La Ciénaga (2001)

Herken me in 'stuurloos' verhaal: vind dat toch ERG bepalend bij cinema: komt het verhaal wat je wilt vertellen op het doek/scherm goed over......bij La Cienaga dus NIET. Geen touw aan vast te knopen. Toch heb ik 'm niet afgezet vanuit perspectief 'wellicht wordt het nog wat'......en dat werd het niet. Wat opviel was idd het geluid: sterk aanwezig en een element wat er positief uitspringt bij de film (en een voorbeeld voor andere cineasten).

La Ciénaga is mijn erste kennismaking met het werk van Lucrecia Martel en gelijk is duidelijk, dat we met een interessante regisseuse te maken hebben. De regie is namelijk erg verzorgd en het geluid, zoals hier al eerder vermeld wordt, is erg goed en op een sterke manier aanwezig.

La Ciénaga is typisch zo'n film, die je niet direct gaat kijken voor het verhaal, want dat is hier niet echt het belangrijkste, en daarnaast komt het ook niet zo goed uit de verf. Het is vooral de manier van sfeerschepping, die ervoor zorgt dat het allemaal toch nog enigszins boeiend wordt. Vooral de manier waarop op de achtergrond heel gedetailleerd te horen is, dat we in de buurt van een moeras zitten is erg goed gedaan. Het heeft iets onheilspellends en zorgt er ook voor dat er een constante vorm van spanning aanwezig is.

Los daarvan vond ik wel dat het verhaal iets teveel voortkabbelt en de gebeurtenissen van de families mij eigenlijk niet zo heel veel deden. Best apart eigenlijk dat een film zowel iets fascinerends, als iets afstotends in zich kan hebben. Het positieve overheerst gelukkig wel voor mij. Wel is het een typisch voorbeeld van een film, waarvan ik goed kan begrijpen dat mensen er totaal niets aan vinden.

3,0*

Regiseusse Lucrecia Martel wilde waarschijnlijk een broeierige sfeer in dit Argentijnse familiedrama neerzetten, maar ik vond het eerder één grote apatische bende. Lusteloze familieleden kibbelen af en toe wat met elkaar en zijn vooral oninteressant bezig. Sympathie opwekken zit er allerminst in! Dat zal ook niet de bedoeling zijn van de film, maar toch, het zou het kijkplezier wel verhoogd hebben. Enfin, dit vond ik niet al te best .

Ik vond dit een uitzonderlijk mooie film. Kan iemand me gelijkaardige cinema aanraden?

Even van bijkomen. Niet vaak zie je een film die zo hard is naar zijn personages toe. En duidelijk ook naar Argentinië anno 2001 toe. Een volkomen gedesintegreerde familie in een huis dat langs alle kanten vergane glorie uitstraalt. Gloeilampen gaan kapot, handdoeken worden lompen, het zwembad is al jaren vies en het ijs is altijd op. Iedereen wordt ziek, snijdt zich, het weer is te warm of het regent te hard. Plannen maken om iets te doen duurt dagen. Ook de jonge generatie biedt weinig hoop en slaat veelal dezelfde racistische taal uit als de ouderen. De enige die iets meer laat zien, Momi, weet dan weer totaal net hoe ze zichzelf moet uiten.

Natuurlijk verwijst dit alles ook naar de staat van Argentinië dat in 2001 in een enorme crisis zat, maar dat gebeurt niet zoals zo vaak door archetypen die lijken op mensen, maar door menselijke karakters, hoe onsympathiek ook.

Op de zeer knappe geluidsband nooit rust.

Ik zag heel lang geleden La Nina Santa waar ik destijds niet zoveel mee kon. Maar deze film doet me twijfelen of ik toen niet een hoop heb gemist.

Lastige film. Aan de ene kant zie ik de kwaliteit. De film dompelt je onder in een moerasgebied in Argentinië, waar een verveelde én vervelende familie een zomer doorbrengt. Prima geacteerd, visueel fraai, en zoals al meerdere keren opgemerkt is er ook qua geluid continu wat aan de gang. Maar toch vond ik het maar een moeizame kijkervaring. Het zijn gewoon vermoeiende, vervelende, verwende mensen die continu een beetje met elkaar aan het bakkeleien zijn, zich dronken misdragen, zeuren tegen hun ouders/kinderen/elkaar of tegen de dienstmeisjes. En qua verhaal gaat het ook eigenlijk nergens heen, en dan is het ook bij goed en geloofwaardig gefilmde cinema voor mij een taaie zit.

Graag gezien. Regisseur Lucrecia Martel is niet de meest toegankelijkste filmmaakster maar haar tweede bioscoop film is wel te volgen. Twee families in het Argentijnse Salta met de zusters aan het hoofd van elke familie. Door liefde en leed met een plotse tragedie dat door Martel zo achteloos is gefilmd dat ik wel 2x heb moeten kijken om te zien wat er nu gebeurd was. Tuurlijk, bij Martel is het plot slechts een gordijn. Daarachter zit een verval van de bourgeoisie, een analyse van een in een moeras verzonken Argentinië of zelfs een aanklacht tegen de klasse maatschappij tussen blanken en Indiaanse mensen.

De opening is fantastisch, onweer is op komst, de gasten aan het zwembad slepen hun stoel naar binnen, het lijkt wel The day of the living dead, de zombies die terugkeren. Het onweer als een dreiging, als een onheilsbode terwijl de familie leden aftakelen door alcohol, door verveling, door lusteloosheid. Wie is wie in beide families ? Is de jongen uit de grote stad een broer of een geliefde ? De film houdt het opvallend vaag. Zou inteelt ook een thema zijn in Argentinië ?

Martel zet het naturalistisch in beeld en maakt zeer goed gebruik van het klimaat en landschap om de verstikkende emoties binnen de families weer te geven. Het beeld van een koe in het moeras blijft toch nazinderen. La cienega intrigeert en beroert.