Ju-on 2 (2003)

Vandaag [weer] gezien.

Ik vond hem minder sterk, maar vooral minder griezelig dan deel 1.

Alweer episodisch en onchronologisch verteld waren sommige segmenten echt overbodig, zoals die van de twee figurantes.

Het lijkt erop alsof de regisseur met stijlvormen wil experimenteren. Die scene mislukt. De 'bonkende' Tomoko daarentegen was wel erg sterk.

Dat het Ju-on universum onvoorspelbaar blijft, blijkt wel aan het eind.

Dacht je in deel 1 gesnopen te hebben wat er achter de duistere vloek zat; In deel 2 wordt het helemaal bizar.

Waarschijnlijk een leidraad voor een derde deel, die ze maar beter geen grudge moeten noemen, maar prodigal.

Wat mij betreft toch echt wel de beste van de 4. Vraag me ook af of mensen hier wel helemaal juist stemmen, want die quote van McGruder zit niet in deze film (wel in The Curse 2)

Soit, eerste keer dat echt van de home video look afgeweken wordt, en hoewel dat aan het begin een beetje tegenviel, wordt de film hoe langer hoe beter. Het gebrek aan doorlopend verhaal is wat mij betreft een stevig pluspunt, want uiteindelijk draait het toch allemaal rond de scares, en van alle Aziatische suspense films die ik gezien heb, is dat witte, kruipende, slurpende en krakende onding toch wel het meest effeciënte ddat ik gezien heb.

Meer van hetzelfde dus, maar beter, vandaar 4*. Ben ook wel benieuwd wat Amerikaans geld (zelfde regisseur) met de saga kan uitrichten. Het einde belooft in ieder geval veel goeds.

Hoewel een aantal heerlijk nare momenten, toch wel een beetje meer van hetzelfde, maar dan minder goed dan Ju-On: The Grudge 1 (hierna te noemen: JOTG1). Wat me vooral een beetje tegenstond, was dat het witte, kruipende, slurpende en krakende onding zich nu te pas en te onpas manifesteerde. Corrigeer me als ik het verkeerd heb, maar ik had altijd de indruk dat dit wezen niet los gezien kon worden van het huis waar al die gruwelijkheden hebben plaatsgevonden, en daardoor vond ik vooral de geboortescène, hoe sinister ook, behoorlijk verwarrend. "Oké, dat is vast onze vriendin de kruipgeest, maar wat moet ze dáár nou weer?", dat is het eerste wat me te binnen schoot bij die scène. Ook de vlekken op de vloer die plotseling opdoken leken alleen in het leven geroepen om op willekeurige plekken het monster te laten verschijnen. Het leek allemaal veel minder samenhangend.

Ik vond dat deel twee ook wat al te veel genekt door het plotseling afbreken van tamelijk goed opgebouwde suspense-momenten. Je hoopt eigenlijk op een moment dat als kijker je net zo erg de koude rillingen over het lijf lopen als de acteurs in de film, maar deze momenten worden steeds afgekapt. Had je in deel één bijvoorbeeld nog (spoiler JOTG1!)de magnifieke scène waar het zwarte monster plotseling voor de beveiligingscamera stapt, dat soort sidder-momenten ontbraken tot mijn grote spijt in dit vervolg. En hier en daar leek deel één wel gewoon herkauwd te worden (spoiler JOTG1!): verschijningen onder de lakens, verschijningen op videobanden, school-koters die tegen beter weten in naar het huis gaan (compleet het 'meisje dat vervreemdt van haar vriendin'), enz.

Voorspelbaarder, veel minder sinister, hier en daar een flauwe herhalingsoefening, maar toch wel genoeg mooie momenten om het een 3* te geven.

Allermooiste moment dat JOTG1 zelfs oversteeg: het moment dat bleek waar het geklop op de muur vandaan kwam. OH MY GOD!!

Nooit gedacht dat ik MTV nog dankbaar zou zijn, maar bij deze; tof dat ze Ju-on 2 uitzonden. Was wel benieuwd geworden na de spannende eerste film.

En ook dit is weer een spannende film, met zowel schitterende als huiveringwekkende scènes hier en daar. Prachtige mysterieuze muziek, heerlijk bizarre scènes en prima camerawerk zorgen voor een hoop sfeer. Denk dat ik deze zelfs toffer vond dan de eerste. De film heeft net iets meer vaart en zag er over het algemeen ook iets beter uit. Van mij mag Shimizu met Ju-on 3 komen, als ie maar oppast niet teveel in herhaling te vallen.

3,5 sterren.

Net gezien en verrassend goed voor een sequel! Hoewel ik na het eerste half uur al doorhad dat Shimuzu veel op herhaling zou vallen, en gedurende de film ben ik niet van mening veranderd. Ik vind de film veel minder verrassend en iets minder eng als het vorige deel.

Ik vind dat de film het vooral moet hebben van de schrikmomenten of kleine details. Ik vind bijvoorbeeld als die vrouw-geest uit de grond komt totaal niet eng, of Toshio die zo nu en dan komt kijken ( hij is eigenlijk wel tof! ) Dan vind ik de momenten waarin je maar een deel van de geest ziet of alleen dat afgrijselijke gekraak enger.

Al met al is het zeker geen slechte film en voor horrorfans of fans van de vorige delen gewoon een aanrader.

En wat dat einde betreft, Kayako was toch de vrouw die door die man werd vermoord ( moeder van Toshio) en in het einde zag je dat ze klein was. Maar ik kan het goed ook fout hebben, want ondanks dat ik het totaal beeld best goed begrijp ( niet voor 100%) liep de film zo nu en dan nog eens door elkaar heen.

Maar toch een 3.5*

Gister heb ik eindelijk deze gezien en hij was inderdaad enger dan de vorige, veel enger zelfs. Helemaal niet minder dan deel 1 zoals de meesten beweren.

Het beeld is inderdaad zoals gezegt een beetje sepia, beetje bruin blurachtige tinten maar dat maakt het juist nog spannender.
Het begint al gelijk eng met dat witte kereltje die zich tussen de pedalen van de auto bevind en voor de rest komen we al meteen in de grimmige Grudge sfeer. Ik begreep nu ook al meer wat al die vreemde geluiden voor moesten stellen en wat die vloek nou precies inhoud. Over die vreemde geluiden gesproken: ik wist in het begin ook niet wat dat gebonk moest voorstellen maar later wist ik het met als klap op de vuurpijl Kayako die Tomoka vanaf het plafon bij haar keel omhoog trekt met haar haar. Typisch van die open einde's

En we krijgen ook de nachtmeries/hallucinaties van Chiharu te zien en denk je ook allleen maar komt er een eind aan want ze zijn zoooooo eng. Zijn die nachtmeries afgelopen, opgelucht, o jeetje ze beginnen weer.

En ik scheet bijna in m'n broek bij de scene's met dat die pruik boven die vlek komt en dat Kayako eruit komt met schokkende bewegingen en bij die bevalling, jeeeezus, het leek net of kayako door de TV heen wilde kruipen mijn kamer in. EEEEEK

En is iemand dit opgevallen ergens aan het eind als het verhaal van Kayako begint : op dat moment dat er iemand dat huis wil onderzoeken ofzoiets ik weet niet meer wie moet je rechtsboven eens kijken en dan zie je Kayako uit het raam kijken. Vast een easter egg.

Ik had gelijk, deze is enger dan de eerste en dan is dat nog te zacht uitgedrukt.

Net als deel 1 krijgt deze 4,5* sterren

Je bent gewaarschuwd!

Zoals veel mensen zeggen, vind ik deze ook beter dan de tweede.

Het verhaal is interessanter en de scenes spannender.

Er zit geen verschil in het acteerwerk, dat blijft even matig.

Maar in zo een spannende film als deze maakt het niet zo uit.

De 'Deaths' in deze film waren wel weer beter, enger eigenlijk.

Het chronologische verband blijft even verwarrend als in de eerste film, maar pakt aan het eind toch leuk uit.

Kortom: Weer een toppertje van Shimizu. Leuke scenes, meer spanning, goede sfeer, leuk verhaal. *3,5

Ju-On 2 is een nog geslaagdere versie van het eerste deel. Het eerste deel is al geniaal, sfeervol en doodeng. Dit deel doet daar nog een schepje bovenop. Dit tweede deel is op bijna alle vlakken nog net iets beter, wat het tot een érg sterke horrorfilm maakt.

Ju-On 2 is net als zijn voorganger een film waarbij je niet teveel op het verhaal hoeft te letten, op de acteerprestaties hoeft te letten. Want dat is allemaal niet bijster goed, wel is Ju-On 2 doodeng, de ene 'scare' na de ander, het ene schrikmoment na de ander. Het houdt niet op.

Iedere geestverschijning is weer een ervaring op zich in dit tweede deel, geen enkel is echt met elkaar te vergelijken. Maar iedere enge scène is ook écht eng, een constant niveau wordt vastgehouden gedurende de gehele 90 minuten.
Voorbeeldjes van geniale momenten waren de redenen dat er steeds op de muur werd geklopt, de geest die de printer steeds duidelijker uitprint. De gehele film bestaat uit een soort van lange fragmenten, iedere persoon in de film krijgt er een, dit werkt in dit deel van Ju-On echt in het voordeel van de film. Het tempo blijft er supergoed inzitten en je verveelt je geen moment.

De sfeer in dit filmpje is weer heerlijk aanwezig, altijd blijf je op je hoede als je naar deze film kijkt, je weet dat het nooit lang stil blijft.
Het angstaanjagende geluid dat de geest maakt is weer heerlijk aanwezig af en toe, de natte vlekken in de grond en de scène in het huis waar het zich in deel 1 afspeelde zijn nog enkele voorbeeldjes van de pure genialiteit.

Dat mensen de tweede film enger vinden dan de eerste is me een raadsel, want afgezien van het feit dat het keelgeluid iets dieper is geworden, zijn er vrij weinig echte scares en verpesten de special effects een hoop. In de eerste film waren deze helemaal niet zo sterk, maar de actrice die Kayako speelt kon hier met gemak een oplossing voor geven door uitstekende mimiek. Nu men ineens computereffecten gebruikt, ziet het er allemaal veel nepper en daardoor een stuk minder eng uit.

De film is verder absoluut niet slecht en kan zich qua verhaal en acteerwerk prima meten met het originele deel. De manier hoe de vloek verloopt is erg interessant en de manier hoe Kayako door middel van die natte vlek tevoorschijn komt is zeker een leuke toevoeging. Het blijft dan ook zo jammer dat ik die angst die bij het eerste deel bezit van me nam, nu totaal niet heb gevoeld.

De vorige versie was beter en vooral spannender, maar deze Ju-on 2 is een waardig vervolgdeel. Het begint al vrij sterk met de autoscène en dat niveau weet de film wel redelijk vast te houden. Het blijft wel goed werken, die spanning die wordt opgebouwd met kleine enge jochies en kruipende, krakende langharige meisjes. Vond lang niet alles even sterk (de pruik, nee), maar het is al stukken beklemmender dan de meeste Amerikaanse horrorfilms.

3,5*

Per ongeluk gezien, dacht dat ik de Amerikaanse versie op had gezet.

De eerste Ju-on heb ik nog niet gezien, maakt verder niet uit omdat het toch geen vervolg is. De Amerikaanse daarentegen heb ik wel gezien, maar die stelde niet veel voor. Verwachtte sowieso meer van de Japanse variant.

En dit is toch wel een van de meest creepy films die ik heb gezien. Dit ligt niet zo zeer aan de creaturen, maar de hele sfeer, de realistische uitstraling en de piepende en krakende geluiden zorgen ervoor dat je je geen seconde op je gemak voelt. Het gorgelende onding en het kleine jongetje zijn wel angstaanjagend, maar vooral als geheel werkt het toch zowaar op de zenuwen.

Het acteerwerk is niet best en visueel ziet het er ook niet uit, al is dat laatste toch functioneel. Ju-on is gewoon creepy, niets meer en niets minder.

Dikke 3,5*

Een upgrade ten opzichte van de vorige delen, wat bewijst dat regisseur Takashi Shimizu zijn successen kon omzetten naar hogere budgetten. Dit deel voelt voor het eerst aan als een echt professioneel gebeuren waarbij de horrormomenten een stuk beter uit de hoek komen. Nog altijd wordt er verder gekozen voor een niet-chronologische structuur waardoor je als kijker genoodzaakt bent bij de les te blijven, het spijtige is dat de zeer slechte acteerprestaties er niet voor zorgen dat die les altijd even interessant is. De opbouw en de opvolgende scares maken nog altijd een gedateerde indruk, maar de setting is leuk gekozen. Er zitten wat akelige momenten tussen en bovendien vond ik elke verschijning van Kayako bijzonder indrukwekkend. Shimizu weet haar precies de juiste screentime te geven waardoor elk moment steeds raak is. Links en rechts oogt het geheel knullig in elkaar gestoken, maar Shimizu ging er met dit deel serieus op vooruit.

Herzien op bluray uit de Ju-on Collection boxset van Arrow.

Matig en overbodig vervolg wat erg leunt op goedkope jumpscares. Het verhaal van het origineel was al best lastig te volgen, nou hier is bijna helemaal geen touw aan vast te knopen, zo episodisch wordt het verteld. Jongetje Toshio duikt ook overal op, met als toppunt onder het stuur bij een rijdende auto, alsof hij hem een blowjob wil geven, de kleine viezerik. De natte zwarte plekken op de grond die overal verschijnen snapte ik ook niet helemaal.

Scene in de make-up kamer met die pruiken was wel aardig, jammer dat het dan zo ontzettend voorspelbaar eindigt.

Nee, ik hou het voortaan bij de eerste bioscoopversie.