Chûgoku no Chôjin (1998)

Gisteren nog eens opgezet, en blijft voor mij nog altijd op nr. 1. Ook duidelijk mijn grootste favoriet van Miike, hoewel het toch echt zijn minst kenmerkende film uit zijn hele lijst is. Opvallend. Misschien toch niet...

Een voice-over die ons verteld na 10.000 nachten zichzelf nooit in zijn dromen heeft zien vliegen; Een droom die iedereen wel eens heeft gehad - in ieder geval een droom waar iedereen over fantaseert. Ook Miike zo blijkt. Want na in fast-forward het drukke leven van een zakenman te zien die uiteindelijk vriendelijk doch dringend gedwongen wordt af te reizen naar het desolate Yunnan (China), begeeft ook hij zich langzaam maar zeker in de ultieme fantasie en droom van ieder mens.

Langzaam maar zeker; want Miike neemt de tijd. Af en toe een hint van zijn heerlijke humor (gammele busje, "Love and Peace, Love and Peace!", mushroomscène), maar vooral subtiel en gepast. Het duo dat de man met een yakuza vormt lijkt in alle opzichten verschillend, - maar als personages vullen ze elkaar letterlijk en figuurlijk aan.

Wanneer het reizen ten einde lijkt, stappen ze op een vlot getrokken door schildpadden. Rivieropwaarts, nietsvermoedend naar 'de plek waar dingen geboren worden'. Met het aanzicht van een dame met gespreide, gevleugelde armen, hoog op een rots creeërt Miike een prachtig surrealistische wereld hier ver vandaan. Ben het ook niet eens dat dit enkel een mooie film is om de locatie. De duidelijke, simpele, metaforen en het makkelijke verhaaltje weet Miike op zo'n prachtige manier te brengen dat ik hier enkel en keer op keer van kan genieten. Zo simpel in alles, maar echt genietbaar.

In feite één groot cliché - een duo dat afreist naar ver van hier om

gedwongen na te denken over alles wat zij hebben en alles wat zij niet hebben. Maar vooral midden in een fantasie te geraken dat hen doet realiseren waar de mens toe in staat is, en niet toe in staat is. Miike aarzelt nergens en doet ook hier wat hij het liefst doet; films maken zoals zovelen dat kunnen, maar juist op de kleine puntjes zo uniek. Ik ben het er wel mee eens als ik zeg dat een andere regisseur hier waarschijnlijk veel meer mee gedaan had kunnen. Maar waarom? Film als deze heeft dat niet nodig.

Juist het simpele (moraalloze) verhaal over creativiteit en fantasie over twee verschillende personages die het drukke leven in Japan achter zich moeten laten. Beginnend in een vliegtuig, eindigen te voet. Beginnend in pak en stropdas, eindigen in traditionele kleding. Beginnend zonder droom, toch eindigen vol fantasie.

Niet meer dan lof naar Miike. Respect naar een regisseur die geen grenzen kent. Met zijn andere werk in mijn achterhoofd, bewijst hij juist met deze film dat hij werkelijk alles wil en kan.

4.5* > 5.0*

Na Gozu ' behoorlijk ' teleurgesteld te zijn, snelde ik mij naar deze film toe.

De onmundige, ontactvolle Miike komt er hier nauwelijks aan te pas. Ik kreeg hier echt een totaal andere kant van hem te zien, dan ik tot dusverre gewend was. Echt een film waar na verloop van tijd een bepaalde magie de film insluipt, zoals ik dat ook bij Kikujiro ervoer. Hier gebeurde dat vanaf het moment dat er vanuit de velden plots een groep kinderen opdook met vleugels aan hun armen bevestigd. Zo mooi en verwonderlijk, hoe alles zich ineens verlegde van een avonturenverhaal naar de mythe van de ' Bird People in China '.

Voordat men bij dit volk arriveerde, viel er gelukkig al genoeg te beleven. De gebeurtenissen in die krakkemikkige bus waren hilarisch, net zoals die nachtelijke tripscene waarbij de gids de kluts kwijt raakt. De Yakuza vond ik in het begin nog wat misplaatst ( waarschijnlijk omdat ' banale ' Miike hem maagproblemen had toebedeeld ). Gelukkig bleek dit van tijdelijke aard en ging alles en iedereen op in een spannend avontuur, waarbij de aanvankelijke ontberingen plaatsmaakten voor feel - good sentimenten om dan uiteindelijk toch nog onverwachts te eindigen ' Yakuza draait door '.

Best wel een dromerige film met veel uitgestrekte weides die mooi gevisualiseerd werden. Deed mij i.t.t. andere hier niet denken aan Sonatine maar aan Kikujiro. Vanwege de magie die de film insloop, maar ook vanwege 2 verschillende persoonlijkheden die langzaam naar elkaar toegroeiden, ' maar toch ook weer niet helemaal '. Heb hier echt met volle teugen van genoten. Ik zat eigenlijk constant met een glimlach om mijn mondhoeken. Masahiro Motoki speelt zijn rol ook briljant, zo ingetogen als hij is. Eens even speuren in Miike `s oeuvre of hij nog meer van dit soort spul heeft gemaakt. Dit smaakt naar meer. Komt misschien nog eens in aanmerking voor hoger, voor nu een 4*

Bijna niet te geloven dat deze film van Miike is de maker van Visitor Q en Ichi The Killer, 2 films die ik echt niets vind.

The Bird People in China is gewoon op meerdere vlakken een erg fijn filmpje. Prima uitgewerkte karakters, mooie exotische plaatjes, een bijzonder verhaal en verder prima humor.
Alhoewel ik vaak toch een beetje moeite heb met Japanse humor (te slapstick achtig, vaak gewoon niet echt grappig) vind ik het hier best te pruimen. Vooral de eerste helft van de film, en dan met name dat gedoe met het busje, is bijzonder geestig.

Inderdaad het is geen spirituele, complentatieve of existentiele poëtische film. Daarvoor is het toch een beetje wat te boersig en te lomp maar... Is dat erg? Eigenlijk niet, zelf vind ik het wel verfrissend om eens een ander soort aanpak te zien van een dromerig thema. Ik heb zelf niet zo veel met van die zweverige films, geef mij dan toch maar de wat meer "Down to Earth" aanpak van Miike hier.

Wat ik bijzonder sterk gedaan vindt is de verandering die bij de Yakuza en de salary man plaats vinden en hoe de sfeer van de film hier heel mooi op inspeelt. Hoe ze van door geld en materie gedreven steeds meer andere en belangrijkere waarden ontdekken wanneer ze zijn afgesloten van de rest van de wereld. Hoe de een verliefd wordt op een mysterieus meisje, de ander op de eerlijke en eenvoudige manier van leven en hoe ze beidde gefascineerd zijn door de mythe van de "Bird People" en de mogelijkheid om te vliegen.
Wanneer beidde heren nog vooral gedreven zijn door banale waarden dan neigt de sfeer en de humor daar ook veel meer toe. Langzaamaan veranderen de hoofdpersonen en de film volgt dit perfect door steeds rustiger en mystieker te worden.
Een aantal zaken had ik zelf liever wat anders gezien. De soms goedkoop ogende effectjes waren wat mij betreft absoluut niet nodig geweest. Maar goed het is niet dat ze zo vaak voorkomen dat het echt storend is.

4*

En heeft Miike nog meer van dit soort films op zijn naam staan? Ben daar wel erg benieuwd naar namelijk.

Wow! Geweldig. Net als Takeshi Kitano blijkt óók Miike in staat tot een 'mooie' film. Knap is dat hij daarbij aan zijn eigen stijl totaal geen afbreuk doet. Het blijft, vooral in het begin van de film, knotsgek, maar nergens tè.

Nou en of! Hoe je ook over Miike denkt, de man is lekker eigenzinnig, origineel, veelzijdig en nog een harde werker ook!

Lekker eindelijk ook eens een Miike te hebben gezien die je werkelijk bijna iedereen zou kunnen aanraden!

Doe mij maar de weirde, drukke stijl van Miike in plaats van dit rustige, dromerige filmpje. Ik heb deze vanochtend gekeken toen ik net uit m'n nest kwam, maar na het kijken wilde ik het liefst meteen weer terug.

Toen ik hem aanzette bedacht ik me pas weer dat ik al eens eerder aan deze film was begonnen, maar ook toen wegzakte. The Bird People in China heeft nu eenmaal een erg dromerige, rustige uitstraling die je zonder pardon in slaap sust als je een beetje duf bent. Visueel best sfeervol met mooie shots van de markt van Yun Nan tot aan de uitgespreide vlaktes en natuur waar de plaatselijke bevolking leeft.

De muziek en vocals verhogen de sfeer nog wat, maar verder gebeurde er voor mijn gevoel te weinig. De humor sloeg dit keer niet aan, ik heb zat grappigere of agressievere Yakuza gezien en de onderlinge chemie vond ik ook niet overtuigend. De 'Bird People' zijn fascinerend om te zien, maar de dialogen daaromheen niet interessant.

Hij is van alle markten thuis, maar toch is dit geen typische Miike. Er gebeuren weinig vreemde dingen en de film is erg rustig. Ik begrijp dat de film goed gewaardeerd wordt maar dit keer was hij niet helemaal aan mij besteed.

Aardige film hoor. Het begint een beetje misleidend, want aanvankelijk is de typische Miike humor in verzwakte vorm aanwezig tijdens bijvoorbeeld het busritje. Ik kon er wel om lachen. Uiteindelijk blijkt de film toch een stuk serieuzer te zijn als het dorp wordt bereikt. Wat mij betreft wordt de moeizame verstandshouding tussen cultuurbehoud en meegaan in de vaart der volkeren, wat in principe een beetje een cliché is, toch mooi uitgewerkt. Mooie shots van de natuur en natuurlijk is de vliegcultuur van het dorp interessant. Aardig zijn de belletjes-geluiden tijdens de shots met de vleugels. Uiteindelijk kent de film toch z'n saaiere momentjes, het is soms langdradig ook omdat niet alle shots even interessant zijn, waardoor het toch niet echt geweldig wordt. Maar zeker de moeite waard om eens te zien. 3,5*.

Iets mindere herziening (en eerste review).

Zoals wel meer oudere Miike films verliezen ze bij herziening toch een klein beetje van hun pluimen. Ook deze Bird People in China kreeg daar mee te maken. Ondanks dat is het nog zeker wel een boeiende film.

Ik zag ook nog steeds waarom ik deze met 4* heb beoordeeld. De overgang van het eerste uur naar het tweede is erg mooi en weet het drama mooi te versterken. De wat boertige en ongemakkelijke personages die diepte krijgen en zodoende sympathie weten wekken dragen deze film.

Maar visueel is het allemaal wat murky, er zijn ook tal van Chinese films die in gelijkaardige settings véél mooier uit de hoek weten komen. Het oogt erg donker en de kleuren spatten nu niet meteen van het scherm, iets wat deze film toch echt wel goed had gedaan.

Misschien dat een digitale oppoetsbeurt de film wat extra glans zou kunnen geven, maar de herziening viel toch een klein beetje tegen. Blijft nog steeds een erg mooie film en een essentieel onderdeel in Miike's oeuvre, maar de tijd heeft zich laten gelden.

3.5*