Peeping Tom (1960)

Goede film. Mooi gefilmd, met prachtig kleurgebruik.

Het draait allemaal om de hoofdrolspeler Mark. Overtuigend gespeeld door Karlheinz Böhm (jawel, een Duitser). De blik in zijn ogen spreekt boekdelen.

Wat ik toch een beetje miste is spanning. Ik zat er steeds op te wachten, maar het kwam maar niet, althans, nauwelijks. Er had van mij wel wat meer getoond mogen worden.

Daarnaast had ik graag wat meer twists in het verhaal gezien, daar houd ik toch wel van.

Ik geef 'm (voorlopig) 3,5*

In de tijd geplaatst vrij bizar dat deze film gemaakt werd. Powell was toch een regisseur met een behoorlijke reputatie. Ik kan me niet voorstellen dat er andere regisseurs van die naam in de tijd een film maakten met een prostituee, erotische fotografie en nog een zelfmoord op het einde ook. Zou Powell echt niet beseft hebben dat hij net iets te vroeg was?
De film heeft bij vlagen mooi camerawerk en mooi gebruik van kleur.
De eindscene en vooral de beginscene vond ik geweldig. wat daartussen zat boeide me heel wat minder helaas. Leuk om gezien te hebben, dat wel.

3.0*

Ik zag trouwens op imdb nog dat Powell de laatste jaren van zijn leven getrouwd was met Thelma Schoonmaker, de vaste editor van Scorscese, vond ik wel een grappig feitje.

Verontrustend portret rond een man en zijn obsessie met voyeurisme dat een heel ander licht werpt op het begrip "snuff" als dusdanig. Zoals je gezien de leeftijd van dit werkje mag verwachten, wordt veel aandacht besteed aan de ontwikkeling van de personages en de opbouw van een intense onderhuidse spanning. Het hoofdpersonage is in die zin goed gecast en wekt tegelijk afschuw en sympathie op. Voor de rest is Peeping Tom weinig grafisch, maar de mooi uitgedokterde plot compenseert dit hiaat waar vooral de moderne horrorfan zich aan zal ergeren. De uiteindelijke ontknoping, of beter gezegd het antwoord op de vraag "waarom?", is een slag in je gezicht. Schokkend en verrassend, maar als je erover nadenkt eigenlijk erg logisch en de perfecte afsluiter van een geweldige film.

Originele en interessante film, met een sterk scenario en een (voor die tijd) erg schokkend gegeven. Hitchcock mag in hetzelfde jaar weliswaar met de eer zijn gaan lopen, maar Michael Powell steekt hem qua directheid zeker naar de kroon. Alleen jammer dat hij nu geen Anthony Perkins had om de film naar het allerhoogste niveau te tillen. Want de acteerprestatie van Karl-Heinz Böhm is op z'n zachtst gezegd wisselvallig. Wel dapper dat hij het durfde, maar hij komt niet altijd even geloofwaardig over, zeker als hij "jeugdig" moet spelen.

Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de rest van de cast. Het is natuurlijk typisch voor die tijd, maar ook hier zijn de meest acteurs eigenlijk te oud voor hun rollen. Maarja, dat doet verder niets af van de goede spanningsopbouw, sfeervolle camerawerk en "sleazy" sfeertje dat Powell uiteindelijk zijn filmcarrière zou kosten.

Zeker de moeite waard om even op te zoeken.

4 sterren.

Mooi portret van een zieke geest. Een van de betere films in zijn soort. 4 sterren.

Toch raar dat Powell een beetje verketterd werd n.a.v. deze film. Zo erg was het toch allemaal niet? Fritz Lang maakte zo'n film al een kleine 30 jaar eerder. Het zullen de overblijfselen zijn van de ideeen over film van de truttige jaren '50.

Heb deze film afgelopen week in de bioscoop mogen zien. Was het bezoek aan het filmhuis zonder meer waard. De rol van Mark werd erg overtuigend gespeeld, maar deed mij op sommige momenten wel erg denken aan de moordenaar uit M van Fritz Lang. Of dit een goed of slecht punt is laat ik in het midden.

De scènes waarin Mark zijn vrouwelijke slachtoffers vermoord vond ik erg sterk. De spanning tussen dader en slachtoffer droop van hun gezichten af, mooi in beeld gebracht door close-ups. De shots gefilmd vanuit het gezichtspunt van Marks camera, compleet met 'vizier', waren ook erg mooi.

Wat ik trouwens niet zo goed kon plaatsen was de plotselinge inmenging door de moeder. Vond het wat ongeloofwaardig dat zij zomaar en ongemerkt op Marks kamer kon komen. Desondanks zorgde zij er deels wel voor dat de schitterende eindscène mogelijk was.

Ook in huize Mug was sprake van een jeugdtrauma.

"Oooooh, Franz Joseph uit de Sissi films", zwijmelde m'n vriendin die zich al snel afzonderde nadat der Kaiser al moordend te werk ging.

Interessante film, die toch her en der te onevenwichtig is qua acteerprestaties, vreselijk ongrappige (grappig bedoelde) personages (de politie-inspecteur) en enige cliche-momentjes die de (bijna) constant aanwezige onderhuidse spanning jammergenoeg doorbraken. Een link naar Hitchcock was snel gemaakt, waarbij ik bijna ging geloven dat het een meesterwerk had kunnen zijn als de master of suspense hier mee aan de haal was gegaan. Heerlijke shots op de vrouwen die vermoord gingen worden. Stoute Franz Joseph!

Bijzonder en apart filmpje die me wel wat tegenvalt. Bijzonder in de zin van het verhaal en de tijd waarin het gemaakt is. Op de hoes stond al vermeld dat het onderwerp toendertijd nogal verontrustend was en dat kan ik ook wel begrijpen. Dat hij nu wordt geprezen als een meesterwerk kan ik minder begrijpen.

Qua acteerprestaties kon alleen Karlheinz Böhm mij bekoren. Zijn gezichtsuitdrukkingen waren zoveel zeggend. Vaak echt angstaanjagend maar soms ook zielig of vol blijdschap. Zijn doen en laten maakt hem echt overtuigend als psychopaat. Vreemd genoeg had ik soms toch wel een beetje medelijden met hem . De rest van de cast was of niet speciaal of overacteerde echt heel erg. Bijvoorbeeld Moira Shearer, die vond ik echt zwaar irritant overacteren. Haar moeder eveneens.

Jammer genoeg mis ik ook heel wat spanning en is het soms wat voorspelbaar. En vooral die spanning had ik toch wel meer verwacht. Visueel is het erg goed. Het beeld van Mark vanuit oogpunt van zijn camera, de close-ups van de slachtoffers en ander shots waren mooi. Maar samen met een goede hoofdrolspeler maakt het deze film nog geen meesterwerk.

Wel leuk om eens te hebben gezien!

3,0*

Griezel-light.

Want erg sfeervol en soms spanned, maar niet heel eng. Althans, in deze tijd. Toch zet Böhm netjes een creepy killer neer. Het schmieren van de meisjes bij tijd en wijle hoort er een beetje bij. Ben, net als Mug, benieuwd wat dit onder de leiding van bijvoorbeeld een Hitchcock had gedaan.

Het verhaal is helaas dusdanig voorspelbaar dat e.e.a. niet zenuwslopend wordt. Ook is het jammer dat het jeugdtrauma mijns inziens deels onbelicht blijft. Alsof men slechts hints wil geven, of bang was een heftiger pad in te slaan. In die tijd was e.e.a. al heftig genoeg waarschijnlijk.

Goed.

Interessante film en ik kan me goed voorstellen dat de film destijds veel stof deed opwaaien. Net als bij Mug herinnerde ook mijn vrouw mij eraan dat Karlheinz Böhm ooit in Sissi speelde. Böhm doet het trouwens erg goed en slaagt erin aan de ene kant onschuldig te lijken, maar aan de andere kant toch een enorme dreiging uit te stralen.

Het verhaal is wel enigszins voorspelbaar en ook mis ik de suspense, die van deze film misschien een topper had kunnen maken. Ook de muziek was niet altijd even denderend, maar verder kijkt de film wel lekker weg.

Ik heb me er goed mee vermaakt en ben blij dat ik deze film gezien heb. Helaas heeft de film niet genoeg pluspunten om een topper te zijn. Wel een interessante film verder om misschien eens een remake van te maken?

3,0*

De Britse tegenhanger en tevens jaargenoot van Hitchcock's briljante Psycho.
Achteraf vind ik het erg geslaagd, vooral als je het in de tijdgeest ziet, hij is echter lang niet zo goed dat hij in de schaduw kan staan van de eerder genoemde, door de voorspelbaarheid ook minder tijdloos als je het mij vraagt. Als we het toch over Hitch hebben leek dit meer op zijn Frenzy maar dan stukken beter en natuurlijk een decenium eerder gemaakt. Ook de invloeden op Polanski's eerdere trillers, waaronder Repulsion zijn ook overduidelijk. Het openingshot is gelijk een plaatje, prachtig die kleuren en dat trackingshot, wow! Vraag me af of Carpenter dit gezien heeft voor hij Halloween maakte, lijkt in de verte wel wat op die openingscene daarvan, vinden jullie ook niet? Ook het hele idee erachter is als al eerder gezegt natuurlijk faschinerend en voor die tijd zelfs gruwelijk en controversieel, kon ik me achteraf wel voorstellen. Nu misschien wat gedateerd en zelf wat knullig maar het was wel de eerste in zijn genre natuurlijk.
Böhm is erg overtuigend in zijn rol. De sfeer en cinematografie zijn van hoog niveau en blijven eigenlijk constant overeind, paar spannende stukken ook, vooral dat moment in de studio waar die kist, waar Mark zijn slachtoffer in had verstopt, werd geopent was geweldig! Helaas gaat dit wat gepaard met mindere momenten, de meeste scenes met dat buurmeisje bijvoorbeeld vond ik soms maar storend en dan dat einde: ik kan er niet echt veel van maken eigenlijk en weet dus ook niet helemaan wat ik ervan moet denken, best gedurft dat wel, maar mij wat plots en te snel voorbij.
Had er dus eigenlijk iets anders van verwacht maar hij stelt zeker niet teleur, blijft een week naar dato ook nog steeds hangen plus naar al die eerdere invloeden kijkende verdiend ie wel een halfje extra, toch wel een kleine mijlpaal in het horrorgenre.

3,5 sterren

Sterke Britse horrorthriller over een man met een filmcamera die er nog al vreemde obsessies op nahoudt. Doet qua thematiek denken aan Hitchcock's Rear Window, maar staat sterk op zichzelf met een aantal voor die tijd gewaagde scènes en verwijzingen. Kon me niet de hele tijd boeien, maar dat kan ook aan de leeftijd van de film liggen. Dergelijke films zijn soms nogal traag van aard. Verder erg goed te noemen.

Verontrustende thriller over voyeurisme en passiemoord . Er wordt een mooi humaan beeld geschetst van een karakter dat de meest walgelijke daden op zijn geweten heeft, maar toch een menselijk kantje heeft waarmee de kijker zich kan identificeren. Karlheinz Böhm is dan ook fantastisch gecast in hoe hij tegelijkertijd creepy en aandoenlijk over kan komen.

Redelijk angstaanjagende horrorthriller is dit, zeker voor 1960-begrippen gok ik zo. 50 Jaar later is het effect wel iets minder, maar de film blijft nog prima overeind. Peeping Tom handelt over een psychopaat die slachtoffers filmend vermoordt. Samen met verontrustend geratel van de piano zorgen de moordscenes voor een naargeestig sfeertje. De hoofdpersoon acteert opvallend goed, de vrouwelijke rollen doen het wat minder goed. Maar uiteindelijk vond ik dit een bes okeeje film.

Schitterende herziening gehad gisteren. Zo goed zelfs dat ik niet kan begrijpen waarom ik er niet meteen een meesterwerk in zag. Nog vreemder is hoe weinig ik me van de film herinnerde, want veel scènes zijn erg knap. In feite is de hele sfeerschepping op zichzelf al noemenswaardig. De hand van Powell is zeer herkenbaar, maar hij heeft zich nooit zo uitgeleefd op een macaber onderwerp en zijn stijl past opvallend goed bij meer duister materiaal. Aan de ene kant is het heel kleurrijk, maar aan de andere kant versterkt dit de sinistere sfeer.

Zelfs de casting van Böhm lijkt een stilistische keuze. Ik heb Sissi nooit gezien en ken de acteur verder niet, maar zijn over-acting is duidelijk bewust zo gedaan, bijna alsof hij uit een stomme film komt, of uit Fritz Langs M. Ik noemde in een eerdere recensie al Peter Lorre en nu deed Böhm me weer aan hem denken. Rare keuze om een Duitser met een vent accent een Brit te laten spelen, maar het helpt wel voor het vreemde effect.

Dat de film zo dik aangezet is werkt ook omdat het duidelijk een film is over film maken. Dat kan niemand missen natuurlijk, maar het is toch vrij uniek om een film te maken waarin creatieve drang en artistieke perfectie praktisch gelijkgesteld wordt aan moord. Het geeft de film een extra laag waarvan je de indruk krijgt dat Powell het erg persoonlijk nam, zelfs al weet ik niet eens echt wat hij er nu precies mee wilde zeggen (hij zelf wellicht ook niet). Het doet er niet zo toe, want de film werkt perfect als een donkere studie van de ziel van een kunstenaar die behoefte heeft om de meest duistere emoties van mensen vast te leggen. Echt spannend vind ik de film nog altijd niet, maar dat doet er eigenlijk niet zo toe, want de ongemakkelijke, sinistere sfeer is al genoeg. En zoals veel oude monsterfilms heeft dit monster ook iets tragisch, wat een essentieel onderdeel vormt van het gevoel van de film.

Misschien wel Powells beste, al is dat moeilijk kiezen.

Verhoging naar 4,5*.

Het kon me niet helemaal overdonderen; een traag tempo, ouderwetse spanningopbouw dat heden ten dage niet meer goed werkt en nogal krampachtig geacteerd. Het enige wat ik kan prijzen is de verwarring en de strijd van Lewis om aan zijn zieke fantasieën te ontsnappen; dat is op sommige momenten een sterk staal dramatiek van Böhm. Maar verre van een meesterwerk hoor en Powell lijkt precies Hitchcock te willen na-apen met zijn shots van schreeuwende dames in doodsangst.

Ik snap wel dat Peeping Tom in 1960 voor controverse zorgde en een cultfilm werd in een Engeland dat toen nog puriteinser was, maar vandaag komt dit helemaal anders over en mist de film heel wat effect.

Gedurfde, stoute film over film. Ik schuif 'm maar onder het kopje psychologische horror. Als je Tom c.q. Mark ontleedt, krijg je in ieder geval een flink beschadigde en verknipte geest die op lugubere wijze zijn innerlijke demonen bevecht. Powell weet de dreiging en vertwijfeling van zijn hoofdrol met de camera, welke dan ook, af en toe feilloos vast te leggen. POV shots zijn sowieso effectief. Voer voor psychologen en filmmakers, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het me te koud laat om er in op te gaan.

Dan wordt het hier en daar ook een ietwat taaie prent. Ik kan niet erg veel met dit sfeertje en deze toon. Het stijve, Britse, formele, weet-ik-veel-hoe-ik-het-moet-zeggen doen en laten is het hier niet voor mij en dan wappert het ook nogal eens heen en weer. Bijna comic relief daar op de set, zeker als er een olijke psycholoog aanschuift. Het kordate moedertje beviel me beter, waar Böhm het er nog wel eens te dik oplegt. Goed om eens gezien te hebben, maar ik kan dit al met al niet in mijn toplijstjes kwijt.

Leuk. 'Peeping Tom' voldeed aan mijn verwachtingen. Nergens eng, schokkend of écht spannend, maar vermakelijk en sfeervol. Daarnaast is Mark best een intrigerend personage - die gast mankeert vanalles en nogwat. Verknipt door z'n verleden. Een niveau à la Hitchcock wordt absoluut nergens gehaald, dat mocht ik gister alleen dromen, maar de opbouw kent genoeg elementen die dit tot een geslaagd geheel maken. Mark, de (blinde) moeder, de zoektocht van de politie en de vraag wanneer Mark weer toeslaat.

Michael Powell was samen met Emeric Pressburger goed voor een aantal succesvolle Britse films met sprookjesachtige sferen. Met de slasher-movie avant-la-lettre 'Peeping Tom' wist hij zijn carriere vakkundig om zeep te helpen. De film werd in veel landen verboden vanwege de controversiele inhoud en uitvoering. Bijna zestig jaar later blijkt de film de tand des tijds meer dan uitstekend te hebben doorstaan en geeft deze op veel fronten zelfs Hitchcock het nakijken.

Peeping Tom verteld het verhaal over zachtaardige film-enthousiast en fotograaf die daadwerkelijk een maniak is die vrouwen vermoord en filmt terwijl hij dit doet.

De Britse tegenhanger van Psycho. Waar Hitchcock meer voor realisme ging is Peeping Tom een stuk sfeervoller qua camerawerk en kleurgebruik. Door het gebruik van het POV van de moordenaar denk ik dat Peeping Tom in Italië veel makers van Giallo heeft beïnvloed.

Peeping Tom was degelijk gemaakt, al vond ik de hoeveelheid moorden en dames een beetje tegenvallen. Nu snap ik dat de film zwaar onder handen is genomen en er veel is weg geknipt, maar dan nog mag een film met dit onderwerp ook wel wat meer hebben. Uiteindelijk is het meer een drama over de maniak met hier en daar wat suspense.

Al met al aardige Britse thriller over Voyeurisme, maar niet heel erg bijzonder.

Mark Lewis [Karlheinz Böhm] is een focus-puller bij een filmstudio en de eigenaar van een huis waarvan hij kamers onderverhuurt. Mark heeft een bizarre, lugubere hobby: hij filmt de blik van doodsangst van vrouwen vlak voor hij ze vermoordt, meestal prostituees. Wanneer hij kennis maakt met Helen [Anna Massey], die sinds kort één van zijn kamers huurt probeert hij zijn dwangmatige gedrag te beheersen.

De Britse pers sabelde "Peeping Tom" neer vanwege het onderwerp en de film verwoestte de reputatie van regisseur/producer Michael Powell, samen met Emmeric Pressburger één van de belangrijkste filmmakers van zijn generatie. Anno 2017 is de film nauwelijks nog schokkend te noemen, ook al omdat het voor de kijker moeilijk te bevatten is waarom vrouwen zo gecharmeerd zijn van de nogal wild uit zijn ogen kijkende Mark. De keuze om bepaalde scènes te filmen alsof we door de Marks camera meekijken is sterk en de beeld- en geluidopnamen van de experimenten waar Marks vader hem aan onderwierp zijn de sterkste momenten van deze film, evenals de sensationele finale. Zeker bovengemiddeld, maar net zo zeker niet meer zo schokkend als het in 1960 was.

Flauwtjes.

Het is niet zo heel moeilijk om te zien waar de film z'n imago vandaan heeft. Alleen, Peeping Tom is nu 60 jaar oud en van dat "gedurfde" karakter schiet nu helemaal niks meer over. Wat rest is een wat flauwe en truttige film.

Misschien als Mark's personage wat interessanter geweest was, maar als psycho is het maar een mak typetje. De klassieke verhaallijntjes uiteraard, maar het is vooral de nogal stroeve acteerwerkprestatie van Böhm die het personage wat in de weg zit.

Audiovisueel stelt de film ook niet zoveel voor. Nogal lelijke kleuren en matig camerawerk zorgen ervoor dat het verder ook nooit echt sfeervol wordt. Veel meer dan af en toe een beetje verrast opkijken gezien de thematiek en leeftijd van de film, maar dat was het ook wel zo'n beetje.

Gelukkig duurt het niet al te lang, maar da's ook maar een schamele troost.

1.5*

In hoeverre dit de film is geworden die Michael Powell voor ogen had blijft natuurlijk de vraag, voor een film met dit uitgangspunt blijft het namelijk allemaal redelijk binnen de lijntjes.
Peeping Tom was voor mij persoonlijk vooral de moeite waard door de creatieve camerashots en het gebruik van felle bijna hippie-achtige kleuren, maar een echt meesterwerk kan ik hier helaas niet in zien.

De scenes met de blinde moeder waren voor mij persoonlijk toch wel het sterkst en zelfs een beetje creepy.

Peeping Tom is zeker de moeite waard, maar ik vraag mij af hoe de film had geweest als de regisseur vrij spel had.
3*

Het is nog maar lastig te begrijpen waarom deze film zo’n grote controverse heeft opgeroepen. Toch werd regisseur Michael Powell verketterd door critici en toeschouwers die de film als walgelijk en pervers beschouwden. Het kostte hem zelfs zijn verdere carrière! Alhoewel ik ook begrijp dat er door de gehele film inside-grappen zitten over de Britse filmindustrie. De moorden zijn nergens in beeld gebracht, er is zelfs geen drup bloed aan te pas gekomen. Er zijn wat vergelijkingen met Psycho maar die laat Norman Bates in de slotscène (veilig) definitief voor gek verklaren. In dat opzicht is er hier een wat sensationeler einde. Ook wordt er explicieter ingegaan op de voyeuristische daad van het filmen zelf. Maar al lange tijd zijn we dat als kijker ook wel gewend. Het is ook al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit (Karlheinz Böhm (Sissi) is met z’n licht Duitse accent ook zó’n beleefde psychopaat dat je wel het ergste moet vermoeden) Ook mooi is het gebruik van een glossy Eastman-colour. Het geeft de film daarmee het aanzien van oude seksblaadjes en past dus goed bij het voyeuristische thema. Naar de huidige maatstaven is het misschien niet zo eng of schokkend meer maar door de manier waarop gefilmd werd, en de bepaalde sfeer die in de film hing, heb ik van deze prent genoten.

“Do you know what the most frightening thing in the world is? It's fear.”

Uitstekende film van Michael Powell. Verguisd toen hij uitkwam in 1960, maar met de jaren zijn steeds meer mensen Peeping Tom gaan waarderen. Het is een knap gemaakte horror/thriller, en vooral de manier waarop wij door de lens van Mark Lewis meekijken terwijl hij vrouwen observeert en doodsangsten laat uitstaan is geweldig gedaan.

Wat ik wel miste was een bepaalde mate van spanning, en vooral de manier waarop Mark te werk gaat is amateuristisch en ziet er niet al te best uit. Ik snap dat het toen der tijd heel spannend moet zijn geweest, maar nu ziet het er nogal knullig uit. Het gaat ten kostte van de spanning, maar voor de rest is Peeping Tom een originele en interessante film waar het vakmanschap van Powell vanaf straalt.

Als de film toen zo veel reacties opriep van afschuw kan ik me daar anno nu maar weinig bij voorstellen .

Natuurlijk zijn we tegenwoordig zoveel expliciet geweld gewend dat we mischien wel afgestompt zijn op een bepaalde manier maar toch .

de film oogt nu vrij braafjes ( vrijwel geen gore ) wellicht dat het feit dat de moordenaar geen bruut is maar

een timide verlegen eenling iets was dat men niet had verwacht .

De film is qua karakter studie wel enigsins boeiend maar verder had ik hier toch iets meer van verwacht .

Uitstekende film over een man met een voorliefde voor camera's die bevriend raakt met de buurvrouw. Alhoewel deze film te boek staat als de eerste slasher, vind ik het meer een geslaagde karakterstudie. Een aantal scenes kennen een uitstekende spanningsopbouw en hier en daar zelfs wat unheimisch. Allemaal goed in beeld gebracht met mooie kleuren en Karlheinz Böhm weet te overtuigen in de titelrol.

Ah, die andere film uit 1960 die altijd wordt aangehaald als men praat over vroege slashers. Het is niet de enige overeenkomst die Peeping Tom heeft met Psycho, beide gaan over trauma, veroorzaakt door een ouder. Een verschil tussen beide is wat het met de filmmaker deed; in tegenstelling tot Hitchcock was de carrière van Michael Powell na Peeping Tom vrijwel voorbij. De film werd als schokkend ervaren en het is niet moeilijk om te zien waarom. In tegenstelling tot Psycho is Peeping Tom ook niet de meest gelikte en strakke film; het is allemaal een stuk rauwer en groezeliger. Powell schetst een reeks erg sterke scènes en ook met spanning kan hij best aardig overweg. Het overacteren van alle acteurs ging me wel tegenstaan, er wordt enorm theatraal geacteerd door alle spelers. Vooral mevrouw Anna Massey als Helen zoekt geregeld de irritatiegrens op. Maar ondertussen is het verhaal tussen haar en hoofdpersoon Mark alsnog het sterkste element van de film.

3,5 sterren.

Aardig.

Maar niet perfect, al moet ik zeggen dat ik enorm verrast was na het zien van de opening. Powell staat niet hoog in mijn favorietenlijst van regisseurs, en daarom was de verrassing extra groot. Helaas wordt het na die opening wel snel minder om uiteindelijk niet al te sterk te eindigen.

Powell (of Pressburger) hebben nog geen enkel interessant personage aan me laten zien, en daarom was ik blij dat Peeping Tom na 4 andere P&P-films voor het eerst een intrigerend personage betrof. Die komt in de vorm van Mark Lewis, die toch wel een aparte verschijning is en dat Duitse accent maakt het ook helemaal af.

Daarnaast is de toevoeging van FPV-shots ook een fijne ontdekking, zeker omdat dit een best gedateerde film is. Vooral in jaren dan, want het voelt verder wat mij betreft best modern aan. Het is jammer dat we de FPV-shots schaars te zien krijgen, want de opening is direct raak. Overigens, dat deze film controversieel werd door de inhoud zegt meer over de mensen uit het tijdperk dan over de film zelf.

De film glijdt een beetje af naar wat saai gebeuren na de opening en weet hier nooit meer echt uit te krabbelen. Wat mij betreft is Mark het enige personage die echt intrigerend is, want de rest vond ik maar saai en matig. Jammer ook dat de love-interest zo'n prominent onderwerp is in deze film, maar het hoort erbij denk ik zo.

Verder is het plot niet heel boeiend en de spanningsopbouw ook wat tam. De dialogen missen wat scherpte waardoor scenes links en rechts wat platvallen en het tempo had soms ook een schop mogen krijgen. Uiteindelijk begon de aandacht weg te slippen terwijl het er echt volledig bij was na de opening. Toch wel jammer dat een film zoals deze nooit meer een echt sterke scene kan neerzetten na zo'n leuke opening.

Het duurt verder niet te lang en de finale is weer wat beter, maar uiteindelijk vond ik het wel jammer dat de overige delen van de film niet al te boeiend waren. Je hebt een gave uitvinding en een interessant hoofdpersonage, maar echt uithalen lukt dan weer niet. Toch vind ik dit tot nu toe de beste Powellfilm, en het zat dicht tegen een 3,5* aan, maar ik moet zeggen dat ik toch wat teleurgesteld naar de aftiteling keek na afloop.

Peeping Tom. Hij deed me wat denken aan het personage van Jude Law in Road to Perdition (Film, 2002) waarbij ook een soort seriemoordenaar zijn slachtoffers filmt of fotografeert. Fijne en intense klassieker over een knappe, maar zonderlinge man die zijn passie heeft in het maken van films/portretten.

Na de eerste moord, die snel wordt aangevat, zakt het onmiddellijk al wat in. Gelukkig herpakt de film zich halfweg weer en stijgt het niveau en de spanning. Het thema rond trauma komt sterk naar boven en verklaart waarom het personage van Mark Lewis zo handelt. De mooie Helen is niet zoals de andere vrouwen en is zijn achilleshiel.

Schitterende eindscène met een suspense en een gevecht van Lewis met vooral zichzelf. Hier en daar wat theatraal geacteerd, maar verder technisch en visueel prima!