Battle Cry (1955)

Jeugdsentiment van de bovenste plank betreffende het boek, Leon Uris zet een aansprekender verhaal en een stuk handzamer boek neer dan de 1000 pagina's van James Jones zijn From here to eternity, een verhaal waar overigens helemaal geen oorlog in voor komt.

De film kenmerkt zich zonder meer door heel dicht bij het boek te blijven, de hele lijn der gebeurtenissen en vooral de nadruk op het privéleven is zoals in het boek omschreven. Echter, waar het boek na de helft iets meer omslaat naar de oorlog doet de film dat bepaalt niet. Het eindeloos inschepen weer debarkeren, onderweg zijn en maar afwachten is wel een feit, en hoewel in het boek eveneens maar sporadisch zien ze toch nog aardig wat actie vooral tijdens de tweede en laatste operatie. Vooral van Guadalcanal en Tarawa laat men bitter weinig zien, sterker nog, de dood van Hodgekiss klopt niet de omschrijving van de verteller qua grote van Tarawa raakt ook kant nog wal. De uiteindelijk slag om Saipan wordt eveneens anders dan in het boek in beeld gebracht om nog maar te zwijgen over de vreemde voertuigen die de Mariniers gebruiken tijdens de landing en de strijd en de Jappen zelf Sherman's hebben.

Goed, als de film wel ergens in slaagt is het een beeld creëren van het vluchtige leven van een soldaat in oorlogstijd. Trainen, de bloemetjes buiten zetten zolang het kan, een relatie hier of daar, het schip in, wel of geen actie, het schip weer uit, trainen en dan uiteindelijk deelname aan een operatie. Ik was in eerste instantie verheugd hoe het eerste uur het boek werd gevolgd, wetende wat er qua relatie besognes nog ging komen maar wat ik vooral nog aan oorlog verwachte werd helaas niet bepaald ingelost en verzand de film toch teveel in GTST taferelen. Desalniettemin voor het jeugdsentiment erg leuk eindelijk eens gezien te hebben en vanwege de herinneringen een positief uitvallend cijfer.