Les Amants Criminels (1999)

Goede film, maar ontzettend kil en meedogenloos.

Waar Natural Born Killers (ongeveer zelfde thematiek) nog een boodschap lijkt mee te geven, weet ik niet wat ik met deze film aan moet.

't Is een vrij absurd verhaal, maar wel boeiend in ieder geval.

Vooral erg apart. Een soort moderne Hans en grietje met een SM-randje.

Anders dan andere films, dat is al heel wat waard. Maar absoluut geen meesterwerk.

3.0*

Ik vond het maar een saaie, willekeurig aandoende film. Geen greintje emotie of verbondenheid met de personages (wat ik doorgaans een erg belangrijk punt vind) en tevens weinig andere elementen (verhaal? vormgeving? soundtrack?) om dat te compenseren.

OH noemt het personages die moeilijk te vatten zijn. Mijn mening is precies eender, mijn waardering 180 graden de andere kant op. Een beetje hetzelfde idee dat ik bij Grimm had, personages die maar wat doen en van hot naar her rennen. Irritatie ten top.

Misschien een beetje overtrokken maar meer dan 1,5* kan ik niet geven. Moet al erg lang nadenken om een positief punt te bedenken. Staat open voor herziening, maar gaat wel een tijdje duren.

Wat een lekker sfeervol en op zichzelf staand filmpje was dit zeg! Tot nu toe zeker de beste van Ozon!

Wat hem voor mij zo interessant maakte was dat de film de jongen een beetje als een kneusje neerzet en de vrouw als een zelfverzekerd iemand. Geen goede balans om samen een duister plannetje uit te voeren. Ik had telkens het idee dat het meisje misbruik maakte van de jongen Maar afgezien van de moord, zat ik vooral te gissen hoe het meisje de jongen in de maling zou gaan nemen Dit zorgde dus voor de nodige suspense.

En dat omringd in een sprookjesachtig decor waarin er ook nog een 3de persoon ten tonele komt, die wonderwel geen kwade intenties heeft.

Het einde vond ik trouwens ook erg goed gevonden, wat zou er van Ozon overblijven als hij eens een keer niet het thema liefde/sex op zich zou nemen? De tijd vloog voorbij. 4*

En toch moet ik weer zeggen dat dit weer een Ozon is waar ik niks mee kan.

Ik vond het een stomme rare film waar ik totaal niet geboeid naar kon kijken.

Ik ergerde me aan de personages, omdat ik er ook echt niks bij vond zitten al acteerde ze wel ok.

Begin was nog wel te doen, maar al snel was ik afgeleid en had ik niet meer de behoefte om te kijken.

Dus voor mij zeker geen voldoende, en nog minder de zin om meer te zien van Ozon.

1* ( voor het begin wat nog wel te doen was)

Erg goede film.

Dit is mijn tweede Ozon en ik moet zeggen dat het totaal iets anders is als de eerste die ik van hem gezien heb: Angel. Ik vond dit wel een veel betere.

Goed twisted verhaaltje dat je blijft boeien tot aan het vooral erg goede einde. Laat mooi zien hoe mensen in staat zijn anderen zo te manipuleren dat ze alles doen wat de ander vraagt. De jongen houd erg veel van haar, maar ik had zo mijn twijfels bij haar. Als zij zei dat ze van hem hield was het meer als een beloning als hij iets voor haar had opgeknapt. Vreemde relatie tussen 2 mensen erg mooi in beeld gebracht. 4.5*

François Ozon slaagt er toch weer iedere keer in films te maken waarvan ik iets totaal anders verwacht . Na de idiote kolder van Sticom verwachtte ik hier iets gelijkaardigs, maar niet is minder waar. Zoals steeds is de film niet echt te vatten, maar een hilarische komedie is het zeker niet.
Dat onvatbare is volgens mij ook iets waar veel kijkers op afknappen en de reden waarom Ozon niet door iedereen zo geliefd is: behalve de spaarzame glimpen van tederheid en liefde, is deze film opvallend koud en afstandelijk. De meeste liefdesscenes worden zo geësthetiseerd (weinig regisseurs kunnen naakte lichamen zo tastbaar en verleidelijk, maar toch zo gelikt (nu ja) in beeld brengen, dat is me ook in later werk van hem al opgevallen, vooral dan in Le Temps Qui Reste) dat er voor emoties weinig plaats overblijft.
Ik moet toegeven dat ik zelf ook nooit goed weet wat ik met veel van Ozons films aanmoet, maar ik raak iedere keer weer gebiologeerd door zijn stijl (steeds anders, maar er zijn wel wat constanten terug te vinden) en zijn originaliteit. Het lijkt alsof hij helemaal niets wil vertellen, en toch vanalles weet te zeggen . Hij lijkt alle kanten uit te willen, maar toch te blijven staan.
Maar genoeg vaag gebazel: het is ook gewoon een geweldig coole film, met een schitterende mix van ingehouden erotiek, kinderachtige naïviteit en onmenselijke wreedheid, met prachtige beelden, een perfect tempo en genoeg spanning om te blijven boeien. Alles wat Ozon toont en vertelt, lijkt een parodie te willen zijn op iets anders, en toch slaagt hij erin een vrij coherente film te fabriceren. Hoogtepunt vond ik de vrijscene aan het einde, waar in ware Bambi- en Sneeuwwitje-stijl alle dieren van het bos naar komen kijken en die een happy end lijkt te gaan worden (zodat de film, net als Roodkapje, kan gezien worden als een soort volwassenwordings-allegorie), maar dan wordt alles toch nog onderuitgehaald, en blijkt de relatie tussen Luc en de man te overwinnen. Een relatie die bij Freud (de echte, dan) al gauw de symboliek van die tussen kind en opvoeder zou krijgen!
Kortom, een film die veel stof biedt tot psycho-analyse, maar tegelijk ook erg weet te fascineren, én er geweldig uitziet.

Net als de andere Ozon die ik heb gezien, Swimming Pool, ontbreekt het ook in Les Amants Criminels aan uitstraling en interessante personages. Het verhaaltje zelf heeft soms wel wat, alleen wordt de film compleet verpest door totaal onnodige flashbacks.

Echt ellenlange (en nee, ik overdrijf niet) flashbacks bedoeld om inzicht te geven in hoe het allemaal heeft kunnen gebeuren en totaal oninteressante en onnodige 'diepgang' geeft aan iets wat in feite totaal geen uitleg nodig heeft. Het is juist de huidige situatie dat de meeste potentie heeft.

Waar oh waar is die goede Ozon die ik over het hoofd zie?

Wat aanvankelijk een "normale" thriller lijkt te zijn, ontpopt zich geleidelijk aan tot absurd horror-drama waarin met psychoanalytische logica een spannend verhaal verteld wordt over de worsteling met de eigen seksualiteit en wellicht de acceptatie ervan, al kun je er vast nog wel een andere kant mee op. En passant worden er ook nog wat clichés en vooroordelen op de hak genomen.

De flash-back structuur van de film werkt erg goed en problematiseert in toenemende mate je zekerheid over het ogenschijnlijk eenvoudige verhaaltje, al wordt degene die bekend is met Wagner al eerder geplaagd, nl. als in de eerste scenes in het bos twee keer een leidmotief uit de Tristan opklinkt.

Knap het ongemak en zelfs walging die Ozon weet los te maken zonder goedkoop te worden. Hi-la-risch ook de valse "feel-good"-vrijscène tegen het einde waarmee Ozon de kijker even een ironische catharsis gunt, om die vervolgens keihard onderuit te schoppen met een deprimerende (want, uit de kast is nog niet vrij) afsluiter die doelbewust de confrontatie met de kijker zoekt.

De film is trouwens, vanwege verwante motieven én logica van vertellen, ook interessant voor wie Antichrist gezien heeft.

Hans en Grietje, de pedo adaptatie.

Oké, de film huist wel iets meer dan dat. Moest zelf ook een beetje aan Antichrist denken, al kwam dat vooral door de sexscène op de rots.

Op zich is het uitgangspunt heel aardig, je kunt er erg veel kanten mee op. Deze uitwerking wist me niet onmiddellijk te boeien, maar dat kwam naarmate de film vorderde wel. Het had van mij echter wel nét even wat grimmiger gemogen.

Swimming Pool vind ik net wat beter, maar Ozon maakt eigenzinnige films en daar houd ik wel van. Nu hopen dat ik nog eens een mooie uitschieter van hem tegenkom.

3*

Een film dat zich baseert op een sprookje, maar dat visueel totaal niet tot uiting laat komen. Jammer, want zo heb je enkel de verhaallijn als basis en niet de link met sprookjes. Nochtans lijkt dat wel de bedoeling met de zogezegde reus in het bos en de dieren die komen kijken terwijl ze aan het vrijen zijn en de verwijzing naar Hans en Grietje in het peperkoeken huisje, ... Daardoor wordt de aandacht vooral gefixeerd op de moord en de psychologische gedachten van vooral Alice, maar ook Luc. Dat lukt deels en de film krijgt een aparte draai als blijkbaar Luc ook worstelt met z'n eigen seksuele gevoelens (dromen van Saïd, eerdere fysieke afstandelijkheid bij Alice, ...) Aparte film die je deels meesleept, maar zelf niet echt blijf met zichzelf weet.

Homo-erotische/bi-sexuele variant op "Hans & Grietje" van de veelbelovende Franse regisseur Francois Ozon, die vaker teleurstelt dan echt doel te treft.

Maar hier lukt het dus in een toch ietwat vreemde Almodovar goes Grimmfilm.

Net ietsje minder dan zijn voorlopige hoogtepunt Swimming Pool, maar lekker brutaal, fantastisch camerawerk en geslaagde erotiek.

De DVD van dit filmpje zag ik voor slechts € 2,50 liggen bij de FRS en daar ik wist dat oa Onderhond hier hoog op gestemd had zou dit filmpje ook gezien het plot mij wel eens mee kunnen vallen want normaal gesproken ben ik niet zo weg van de films van Ozon.
Dit filmpje dat iets weg had van een wreed sprookje viel mij dus ook mee en ik heb mij er ook best mee vermaakt. Dankzij uiteraard "femme fatale" Alice die ik dus best wel een lekker ding vond. Ja, dit soort films staan of vallen bij nu eenmaal met de vrouwelijke hoofdpersoon. Ligt die persoon mij niet, dan ik het voor mij over en uit en is een hoge waardering mijnerzijds voor de film uitgesloten. Wel jammer trouwens hoe die Alice aan haar einde kwam, maar een happy end had deze film echt niet beter gemaakt. Ik denk eerder het tegenovergestelde.

3,5*

Bij herziening toch een stuk minder.

Leuke take op Hans en Grietje van Ozon, maar wordt op momenten net wat te theatraal. Waar ik het jaren geleden best allemaal gedurfd vond, vond ik het nu opvallend tam. Het had wel wat grimmiger gemogen. Na de ontsnapping uit de Cabin schiet de film enorm uit de bocht, waar al de opgebouwde freewill in rook op gaat. Leuke poging en onorthodoxe poging van Ozon, en zeer vermakelijk nog maar verre van zijn beste werk.

Leuk.

Soort perverse variant op Hans en Grietje, zoals reeds gezegd. Lekker ongrijpbare personages, aangenaam sfeertje, en wat licht absurdistische momentjes. Wel grappig hoe de verhoudingen tussen de personages toch continu lijken te schommelen; de film laat niet snel in z'n kaarten kijken. De jongen die uiteindelijk toch enige affectie bleek te hebben met de lascieve kluizenaar, bijvoorbeeld.

Alleen excelleren doet het nergens, op geen enkel facet. Consistente film die simpelweg nergens piekt, maar wel een aangenaam filmavondje op wist te leveren. 3,0*.

Het begint als Natural Born Killers meets de gebroeders Grimm, met veel actie. Dan dreigt het stil te vallen wanneer ze opgesloten zitten, maar dat wordt tegengegaan door de flashbacks waarin duidelijk gemaakt wordt wat de aanleiding was van hun daden. Het laatste bedrijf is weer dynamisch, met een achtervolging.

De jongen heeft zich laten manipuleren door het meisje. Toen hun gijzelnemer zich teder begon te gedragen, deed dat me denken aan dat beeld van Saddam Hoessein met een kind op z'n schoot. Het thema van de onderdrukte seksuele geaardheid komt wel vaker voor bij Ozon.

Een rare film, maar wel eentje die je bijblijft. Het is misschien wel 10 jaar geleden dat ik 'm heb gezien en toch kan ik me meerdere scenes levendig herinneren.

Aan het einde wordt het tamelijk ongeloofwaardig, met die Disney-diertjes rond het vrijende stelletje en de dood van Alice was ook nogal over de top. Het onderliggende thema van de geaardheid van de jongen was wel oké gedaan, hij leek ook nooit echt geïnteresseerd in Alice. Maar waarom hij na zijn verkrachting (of vond hij het juist fijn?) het opeens wel kan met Alice? Geen idee. Alice is een boeiend personage en het is dan ook jammer dat ze een passieve rol krijgt als ze in de kelder wordt opgesloten. Logisch natuurlijk, wat kun je doen in een kelder? Maar ze heeft daar eigenlijk alleen maar flashbacks, en dat is veel minder interessant.

Goeie film waarin een meisje een moord plant en dit laat uitvoeren door een vriend van haar. Een beetje een vreemde en ook wel originele film, maar wel eentje die weet te boeien. Een soort luguber sprookje voor volwassenen (zonder dat het horror wordt). Van de cast maakt Natacha Régnier de meeste indruk.

Ietwat teleurstellende herziening.

Het blijft wel een leuke en enigszins aparte film, deze vroege Ozon. Een weirde mix tussen misdaad, torture porn en sprookje, waarin Ozon toch een fijne balans weet te vinden. De verrassing is er de tweede keer wel een beetje af uiteraard, maar echt veel minder boeiend werd het er niet van.

Wel opvallend is het visuele verval. Hier en daar nog wel een plaatje, maar dat zijn duidelijk momenten binnen een verder best lelijke film. Ook de impact van de horror elementen is wat minder geworden, dat krijg je er van als er een decennia lang torture porn met bakken zou gaan geproduceerd worden.

Het resultaat is een film die zeker nog wel interessant is, ook aan te raden valt voor mensen die hem nog niet gezien hebben, maar die niet vol meer weet te beklijven. Heeft de tand des tijds niet perfect weten te doorstaan, waardoor een tweede kijkbeurt gewoon net wat minder is. Zeker geen slechte film, maar niet meer de glorie van voorheen.

3.5*

Ik moest hier wel eens terugdenken aan de veel meer recentere Adoration (Film, 2019) van Fabrice Du Welz. Ook hier laat een verliefde puber zich leiden door de capriolen van een soms doorgedraaid meisje. Tegelijkertijd heb je de indruk dat je je in het sprookje van Hansje en Grietje waant.

Sowieso een geslaagde Ozon, maar ook eentje die misschien net iets beter uitgewerkt kon worden. Alice was het meest intrigerende personage. Alleen wat jammer dat haar beperkte afzijdige rol in de kelder haar karakter te weinig op de voorgrond laat treden.

Luc weet helemaal van geen hout pijlen maken. Een uiterst naïef en beïnvloedbare persoonlijkheid. Prima rol ook overigens van de nog jonge Renier. Met de vlucht komt er nog extra vaart in de film. Vermakelijk alvast!

“I like my boys fattened up and my girls all skin and bone”

Fijne gemoderniseerde versie van Hans en Grietje. Nu zijn ze een tienerkoppel die een klasgenoot vermoorden, als een soort Bonnie en Clyde op zoek gaan naar het bos om daar het lichaam te dumpen, wat ertoe leidt dat ze verdwalen in het bos en worden gevangen door...een "Oger" Nadat Ozon met de begin scène de aandacht heeft getrokken, raakt hij een de moment kwijt. Echter zodra ze bij het boshuisje aankomen...waren er toch enkele rillingen. Geweldig ook de bizarre knipoog , wanneer regisseur/schrijver Francois Ozon met dat...idyllische Disneysprookjes-einde met diertjes, de boel laat opschrikken door de harde werkelijkheid. Deze film is een beetje verwrongen, rauw, provocerend en niet voor te conservatieve mensen. Maar ik vond het een heerlijke film!