Tuvalu (1999)

Gisteren was ie op de Duitse T.V. (er wordt toch niet in gesproken, dus...); Ik heb de eerste 25 minuten gezien, maar daarna was ik vooral aan het heen en weer zappen.

Het is mooi gemaakt, origineel en soms erg grappig, maar ik vond het toch meer een bewegend schilderij dan een filmervaring. Ik kon mijn aandacht er daarom niet goed bijhouden. Ik probeer het later nog wel eens; hoewel ik mezelf ook niet meer voor de gek moet houden : waarschijnlijk is surrealisme gewoon not my thing.

Onze vriend Helmer heeft in ieder geval goed naar Fellini gekeken.

Jeeej, mijn zeshonderdste stem !!!

En voor een prachtige film ! Ik werd er helemaal door gegrepen, doordit vermakelijke en hilarische wereldje en zijn grappige personages ! De film vloog voorbij! Lekker surreëel, en vervallen locaties vind ik sowieso al mooi !

DAT VOND IK OOK !!! En het is niet meer dan logisch, er wordt net zoveel in gesproken als in Les Triplettes De Belville, en de wereld doet erg aan die van Delicatessen denken, hoewel Delicatessen natuurlijk iets grimmiger was.

Vier en een halve punt met een goeie mogelijkheid tot vijf !

Delicatessen was ook het eerste wat in me opkwam. Niet zo verwonderlijk. Een 'vervallen' gebouw, een keur aan opmerkelijke personages, die er alles aan doen om het gebouw te redden dan wel ten gronde te richten.

Ook de kleurenfilters zijn aanwezig, alleen die hier in Tuvalu irritant beginnen te worden, te nadrukkelijk aanwezig om sfeer te creeren. Ook de dialoog-loze aanpak leidt tot overdreven kinderachtigheid, om gebeurtenissen en bedoelingen nog eens extra aan te dikken. Deze extra aandikkingen leiden ook tot irritaties, die de film de das om doen om tot 'meesterlijk' benoemd te worden.

Het ziet er allemaal prachtig uit en uitermate grappig. Maar ik mis finesse en scherpte. Alleraardigst Oost-Europees (ook al zorgde Duitsland voor het geld, zo'n 90% van de crew was toch Bulgaars etc.) antwoord op Jeunet. Benieuwd naar Helmers nieuwste project, genaamd Absurdistan, een titel die al meer dan genoeg zegt. Tuvalu krijgt van mij een mooie 3,5*.

Heerlijke film die geen ondertiteling nodig heeft, dat kom je niet vaak tegen! Tuvalu heeft een prachtige cinematografie met zo'n halfvervallen badhuis en al die typische karakters, die je blijven boeien. Ik snap alleen de titel van de film niet, bedenk ik me nu. Tuvalu is een klein eilandje in de Grote Oceaan en daar speelt deze film zich allesbehalve af. Misschien is dat wel de grap, die tegenstelling.

Oef....De film vergde een soort van gewenningsproces van mij. Ik had het zwaar de 1ste 15 minuten waarin ik belandde in een aftands badhuis inclusief slapstick gedragingen van rare personages waar ik mij toch never nooit niet mee zou kunnen identificeren op wat voor een manier dan ook.....

Dat identificeren is er ook nooit meer van gekomen, wel ging ik de film steeds meer waarderen. Er zitten echt geniale momenten in deze film. De visuele fundering staat steviger dan het badhuis. Prachtig hoe alle scenes in het badhuis vooral in het roestbruin en oranje zijn opgenomen, terwijl de scenes buitenshuis blauw en groen getint zijn, alhoewel laatstgenoemde kleuren soms ook in het badhuis voorkomen. Overigens een briljante setting: dit oude, donkere, krakkemikkige, losstaande badhuis.

Visueel grappig als Eva besluit om te gaan zonnebaden, waarvoor Anton dan wel even de ramen dient te schrobben, waarna het bij elke veeg wat lichter wordt. Echt zo `n film waar ik aan terug blijf denken. Of het nou die caissière die deuren dichtsloeg, de blinde vader die driftig op zijn fluitje blies, de zwempartij van Eva met haar vis of de rapporteurs betrof!

Ik vond het aanvankelijk een aparte combinatie om slapstick elementen te mixen met een hoop absurditeiten in een bouwval waar de nieuwste technologische snufjes nog niet waren doorgedrongen. Het geeft de film wel een fijne onsubtiele, melancholische/dromerige sfeer over al lang vervlogen tijden mee, al vraag ik mij af wat er van terecht was gekomen als men wat meer dialoog had gehad. Maakt de film uiteindelijk best wel uniek dat de personages niets zeggen, alsof je teruggaat naar de stille tijd, maar dan gemixed met een Fellini en een Jeunet. Goed te zien dat vooral Delicatessen een grote inspiratiebron geweest moet zijn.

Grote aanrader voor iedereen die eens wat anders wil. Zelden gezien, een experimentele film met zo `n opzet! Ik wist mij alleen in het begin even geen raad met de sfeer van de film. Mensen die voor een verhaal gaan, kunnen hun tijd sowieso beter besparen voor een bezoek aan een echt badhuis. Trouwens weer een geweldige rol van Dennis Lavant! 3,5*