La Ciénaga (2001)

Ik vond dit een opmerkelijke film, zeker voor een debuut: een beklemmende schets van het chaotische en lamlendige leven van een Argentijns gezin. De kracht van de film zat hem voor mij in de subtiele, schetsmatige vertelstijl, in de cameravoering (die zich nauwkeurig aanpast aan de gebeurtenissen) en in de verontrustende geluidsband (met continu veel geluid, soms harde muziek, altijd met nadrukkelijke omgevingsgeluiden).

(Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar haar nieuwste film: La Niña Santa; in Cannes overwegend lovend ontvangen..).

Hier had ik toch meer van verwacht na positieve dingen erover gelezen te hebben.

Nergens kon ik me met de personages inleven en vond het over het algemeen een vrij rommelige en chaotisch verhaal dat me meer irriteerde.

Een 2* maar

Het begint met niks, tussendoor gebeurt er niks, en als je op het einde bent denk je......wat probeerde deze film te vertellen. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Ik ben anderhalf uur bezig geweest, om de karakters uit elkaar te houden. 1,5*

Ik moet misschien niet meer letten op DVD teksten als 'Winnaar van het bla bla festival'. Want de vakjury's en het grote cinefiele publiek stellen me keer op keer teleur (en zouden wat mij betreft monddood gemaakt mogen worden). De enige keer dat ze gelijk hadden, was in Brussel (denk ik ) toen Dead End hem won tijdens de Fantastische Film. Deze film is best aardig gedaan voor hen die van veel natural lightning, hand held cameras en 'realistisch' acteerwerk houden. Anyway we kennen de cliches. De film lijkt trouwens themaloos. 2.5

Ik ben iets minder genereus wat `punten` betreft, echter vond ik deze film, ondanks de vele kritieken die ik hier aantref, zeker niet slecht.

De talloze, ogenschijnlijk nietszeggende, geluiden en de broeierige sfeer in de scènes vertellen veel meer dan wat je als toeschouwer in eerste instantie vermoed.

Wat lijkt op een aaneenschakeling van `saaie` scènes zijn eigenlijk gewoon prachtig in beeld geschoten sfeerbeelden met ter degen een verhaallijn.

La Niña Santa ken ik niet, maar aangezien Mia Maestro daarin meespeelt kan ik me voorstellen dat er wel enig mooie scènes in voor zullen komen.

http://www2.lavoz.com.ar/anexos/imagen/07/40271.JPG

Mia Maestro.

3.5*

Wat een slechte film, zonde van je tijd, zit geen verhaal in!!!!!

Volledig stuurloos en oninteressant gebeuren. Ik heb werkelijk geen idee wat ze hiermee wilden vertellen. Totaal oninteressante personages die vrijwel niets beleven. 1*, geen idee waarvoor eigenlijk.

Ah, dan kan dat met dat stuurloos nog erg meevallen dus...

Ik heb geen idee wat de regisseur wilde zeggen, maar ik vond het stuurloos en oninteressant. Tsja...

Ik snap nog steeds niet waar je op doelt. Je hebt de film volgens mij ook niet gezien, maar wat is je punt nu eigenlijk?

Vast dat je de film (schandalig) enorm ondergewaardeerd hebt!

Plot klinkt interessant.

Ja maar wees gewaarschuwd. Want Reinbo heeft wél juist geconstateerd dat er niks gebeurd en het eigenlijk nergens over gaat. Maar fascinerend is het zeker.

Wat vond jij er zo fascinerend aan? Vond enkel de openingsscene met het geschuifel met de stoelen fascinerend. Daarna boeide het totaal niet.

Ik kan geen details meer naar voren halen na 7,5 jaar. Maar die lamledinge sfeer en tóch de onderhuidse spanning. Vind het (te) lastig om dat nu nog exact aan te geven. Al zijn er nu nog wel beelden die me nog helder voor de geest staan. Mede door merkwaardige cameraposities die werden ondersteund door een fraaie geluidsband. Ook Een verademing om iets Argentijns te zien dat niet direct over de junta gaat, maar ook precies wel de sfeer weergeeft van de lamlendigheid en inertie die er ontstaan is.

Veel lef dus, van een jong Argentijnse cineaste, dus de overrompeling van zo'n debuut zal ook meegespeeld hebben. Zoals je weet ben ik dol op Denis' Beau Travail, op zich heel vergelijkbaar in een heleboel zaken. Vond haar (Martel dus) tweede film al een pak minder door zijn concereetheid. Dus de fascinatie zat m hier in elk geval deels in dat exentrieke 'niks'.

Ik kan me wel voorstellen dat je wel wordt gevangen door de sfeer tekening. Bij Tokyo.sora, die op verhalend gebied ook niet al te veel verteld kon ik er meer mee. Maar ik vind de Japanse samenleving dan ook we intrigerend. Verder ken ik geen enkele Argentijnse film over de Junta, dus had ik ook niets te verademen. Vind de Argentijnse cinema eigenlijk ook niet sterk, niet mijn ding. De (6) films die ik ken scoren steevast laag. 3* voor El Aura is de hoogste score.

Ik vond het ook een vreselijke film.

Er is ook vrijwel niets dat ik van de film kan herinneren, behalve iets met wijnglazen.

Ik vond haar tweede film zeer matig, maar ben toch al een tijdje best benieuwd naar deze.

Mij staat een tragische milieuschets bij. Ouders die maar een beetje aan een zwembad zitten. Kinderen die worden opgevoed door kindermeisjes. Kinderen die helemaal niet in de gaten worden gehouden. Emotionele inertie, die hoek. Mijn toenmalige vriendin was Peruaans. We hebben er nog lang over nagepraat. Verder vind ik de film niet in de schaduw staan van haar laatste, La mujer sin cabeza. Dat is nog eens een film.

Die ken ik nog niet, maar zeker eens achteraan gaan dan. Had de hoop na La Niña Santa al wat opgegeven.

Wat is er goed aan La mujer sin cabeza, Olaf?

La Ciénaga geef ik nog wel kans. De andere twee (La niña santa en La mujer sin cabeza) van haar gingen wel. Niet super goed of super slecht. Films die in de middenmoot verdwijnen en waarvan je maanden later niets meer van kan herinneren. Laat staan dat je ze gezien hebt...

Sja, ik ben Antonioni-adept. Daar zal het wel door komen Ik vond het vergelijkbare Parque via, dit jaar uitgekomen, ook sterk. La mujer stond op nummer 29 van mijn 50 beste films van de afgelopen tien jaar. Dit schreef ik erover:

29. La mujer sin cabeza (a.k.a. The headless woman, Lucrecia Martel, 2008). Deze film werd uitgefloten op Cannes en plaatste zich daarmee potentieel in een illuster rijtje van films dat later tot het canon van de filmkunst zou gaan behoren. Of deze film dat gaat redden valt nog te bezien, maar Martel loopt wel voor de troepen uit met haar poging meer met film uit te drukken dan gemiddeld genomen lukt. Met La mujer sin cabeza toont ze zich een leerling van Antonioni en laat ze het aan de kijker over om de geestestoestand van de protagonist in te vullen. Maria Onetto speelt Veronica, die een hond aanrijdt maar ervan overtuigd raakt dat ze een man heeft doodgereden. Met dit simpele gegeven probeert Martel de ziel van de gegoede Argentijnse middenstand te vangen. Zoals gezegd, ambitieus, maar het pakt geweldig uit.

Voor het volledige overzicht:

Deel 1: De Subjectivisten: Olafs decennium in films (deel 1/3)

Deel 2: De Subjectivisten: Olafs decennium in films (deel 2/3)

Deel 3: dit weekend

Buenos Aires Herald - buenosairesherald.com

Uit de synopsis: De sfeer is broeierig en onheil hangt in de lucht. Dit klopt inderdaad nog volledig, maar dan: Een opeenstapeling van gebeurtenissen brengt de families uiteindelijk dichter bij elkaar. Het klopt dat er een opeenstapeling van gebeurtenissen plaats vindt, maar hoe komen deze families nu dichter bij elkaar, als door hun eigen 'onoplettendheid' dat kind uiteindelijk van die trap af valt? Er volgen nog een paar zeer korte scenes waaruit blijkt dat enkele leden even gezapig verder modderen en that's it? Wie is het met me eens dat die laatste zin dus volledig geschrapt mag worden?

Verder best een mooi(maar ook wel tragisch) filmpje dat echter beter had kunnen doodbloeden zoals dat arme beest in het moeras in plaats van die nogal 'geforceerde' tragedie op het einde. Dat was wat mij betreft beter in de stijl van het voorgaande gebleven. Wel sterk geacteerd en sterk gefilmd en dus toch nog 3,5*.

Lucrecia Martel is niet een verhalenverteller, haar (visuele) kracht ligt hem in de sterke atmosfeerschetsen van afbrokkelende families (zie ook: The Holy Girl en The Headless Woman). Alleen kent dit debuut een klein probleem. We moeten namelijk als kijker anderhalf uur (mee)kijken naar een familie die van gekkigheid niet weten wat ze met hun leven aan moeten. Ze zijn niet alleen geld belust maar ook nog eens ontzettend arrogant...

Althans de vader en moeder die buiten het comadrinken om nauwelijks tijd besteden aan de opvoeding van hun kinderen. De helft van de tijd zijn de kinderen in het woud te vinden waar ze wat aan het rondlummelen zijn met een jachtgeweer. Ik verwachte bij ieder schot dat het een fatale kon zijn...

Ook het gescheld op de ''indianen'' vond ik op een bepaald moment te ver gaan. Waarom krijgen deze ''indianen'' niet de kans om zichzelf te verdedigen? Ze moeten alles maar accepteren. Alsof het hun lot is...

Bron: De Filmkrant

Mijn op een na favorietste film, gisteren weer bekeken. Ik begrijp zowel de positieve als negatieve berichten over deze film. Want de film is moeilijk te bevatten. Er gebeurt helemaal niets, maar toch boeit ie: hoe kan dat?

Daar zit 'm natuurlijk de ware kracht van de film; een ontoegankelijke plaat die je goed moet beluisteren en als je maar voldoende luistert hoor je de wondelijkste melodien. Ik hou van zulke films, films die blijven nazeuren, waar je je vinger niet op kan leggen, er zweeft iets onder de oppervlakte, iets wat nooit boven zal komen drijven.

Het is ook maar net wat je eruit haalt. Naar mijn gevoel speelde er meer dan de oppervlakkige (familie) relaties. Het leek wel of er sprake was van (oppervlakkige) liefdesgevoelens van Momi voor de indiaanse huishoudster en van de zoon die uit Beunos Aires was overgekomen voor z'n zus/nicht? en vice versa.

Ik ben het met je eens Meneer Bungel, dat de omschrijving niet helemaal klopt. Genre komedie? Kom op. Gregorio die op de versiertoer gaat? Niet gezien. De 4 luidruchtige kinderen van nicht Tali? Ook niet waar. En inderdaad, opeenstapeling van gebeurtenissen die de familes uiteidnelijk dichter bij elkaar brengt? Weer de plank misgeslagen. Alsof dat het uiteindelijke plot is. Nee, ik vraag me af wie de filmbeschrijvingen maakt. Ik heb wel vaker van dat soort onwaarheden gelezen. De filmindustrie zou er goed aan doen om deze persoon per direct te ontslaan. Ik hou me graag aanbevolen voor de dan opengevallen vacature.

Onder het kopje 'corrigeren' bovenaan de pagina kan je een aangepaste synopsis insturen.

En anders kijk ik er bij een nieuwe kijkbeurt nog wel eens naar.

- Waar ben je geweest?

- Naar de plek waar de maagd Maria is gezien.... Ze was er niet..

Ontzettend bittere schets van een familie, en waarschijnlijk ook van het land zelf.

Over mensen die letterlijk blijven hangen in gewoontes en opinies van elkaar, en over de blanke man die na eeuwen rond lopen aan de overkant eigenlijk nog steeds niet is geaclimatiseerd. (Iedereen heeft last van de hitte en iedereen heeft wonden, ziektes, is zwaar alcoholist of gewoon lusteloos).

Na het land leeg gezogen te hebben, zodat ze hun dikke villa's kunnen betalen, lummelen ze een beetje rond en kijken naar indianen en buitelanders als ongedierte dat nergens goed voor is. Klap in het gezicht van de blanke Argentijn. Subtiel gebracht, maar zeer scherp.

Waanzinnig meesterwerk en de beste geluidsfilm in jaren. Hier gebeuren dingen met geluidsatmosferen en off-screen sound wat ik nog nooit op film heb gezien. Het verhaal? idd wellicht wat stuurloos, alhoewel constant fascinerend. Voor mijn gevoel toont de film een lamlendig alledaags spelletje met de dood voorzien van enorm veel symboliek. De film heeft haar verhaaltechnische nukken maar het blijft voor mij nog altijd one hell of a piece of sounddesign. Hulde aan La Ciénaga.