Hell Is for Heroes (1962)

Prima oorlogsfilm waarin een leuk verhaal zit.

Erg goed geacteerd en steve doet het erg goed.

4 sterren

Misschien wat eenvoudig van opzet, maar de bondige uitwerking mag er zijn. Een oorlogsfilmpje in fijn zwart-wit dat nog enige tijd nog vrij luchtig en avontuurlijk te werk gaat. Homer blijft een hinderlijk personage, maar de bakkes van Coburn, de cool van McQueen (de scène in het barretje is goed) en de manier waarop een handjevol soldaten hun stellingen proberen te verdedigen, is erg innemend.

Want best vermakelijk, die botte Reese, de jeep en het microfoontje. Zodra de wapens gaan kletteren krijgt het een meer grimmig karakter. De vlammenwerper ziet er best goed uit, net als enkele shots op het slagveld. Het gebruik van archiefbeelden is misschien wat koddig, maar verder niet erg storend. Genoeg fraai vuurwerk en een plotseling slot dat om die reden eigenlijk wel wat heeft.

Steve McQueen is het beste dat over deze film te melden valt, al is zijn rol niet zo groot en is hij vooral de stilzwijgende, coole McQueen zoals we die kennen van The magnificent seven. De scene in de bar is de beste, en natuurlijk de eindscene ook.

Maar voor de rest vond ik er eigenlijk weinig spannend aan, en bij momenten ook redelijk ongeloofwaardig en dom. Neem daarbij dan die stomme pool die zogezegd voor de grappige noot moet zorgen, en dan had ik het toch na drie kwartier eigenlijk wel gehad met deze film.

Ik had er veel meer van verwacht. De eindscene maakt inderdaad wel iets goed, maar dat redt de film alleen van een 1 ster naar anderhalf. Dit moet je niet gezien hebben en zeker niet te vergelijken met films als Path of Glory of The thin red line. Deze film komt zelfs niet in de buurt....

Prachtige film in het toen nog normale zwart-wit met grandioze acteurs spelend in de 2e wereldoorlog.

Wat mij tegenviel in de film was het onverwachte einde in een nog actief gedeelte. Sommigen geven aan dat ze dat leuk bedacht vinden, een origineel einde maar ikke niet!

Voor de rest vond ik de film spannend genoeg en ook bij vlagen wel komisch. Gewoon jongens onder elkaar.

Een mooie 7 en als dat einde beter was geweest, zoals ik het graag had gezien, een 7,5.

Weinig opzienbarend oorlogsfilmpje. Begint behoorlijk flauw en saai, maar gelukkig wordt de film gaandeweg wel steeds spannender. Het laatste half uur kan er vervolgens zeker mee door. De degelijke cast geeft het geheel wel wat meerwaarde, maar niet voldoende om er iets memorabels van te maken.

Goeie film waarin een te klein peloton op alle mogelijke manieren hun positie proberen te handhaven. Een simpele opzet voor deze Tweede Wereldoorlog-film, maar waarin genoeg gebeurd. Niet geheel zonder (misplaatste) humor, maar over het algemeen behoorlijk rauw en naarmate het verhaal zich vordert wordt het steeds spannender.

Oorlogsclassic op de kop getikt via marktplaats en gisteren aan de beurt voor een beoordeling en ik was best nieuwsgierig na dit jaar eerder soort gelijke klassiekers afgewerkt te hebben met Pork Chop Hill en Sands Of Iwo Jima.

Wat van meet af aan opvalt naast het nostalgische en sfeervol zwart wit, is de locatie, het vernielde stadje, het rijdende materiaal dat correct oogt, en een blaffende sergeant. Het begint wat dat betreft goed om een heel klein beetje de verkeerde op te gaan met relaas van Homer dat aan de flauwe kant is. Maar goed, laten we niet vergeten dat dit een film uit '62 betreft. En daar moet toch meteen een pluim gegeven wordt rond de toon van de film. Waar oorlogsfilms uit de jaren '60 en '70 toch vaak een heroïsche klank, of juist humoristisch zijn, is Hell For Heroes wat dat betreft best wel scherp met de vermoeide mannen en vooral het karakter Reese die het geheel een onverwacht, en voor die tijd ongewoon, donker randje geeft.

Bijzonder en echt onderbouwd wordt de reden waarom het peloton opeens moederziel alleen in de betreffende sector zit niet. Desalniettemin is de vindingrijkheid om de moffen te bedotten wel erg leuk, vooral het radioverkeer is bij tijd en wijlen kostelijk. De Duitse patrouille die polshoogte komt nemen betreft toch een prima gevechtscene met de nodige schermutselingen tot gevolg en het gedonder met de vlammenwerper, knap gedaan allemaal. Tenslotte is de eindaanval uitstekend te noemen, heeft een bepaalde intensiteit en vooral het einde rond de bunker vind ik best sterk. Een van de echt slechte punten van de film is dat deze slag, de Siegfried Linie, de Hurtgenwald, zich in mist, regen, zompige klei en kou moet afspelen. Daarentegen is het droog, zeg maar gerust stoffig.

Rest mij nog wat info over de film zelf, Robert Pirosh, de man van Battleground Bastogne die eigenlijk zou regisseren maar na onenigheid met McQueen de pijp aan Maarten gaf. McQueen zelf die des duivels was omdat het afgesproken gage niet klopte. De omstandigheden van de opname locatie waar een hittegolf heerste waardoor verschillende opnames noodgedwongen in het donker gehouden werden om de acteurs te ontzien en een gemankeerd budget die vooral voor even gemankeerd materiaal zorgde en te weinig figuranten. In de eind slag zie je verscheidene keren dezelfde acteurs sneuvelen en heeft McQueen herhaaldelijk panne met zijn M3 Grease Gun die vastloopt op de losse flodders.

Dat Hell Is For Heroes nog dermate goed uitpakt is dan ook een wonder te noemen en ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit een prima oorlogsfilm vind.

Oorlogsfilm in zwart-wit opgenomen die zich duidelijk bevindt op de scheidingslijn tussen de morele jaren 50 films en de latere rauwere op karakters van de soldaten gerichte films uit de jaren 60 en vooral de jaren 70. Dit is beter dan verwacht en geen typisch helden-verhaal. In dit geval gaat om het 95e Infanterieregiment dat bij de Duitse Siegfriedlinie probeert de Duitsers wijs te maken dat ze een volledig compagnie zijn..Een groot deel van de aantrekkingskracht is te danken aan de aanwezigheid van Steve McQueen als een verbitterde, rebelse soldaat. Echter ook omdat er geen karikaturale, onrealistisch afgebeelde soldaten waren, enkel en alleen mannen die probeerden te overleven. Juist die oprechte eerlijkheid over de aard van oorlogvoering maakt van dit een behoorlijk degelijke en strakke oorlogsfilm uit die periode. Achteraf niet eens zo gek want Robert Pirosh (schrijver en regisseur van Battleground, wat één van mijn favoriete WOII-films is) gebruikte zijn ervaringen uit de oorlog om dit verhaal te creëren. Uitstekende film!