als een kalme agent te zien spelen. Alles behalve stoffig of saai. Een film die o.a. laat zien hoe racistisch Mississippi toentertijd was en mooi om te zien hoe Tibbs daar mee om ging.

Wat ik mij wel afvraag is, op een gegeven moment zit hij thuis bij die agent en zegt hij geen vrouw te hebben. Was dat uit medelijden, want in deel 2 heeft hij wel gewoon een vrouw?

4*

Zeer puike film die ik op aanraden van mijn oma eens van een site geplukt heb, waarna ik er eens goed voor ging zitten.

Dit was goed, heel goed. Sterk spel van Steiger en Poitier. Die allebei een Oscar mochten krijgen wat mij betreft. Zoals gezegd goed acteerwerk in de gehele film, te samen met een goed verhaal zorgt er gewoonweg voor dat mijn aandacht constant op de film gericht was. En dat voor een crime film uit 1967. Komt ook omdat ik geintresseerd ben in het rassensegregatiethema in de VS. Maar dan nog, heb me uitstekend vermaakt.

Puike film die bij herziening nog weleens kan stijgen naar de volle 5 sterren.

Goede film met met uitstekende vertolkingen door Steiger en Poitier. Scenario verliep soms wat simplistisch, Poitier die de cel deelt met een blanke verdachte en in 1 minuut zijn vertrouwen wint, de climax als iedereen zo'n beetje bij elkaar komt en een 100 $ biljet de zaak beslecht in het voordeel van Poitier, die ze 1 minuut daarvoor nog wilden lynchen. De hele moordzaak stelde sowieso weinig voor- het draait voornamelijk om de relatie Steiger (uitgebluste redneck cop, maar geen slecht persoon) en Poitier (jonge succesvolle agent, een wat minder gelaagd personage dan dat van Steiger maar geloofwaardig gespeeld). Ook het camerawerk van Haskell Wexler viel positief op, met een aantal mooie shots.

Racisme en moord in redneck-staat Mississippi, twee onderwerpen die elkaar zo'n beetje ondersneeuwen in deze film. Had het een betere screenplay gekregen dan was het zonder meer 4** voor mij waard geweest, zeker door de twee hoofdrolspelers. Steiger weer heerlijk hard van buiten zacht van binnen en Poitier met zijn woeste blik, ze zijn echt op dreef in deze prent. Ook de bijrollen zijn aardig vertolkt in mijn ogen maar hebben het zwaar naast de Steiger en Poitier.

Maar de uitwerking laat een hoop liggen terwijl er zeker meer in had gezeten. Puur jammer te noemen, vooral het einde was in mijn ogen afgerafeld. Vreemd dat ik de film nog nooit eerder heb gezien, ik ben geen fan van oudere films maar deze staat er nog steeds goed en fris op. Nog steeds zijn er plaatsen in de VS waar de racistische gedachtegoed nog heerst. Vooruitgang in proces anno 2017, een schande. Deze film benoemt, tackelt en confronteert je met racisme op een simpele maar doeltreffende manier. Sterk doet de film dat, Mississippi Burning light schoot er wel eens door mijn gedachte.

De serie in de jaren 80/90 destijds gevolgd en wist een beetje de achtergrond van het verhaal. Ook de serie was goed te pruimen. Best genoten van de film, 3,5** een 7,5/10.

Matig: vond het teveel "de nobele zwarte" temidden van een aantal simpele (om niet te zeggen stupide) "rednecks". Goed bedoeld, maar alllemaal te clichématig en ééndimensionaal neergezet.

Naast de centrale boodschap dat racisme fout is moest er blijkbaar ook nog een plot verzonnen worden bij de moordzaak, dat kwam dan zo'n beetje uit de lucht gevallen met een, "ahum"... verrassende dader .

Goed bedoeld dus, maar een beetje door de tijd ingehaald: Mississippi burning behandelt hetzelfde thema stukken sterker.

Ik ben het daar sterk mee oneens, zeker na herziening vandaag. Het is niet eendimensionaal, en ik vind het zelfs een beetje van een gebrek aan historisch besef betuigen om dat te stellen. Al snap ik wel je punt van de dader