Jigureul Jikyeora! (2003)

Inderdaad een erg rommelige film, maar ik heb me er eigenlijk geen moment bij verveeld. Alleen dat hele sub-plot met de politieagent was in principe vrij overbodig en maakte de film alleen maar nodeloos lang.

Gelukkig was er nog de bijzonder wilde ontknoping die het gedeeltelijk weer goedmaakte.

3 sterren.

Ik begrijp er niks meer van ... heb net twee uur van dit rommelig filmpje achter de rug, en zie echt niet wat er ook maar leuk aan zou moeten zijn.

JayLunar spreekt over het geweldig mixen van genres, ik kan dat enkel maar tegenspreken. Waar regisseurs als Lynch en Sabu een scene vol emotie kunnen stoppen zonder enige aanleiding, lijkt het in deze film nergens op. Stukje romantiek, stukje drama ? Het zag er voor mij allemaal even fake en zielloos uit. Komedie was ook nergens te bekennen. Echt zo'n typische "het heeft alles maar niks goed" film.

Ik blijf enkel met een gevoel dat ik bij veel Koreaanse films heb. Hip maar zielloos en dood. Wat funky camerawerk, maar nooit goed, wat hippe muziek, out of place. Silly verhaal, veel genres, maar altijd misgeschoten.

0.5* ... kan hier echt niks mee.

Een flauw uitgangspunt wordt leuker naarmate je meer in de film komt. Helaas wordt het met name naar het einde toe veel te serieus voor deze film (meer een standaard Hollywood "op zoek naar de psycho" verhaaltje) wat natuurlijk een totaal andere kant in slaat bij de ommezwaai van de ontvoerde zakenman. Ik miste trouwens wel Mark Retera bij de credits...

3,5*

Ambitieuze, zeer bizarre film over de belevingswereld van een krankzinnig persoon. De film combineert op intelligente wijze elementen uit allerlei genres, van komedie en thriller tot drama en science-fiction. Het resultaat is bijzonder origineel maar nogal onevenwichtig en in ieder geval veel te lang. Visueel fraai in elkaar gezet, maar het sporadisch over de top akteerwerk en de steeds wisselende toon zorgen voor een nogal vermoeiende kijkervaring.

Een Tartan Asia Extreme dvd voor 5 euro in de tweedehandskelder van Concerto... Die laat je natuurlijk niet liggen. Ondanks vele lovende reacties kwamen er toch wel die wrijvingen die me zeiden dat dit misschien een best wel zoutloos filmpje ging worden.

En inderdaad... In het begin heb je nog zoiets... Wat moet ik ermee? Hier zijn al zoveel, al dan niet gelukte als mislukte, pogingen mee gedaan... Heb ik al veel vaker gezien enzovoort... Maar, dat veranderd toch wel met het moment.

We krijgen hier te maken met een een of andere whacko die in van alles geloofd wat overduidelijk niet bestaat. Zo is hij een bewoner van een zogenaamd Groen Planeet en is het hem gelukt om een... Nouja, ik noem het maar Planeetvijand te gijzelend en vast te zetten in zijn kelder... Waar hij toch wel hele merkwaardige experimenten met de man uithaalt. Het lijkt in eerste instantie nog vrij cartoonesk en zachtzinnig te zijn, komt die gegijzelde ook best vaak grappig over in plaats van dat het een schrijnend martelschouwspel wordt... Maar... Dat wordt toch naderhand steeds extremer. Dan een twist die ik niet meer zo snel vergeten... Met dingen als dat de ontvoerde zakenman, door middel van dagboeken en het lugubere Buffelo Bill achtige kelder (met dat toepasselijke jaren 50 Doowoop muziek op de achtergrond) erachter komt wat er in deze jongeman omgaat. Ai... Dat de Zuid-Koreaanse maatschappij het hier even aan de stok krijgt is wel heel overduidelijk... Ook de mensheid zelf overigens...

En zo weet de film continu te pendelen tussen fantasie en werkelijkheid en is het gewoon één buitengewone surrealistische trip... die zowel op je lachspieren als je emoties werkt. Die vooroordelen die ik erover had.... Wat bezielde me.

En dan dat einde in de UFO... Een giller...

Ja, wat heb ik hier toch in hemelsnaam zitten kijken? Een jeugdtraumaverwerking? Een drugstrip? Maffe fantasie waar Miike graag voor wakker gemaakt wilt worden? Een stomp in de maag? Ik weet het niet...

4,5*