Moskva Slezam Ne Verit (1980)

Leuk triviaal feitje: deze film won een oscar in 1980, terwijl regisseur Menshov uberhaupt niet over de nominatie geïnformeerd was door de Sovjet-overheid . Dan over de film zelf: Het begin was even doorkomen, maar na een tijdje gaat het verhaal wel lopen en ontwikkelde ik sympathie voor de protagoniste, een jongedame genaamd Katerina, die ongepland zwanger wordt van een man die bij de TV werkt. In het tweede deel van de film wordt het verhaal twintig jaar later weer opgepikt. Katerina woont alleen met haar dochter Alexandra in een flat. Qua werk gaat het allemaal voor de wind, maar toch ontbreekt er iets...!

Zoals vaker bij Russische films ging vast de helft van de humor langs me heen, maar de andere helft van de humor die ik wel snapte was oke, erg leuk zelfs. Datzelfde geldt ook voor de sfeer van de film, die positief aandoenlijk doet zo nu en dan. Kneuterig, maar met het hart op de juiste plaats, zullen we maar zeggen.

Deze gezellige, aanstekelijke, grappige en soms wat droevige film geeft een inkijkje in de stedelijke Sovjet-samenleving eind jaren '50 en eind jaren '70. Wat opvalt is dat de film, nog gemaakt onder het Sovjet-regiem, niet ontbloot is van kritiek op de samenleving van toen. Bijzonder goed acteerwerk van Vera Alentova (Katja), Irina Muravjova (Ljudmilla) en Aleksej Batlov (Gosja). Een film met een knipoog.

De eerste komedie uit de voormalige Sovjet-Unie, die leuk en enthousiast overkomt en waar ik een paar keer om heb kunnen lachen. Meestal zijn Sovjet films zwaar deprimerend, of het is slapstick humor, maar een film als deze zag ik nog niet eerder en dat is zeker een compliment.

Ik had even nodig om erin te komen en hoewel ik ook weleens iets miste, was de humor regelmatig geslaagd te noemen. Ik vond het eerste gedeelte het leukst. Het acteerwerk is goed, maar wel zijn er af en toe nogal veel personages om in de gaten te houden. Hier en daar had het iets chaotisch, zoals Fellini en later Kusturica dat ook vaak in hun films hebben. De personages zijn boeiend genoeg om de lange tijdsduur te waarborgen. Het bij vlagen liefelijk en alle problemen, worstelingen die het leven kan bieden komen voorbij, maar de toon blijft altijd positief.

Bovendien geeft het een fijn kijkje in het leven in de Sovjet-Unie. Best goed, best leuk en vooral ook een film, die vrouwen misschien nog wel meer kunnen waarderen dan mannen, al moet ik zeggen dat ik er soms ook best van genoten heb.

3,5*

Deze film duurde wat lang, bevatte ook nogal wat overbodige scènes, want ja er gebeurde nu eenmaal niet zo veel. Dat deze film voor mij het bekijken toch meer dan waard was, is omdat het een mooi portret gaf van het Moskou anno 1958 en 1978 met de nodige beslommeringen maar ook zeker met de aller daagse leuke dingen. Neem bij voorbeeld de picknick scène in deel 2, om van te smullen gewoon. Voor mij verre-weg de mooiste scène en dat ligt niet in de laatste plaats aan de mooie Russische schoonheid Aleksandra, voortreffelijk gespeeld door Natalya Vavilova.

Een lekkere positieve film dus dit Moskva Slezam.... die mij na afloop een lekker gevoel gaf. Dat is heel wat anders dan het zwartgallige Durak (2014) die ik gisteren gezien heb en die mij na afloop een ontzettend depri gevoel bezorgde.

3.5*

Leuke film, die voor veel Russen een nostalgisch gevoel zal doen oproepen, biedt een interessant inkijkje in de Sovjet-maatschappij tijdens de Koude Oorlog. Die speelt trouwens nauwelijks een rol, de focus ligt op de dromen en ambities van de jonge Katia, uitstekend vertolkt door Vera Alentova, en haar twee vriendinnen.

De film oogt verzorgd, heeft een aantal leuke momenten maar een komedie vond ik het toch niet, ik hoefde althans niet echt te lachen (maar dat ligt misschien aan mij).

De boodschap die de film meegeeft is wat dubbelzinnig: het is goed om als vrouw ambitieus te zijn en maatschappelijk op te klimmen, maar echt geluk vind je pas als je een man vindt, en dan liefst wel eentje van het ongeëmancipeerde type.