Evil Angels (1988)

Vreemd verhaal van een verdwenen baby, die zich tot een waar mediacircus ontwikkelde door de verspreiding van roddels en door tegenstrijdige verklaringen van Linda, gespeeld door Meryl Streep. Vooral het ongeloof bij een dergelijk verhaal ( baby ontvoerd door een dingo ) keerde zich tegen het gezin.

Het verhaal was wat mij betreft goed voor één kijkbeurt en mondt uit in een rechtszaak die niet bepaald kosher verlopen is.De film dramatiseert en de film voelt aan als een verhaal uit een sensatieblaadje, en in die zin is het een echte Meryl Streep geworden. Dat bedoel ik negatief. Aan de andere kant is dit interessant materiaal voor juristen, in een zaak waar vooral onwetendheid over het gedrag van de dingo en publieke opinie bepalend zijn in het verloop van de rechtszaak. Dat roept vragen op. Ik liep niet echt warm na de film : te veel sensatiezucht.

Onlangs kwam deze zaak nog eens op het nieuws, maar 'k had er nog nooit eerder van gehoord. Toen ze zeiden dat er zelfs een film van was gemaakt, leek met het wel eens de moeite om deze eens mee te pikken en onlangs passeerde deze nog eens op tv.

'k vond het geen misse film. We krijgen een korte inleiding over het gezin, maar de verdwijning gebeurde al relatief snel in de film. Vervolgens krijgen we dan vooral een rechtbankfilm voorgeschoteld. De film focust dan vooral op de familie en hoe ze o.a. met de media omgaan.

De cast deed het goed en kwam overtuigend over. Voor de rest vond 'k hem wel de moeite om eens gezien te hebben.

Lage scores verwonderen mij want, op het stroperig einde na, niets verkeerd aan deze film die me toch wel heeft geboeid en aangegrepen. Trouwens de film verduidelijkt scherp het monsterachtige van media en op sensatiebelust publiek, alsook de onpersoonlijkheid van de rechtspraak.

Dingoes Ate My Baby

In Buffy the Vampire Slayer, één van mijn favoriete series tout court, speelt één van de bijrollen, Oz, in een groepje. De naam van dat groepje? Dingoes Ate My Baby. Al die tijd dacht ik dat het één of ander vreemd verzinsel van Joss Whedon of van één van de andere scriptschrijvers was maar wanneer je Meryl Streep aan het begin "The dingo's got my baby!" hoort roepen, dan weet je naar waar dat een verwijzing is. Altijd fijn om zo'n dingen te ontdekken.

Al had ik het veel vroeger kunnen ontdekken, want ik heb A Cry in the Dark (nooit geweten dat dit oorspronkelijk Evil Angels heette trouwens) al ettelijke jaren liggen. Ooit eens gekocht in een collectie bij een krant om de reeks volledig te hebben en sindsdien altijd laten liggen. Onterecht eigenlijk aangezien dit best nog wel een boeiende film is. Misschien wel handig als je niet echt bekend bent met het verloop van het verhaal zoals ik, het is namelijk gebaseerd op waargebeurde feiten, want anders verliest het hele rechtbank stuk wel wat zijn vaart vrees ik. Regisseur Fred Schepisi weet dat in ieder geval mooi neer te zetten. Door de rechtszaak te combineren met heel het mediacircus en met de commentaar van de Australiërs zelf kent de film genoeg afwisseling en wordt het niet allemaal te droog. Wel bijzonder moeilijk om hier sympathie voor te kunnen krijgen. Michael wordt nog als een menselijk persoon afgeschilderd, maar Lindy irriteert vanaf de eerste moment.

Moeilijke rol ook voor Streep. Niet echt meteen een actrice waar ik alles van gezien wil hebben en dit soort rollen bewijst waarom. Het is wel degelijk gespeeld en al, maar er is iets met haar stijl dat me soms enorm hard kan irriteren. Vond ze er ook gigantisch fake uitzien, maar dat zal waarschijnlijk de bedoeling zijn geweest. Neen, dan kon ik toch wel wat meer met Sam Neill die Michael speelt. De evolutie die hij doormaakt oogt in ieder geval erg realistisch. Wel bijzonder vreemd trouwens dat je op het einde een zwart scherm te zien krijgt met wat extra uitleg nog via de ondertiteling. Zou denken dat dit toch gewoon 'gedrukt' wordt op het zwarte scherm.

Interessante film, al is het er wel eentje die volgens mij bij een tweede kijkbeurt inzakt eenmaal je het verhaal al kent. Neill is overduidelijk de ster van de film en Streep speelt één van haar minst charmante rollen, al is dat ook een kunst op zichzelf uiteraard.

3.5*

Meryl Streep en Sam Neill spelen hier op het top van hun kunnen in dit uitstekend geregisseerde drama, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Tijdens een verblijf nabij Ayer's Rock verdwijnt de baby van Michael [Sam Neill] en Linda Hamilton [Meryl Streep] uit hun tent en wordt na een intensieve zoektocht door terug gevonden. Linda houdt vanaf het begin vol dat de baby door een dingo is meegenomen en gedood en een eerste onderzoek bevestigt dat. De media pikken het verhaal op en al snel is Australië in de ban van de Hamiltons. Daardoor gaan steeds meer mensen zich actief bemoeien met het onderzoek, wordt de zaak heropend en komen waanzinnige theorieën naar buiten over hoe en waarom de Hamiltons hun kind zelf zouden hebben gedood.

De kracht van deze film zit 'm in de zakelijke benadering, waardoor de film een sterk documentair karakter heeft. De film neemt geen standpunt in over de media, maar registreert wel op effectieve wijze hoe deze persoonlijke tragedie een publieke zaak werd: gewone Australiërs discussieerden eindeloos over de onderzoeken, waarbij de gemoederen soms ernstig opliepen; onder het personeel van een bedrijf loopt een weddenschap over wanneer de zwangere Linda komt te bevallen. Meryl Streep zet Linda ook neer als een vrouw die halsstarrig weigert de media te bespelen en daardoor soms ronduit onsympathiek overkomt op het TV-publiek. Neill maakt ook indruk als de predikant wiens geloof danig op de proef wordt gesteld. Een fascinerend verhaal, vertelt zonder opsmuk maar met de integriteit die een gevoelig relaas als dit verdient.

Uitstekende film over een gezin op vakantie waarbij hun baby door een dingo wordt gegrepen. Gebaseerd op een boeiend en aangrijpend waargebeurd verhaal. De film laat goed zien hoe de publieke opinie gevormd wordt door de pers en de media. En die publieke opinie wordt op een wellicht wat opzichtige maar effectieve manier gemonteerd tussen de scenes door. Uitstekend acteerwerk en in het begin een aantal prachtige shots van Ayers Rock.

You could crack walnuts on her face.

Ik kwam A Cry In The Dark tegen bij de kringloop en getriggerd door een titel die mij niet meteen bekend voorkwam las ik toch even de synopsis waarop een herinnering meteen boven kwam met de kreet 'a dingo has my baby'. Daarmee dus een film die ik al eens zag als tiener zijnde en die best wel indruk maakte. En hier was ik best wel nieuwsgierig naar ondanks de niet eens zo hele goede waarderingen.

En wat wordt het idyllische plaatje van het gezin Chamberlain ruw verstoord en wat gaat er een emotionele prikkel uit van het moment ansich met de dingo, de baby, de eerste schok, afschuw, besef en saamhorigheid van aanwezigen die meteen betrokken zijn en hulp bieden. De film vervolgd zich met een beeld rond de familie in rouw die dit op hun eigen manier proberen te verwerken en de gebruikelijke gang van zaken door justitie, maar daar zit al vrij snel een kentering in met een kijk op de zaak die niet in het voordeel is van de familie en de shitstorm die los komt is niet te zuinig...

Overduidelijk is dat de zaak de gemoederen erg bezig hield in die tijd en sociale media zoals tegenwoordig was niet eens nodige voor veel aandacht, verdeeldheid en zelfs ruzie. Stuitend is toch wel hoe iedereen een mening heeft en veroordeeld, in die zin is er niet veel veranderd, het gaat hooguit sneller. Ontstellend is daarna toch wel de zaak met bewijslast die gevormd wordt en het steekspel tussen verdediging en aanklager die uitermate boeiend is. Het kan ook haast niet anders dat het stel praktisch uitelkaar valt onder alle druk. En andermaal wat een zaak met mensen die met elkaar op de vuist gaan en huilende juryleden.

Streep en Neil zetten wat mij betreft hun beste beentje voor, en veel kritiek op Streep snap ik niet zo of het moet juist vanwege het karakter Lindy zijn. Want na wat achtergrond check blijkt dat Lindy niet bepaald een innemend persoon bleek te zijn en veel hoon over zich heen kreeg als kil en afstandelijk. Streep zet dit wat mij betreft gewoon prima neer. Mooi zijn toch een paar bekende kiekjes van moeder en baby die nagemaakt zijn, net als de fraaie natuur van de outback en Ayersrock. Het maakt A Cry In The Dark in zijn totaliteit als een bizar verhaal en film die wat mij betreft best wel een beetje ondergewaardeerd wordt en wat mij betreft een sterke en boeiende film is.