Chûgoku no Chôjin (1998)

Zeer mooie film, trouwens echt niet wat we van Miike gewend zijn, geen extreem geweld of andere gruwelijkheden maar gewoon een hele goeie drama/komedie. Echt aan te raden, ook al is de film helaas nog een beetje moeilijk te krijgen in Nederland.

Vond hem ook heel rustig en mooi.

evolutie van personnages, de verhalen die je te horen krijgt.

Heeft iemand gelete op de scène in het begin waar er in flashbacks op wordt gehamerd dat hij van chinees eten houdt en dus toch naar China zal gaan?

Wat was de achterliggende gedachte, als er al één was...?

Net wanneer je denkt dat je weet wat voor een soort regisseur Takashi Miike is, komt hij met een film, die deze gehele gedachte in de war brengt. Terwijl Miike ons eerst films bracht als Audition, Ichi the Killer en Dead or Alive, komt hij nu met een heel ander soort film. Eentje zónder geweld. Mensen die dus dachten dat Miike alleen films kan maken met overdreven veel geweld, zullen hier dus op een heel andere manier hun ogen uit kijken. Met The Bird People of China brengt hij ons een heel gevoelige verhaal over een groep mannen die zich meteen bij aankomst thuis voelen in een plaats waar ze nooit zijn geweest. Een prachtige film met op zijn tijd wat hilarische momenten, en maar zeer weinig echte gebreken.

4,5*

Waar is deze te vinden?

Geen idee of ze hem al ergens hebben, maar de film komt binnenkort uit op dvd.

De trailer is alvast erg de moeite.

De poster ziet er trouwens ook erg mooi uit.

Daar is 'ie dan, m'n nieuwe favoriet van Miike

Prachtige, subtiele film indeed. Schitterend dat de personages aan het begin nog met een duidelijk doel naar dat fotogenieke dorpje gaan, maar gaandeweg de draad helemaal kwijtraken en volledig opgaan in het dorpsleven. Het scenario lijkt te worden geregeerd door pure willekeur, maar langzaam ontvouwt zich een zeer mooi verhaaltje over vriendschap, onthaasting en euhm.. liefde . Jaja, ook onze Takashi heeft zo z'n gevoelige kantjes dus.

Extra leuk detail is dat Miike zich een aantal maal tóch niet weet in te houden en dan ook meteen met een aantal typerende scènes op de proppen komt. De autodeur, de paddenstoelen-tripscène en die flitslicht-afrekening zijn allemaal in en in Miike, heerlijk!

Overall beetje à la Kitano's Sonatine eigenlijk, voor de liefhebbers dus

Díkke 4*

Deze film viel me toch wel wat tegen na het zien van de score en het lezen van de berichtjes. Samen met de prachtige poster zorgde ze namelijk voor behoorlijk hoge verwachtingen.

Ik had een heel erg dromerige film verwacht met met mooie lange shots, maar daar was eigenlijk alleen tegen het einde van de film iets van te merken. Van het subtiele waarover in bovenstaande berichtjes wordt gesproken herken ik dan ook niet echt veel. Film zelf zag er wel erg mooi uit, maar dit kwam toch voornamelijk door de locatie zelf.

Misschien moet ik ook wat meer films van Miike zien om het contrast met zijn andere films te vergroten waardoor deze wat beter te plaatsten is, maar nu kom ik toch niet hoger dan 3,5*.

Ja, ik had precies het zelfde. Toch is de film 4* waard, maar het hadden er 4,5 of zelfs 5 kunnen zijn als het allemaal wat fantasierijker was.

Het kan me allemaal niet zo erg raken. Een soort Kitano's Sonatine, maar dan veel minder mooi en al lang niet zo poëtisch. Tenminste, zo kwam het niet op me over. Afgezien van een mooi einde kon de film me nergens boeien. Zoals hierboven ook al vermeld werd, de film was mooi door de locatie. Natuurlijk zaten er wel een paar aardige scènes in, als de paddo’s, en de vrouw die boven op de berg met haar vleugels gespreid staat , maar over het algemeen kon ik er niet veel mee.

Herkijk zal wellicht het een en ander doen ophelderen, maar het kwam in ieder geval niet op me over.

Vandaag voor 5 euro gescoord. Keek hier al langer naar uit. Ben benieuwd!

Waar? Wil ik ook.

Sorry voor de late reactie, maar gekocht bij Fame Amsterdam.

Had hier toch iets meer van verwacht.
De film opent erg sterk met heerlijke humor hier en daar. Toch heel anders dan ik had verwacht in eerste instantie. Dat stukje met de wagen die beetje bij beetje uit elkaar lijkt te vallen is hilarisch. De 'vertaler' zorgt ook voor een paar erg komische scenes. Op dit gebeid doet de film het dus naar behoren.
Het probleem is alleen dat de film het eerste uur á anderhalf uur geen kant op lijkt te willen gaan. Is het een komedie? Een drama? Wat wordt er verteld? Geen idee wat Miike ons eigenlijk voor wil schotelen. Misschien komt het ook door het beeld dat ik van de film had en het uiteindelijke resultaat.
Naar het einde toe lijkt er dan eindelijk wat lijn in te komen alleen vond ik de climax toch wel wat teleurstellend. Het leunt vaak teveel naar een half sentimenteel hollywood epos.
Gelukkig dat Bird People heel wat mooie plaatjes aflevert, af en toe een surrealistische insteek heeft, een mooie soundtrack aflevert (mooi dat totaal verkeerd gzongen engelse nummer) en de humor prima in orde is maar als ik me dan weer indenk dat dit van dezelfde regisseur is van Audition of Visitor Q krijg ik toch het gevoel dat hier meer in had gezeten. Het voelde allemaal wat 'veilig' aan en dat is het laatste wat ik van Miike verwacht. Niet dat het niet zou kunnen werken maar nog even en dit had een hollywood film kunnen zijn.
Toch heb ik vaak wel kunnen genieten. Prachtige plaatjes van het chinese berglandschap.
3,5*

Ik weet nog steeds niet echt hoe ik moet verklaren dat ik juist deze film op 1 heb in mijn top 10. De film greep me heel erg de eerste keer, en de tweede keer ook. Ik ga 'm binnenkort nog eens bekijken.

The Bird People of China, heeft veel indruk op mij gemaakt; Niet enkel omdat er een man als Miike achter 'schuil gaat', maar vooral om wat hij laat zien. Ik heb constant genoten, een rustige, vrije film die heel mooi en aangenaam op mij overkwam. Ik heb veel met een glimlach gekeken, het voelde aan als een prettige ervaring, het kijken van deze film. Even wegdromen, volgend van deze vliegende mensen van China...

Aardig fijn filmpje. Weet op een aantal momenten goed te amuseren en wordt nergens echt vervelend. Leuk begin met de chauffeur van het busje die het stuur eraf trekt en rustig fluitend verder rijdt .

Het had echter allemaal een stuk dromeriger gemogen. Nu blijft het tussen een aantal genres hangen, en dat is zonde. Het einde is precies de scene waar ik de hele film al op zat te wachten en dat maakte een hoop goed. Kleine 3,5*

Ik dacht eigenlijk dat het van Kitano was, maar ik heb me blijkbaar weer vergist. Alleen dat doet er niet zoveel toe, want het blijft een geweldige film. Ik kon echt meedromen

4,5 sterren

De laatste tijd weer actief om Miike's te kijken. Niet bepaald mijn favoriete regisseur. Teveel klats-boem, ondanks interessante thema's.

Dit leek me beter in mijn smaak te passen. Klopte ook wel, maar daaruit blijkt toch wat ik al voor mijzelf had vastgesteld. Miike is niet een man voor deze film en toch een beperkt regisseur (hetgeen hij zlef niet zal ontkennen geloof ik op basis van het boek van Mes, dus da's wel weer sympathiek).

Teveel een eendimensionale en voorspelbare uitwerking van het mooie dromerige thema. Geef dit aan Pen-ek Ratanaruang en je hebt een meesterwerk.

Maar toch fijn om wat afwisseling bij Miike te zien. Ik ga nog verder opzoektocht, hij heeft gelukkig voldoende gemaakt.

Niet helemaal mee eens dus. Bovendien maakte hij deze film juist veel eerder, maar waren die anderen eerder aangekomen in het Westen. De portrettering van de yakuza is verraadt toch duideljik de afkomst van Miike en daarin schiet hij dus mijns inziens ook te kort.

PS: ook een onaardse ervaring om iets bij een Miike te posten waarin niks van Onderhond te vinden is...

Deze week nog eens opzetten, ik weet niet wat het is; maar deze film blijft heerlijk en eerlijk elke keer als ik 'm zie.

Mooie film! Leuke afwisseling tussen al het bloed en geweld van Miike. Ik snap de drukte om het genre niet helemaal. Maakt dat zo uit?

Leuke humor, mooie muziek (in hoeverre die aanwezig is) en vooral mooie beelden.

Ik ontdekte een zeker optimistisch sfeertje in de film die me best aansprak.

Deed me goed om te zien allemaal!

4*

Simpelweg briljant! De laatste plekken op aarde waar de mens nog niet compleet bedorven is. Hele mooie sfeer die eeuwen door je hoofd blijft spoken!

Gisteren nog eens opgezet, en blijft voor mij nog altijd op nr. 1. Ook duidelijk mijn grootste favoriet van Miike, hoewel het toch echt zijn minst kenmerkende film uit zijn hele lijst is. Opvallend. Misschien toch niet...

Een voice-over die ons verteld na 10.000 nachten zichzelf nooit in zijn dromen heeft zien vliegen; Een droom die iedereen wel eens heeft gehad - in ieder geval een droom waar iedereen over fantaseert. Ook Miike zo blijkt. Want na in fast-forward het drukke leven van een zakenman te zien die uiteindelijk vriendelijk doch dringend gedwongen wordt af te reizen naar het desolate Yunnan (China), begeeft ook hij zich langzaam maar zeker in de ultieme fantasie en droom van ieder mens.

Langzaam maar zeker; want Miike neemt de tijd. Af en toe een hint van zijn heerlijke humor (gammele busje, "Love and Peace, Love and Peace!", mushroomscène), maar vooral subtiel en gepast. Het duo dat de man met een yakuza vormt lijkt in alle opzichten verschillend, - maar als personages vullen ze elkaar letterlijk en figuurlijk aan.

Wanneer het reizen ten einde lijkt, stappen ze op een vlot getrokken door schildpadden. Rivieropwaarts, nietsvermoedend naar 'de plek waar dingen geboren worden'. Met het aanzicht van een dame met gespreide, gevleugelde armen, hoog op een rots creeërt Miike een prachtig surrealistische wereld hier ver vandaan. Ben het ook niet eens dat dit enkel een mooie film is om de locatie. De duidelijke, simpele, metaforen en het makkelijke verhaaltje weet Miike op zo'n prachtige manier te brengen dat ik hier enkel en keer op keer van kan genieten. Zo simpel in alles, maar echt genietbaar.

In feite één groot cliché - een duo dat afreist naar ver van hier om

gedwongen na te denken over alles wat zij hebben en alles wat zij niet hebben. Maar vooral midden in een fantasie te geraken dat hen doet realiseren waar de mens toe in staat is, en niet toe in staat is. Miike aarzelt nergens en doet ook hier wat hij het liefst doet; films maken zoals zovelen dat kunnen, maar juist op de kleine puntjes zo uniek. Ik ben het er wel mee eens als ik zeg dat een andere regisseur hier waarschijnlijk veel meer mee gedaan had kunnen. Maar waarom? Film als deze heeft dat niet nodig.

Juist het simpele (moraalloze) verhaal over creativiteit en fantasie over twee verschillende personages die het drukke leven in Japan achter zich moeten laten. Beginnend in een vliegtuig, eindigen te voet. Beginnend in pak en stropdas, eindigen in traditionele kleding. Beginnend zonder droom, toch eindigen vol fantasie.

Niet meer dan lof naar Miike. Respect naar een regisseur die geen grenzen kent. Met zijn andere werk in mijn achterhoofd, bewijst hij juist met deze film dat hij werkelijk alles wil en kan.

4.5* > 5.0*

Na Gozu ' behoorlijk ' teleurgesteld te zijn, snelde ik mij naar deze film toe.

De onmundige, ontactvolle Miike komt er hier nauwelijks aan te pas. Ik kreeg hier echt een totaal andere kant van hem te zien, dan ik tot dusverre gewend was. Echt een film waar na verloop van tijd een bepaalde magie de film insluipt, zoals ik dat ook bij Kikujiro ervoer. Hier gebeurde dat vanaf het moment dat er vanuit de velden plots een groep kinderen opdook met vleugels aan hun armen bevestigd. Zo mooi en verwonderlijk, hoe alles zich ineens verlegde van een avonturenverhaal naar de mythe van de ' Bird People in China '.

Voordat men bij dit volk arriveerde, viel er gelukkig al genoeg te beleven. De gebeurtenissen in die krakkemikkige bus waren hilarisch, net zoals die nachtelijke tripscene waarbij de gids de kluts kwijt raakt. De Yakuza vond ik in het begin nog wat misplaatst ( waarschijnlijk omdat ' banale ' Miike hem maagproblemen had toebedeeld ). Gelukkig bleek dit van tijdelijke aard en ging alles en iedereen op in een spannend avontuur, waarbij de aanvankelijke ontberingen plaatsmaakten voor feel - good sentimenten om dan uiteindelijk toch nog onverwachts te eindigen ' Yakuza draait door '.

Best wel een dromerige film met veel uitgestrekte weides die mooi gevisualiseerd werden. Deed mij i.t.t. andere hier niet denken aan Sonatine maar aan Kikujiro. Vanwege de magie die de film insloop, maar ook vanwege 2 verschillende persoonlijkheden die langzaam naar elkaar toegroeiden, ' maar toch ook weer niet helemaal '. Heb hier echt met volle teugen van genoten. Ik zat eigenlijk constant met een glimlach om mijn mondhoeken. Masahiro Motoki speelt zijn rol ook briljant, zo ingetogen als hij is. Eens even speuren in Miike `s oeuvre of hij nog meer van dit soort spul heeft gemaakt. Dit smaakt naar meer. Komt misschien nog eens in aanmerking voor hoger, voor nu een 4*

Deze vanochtend nog eens opgezet. Grappig, echt een film die ik kan blijven zien en waar ik van blijf genieten. Best uniek. Grappig ook dat ik vanaf 2004 bijna elk jaar een berichtje plaats.

Waarom zijn er zo weinig mensen bij deze Miike, is deze dan zo onbekend? Anders? Te gewoon?

Die poster moet echt veranderd worden trouwens (lelijke scan). Gauw even doen.

Dat laatste vermoed ik. Op basis van zijn volledige oeuvre is Miike erg gevarieerd, maar in Westen is uiteindelijk vooral de gekke Miike bekend.

Af en toe ook erg jammer dat z'n ander werk op die basis beoordeeld wordt.

Vrij bekende Miike dacht ik hoor. Maar om gelijkgestemden te vinden zit je, niet lullig bedoeld verder, daarvoor gewoon op de verkeerde site.

Geniet zeker niet de bekendheid die een Audition, Visitor Q of Ichi The Killer wel hebben, maar ik wel bekender dan z'n echte obscure werk (op MM niet meer dan 10 stemmen). Film strookt vooral niet met het Westerse beeld van Miike denk ik.

Nou ja, in vergelijking met veel andere filmsites denk ik dat het hier nog aardig goed gesteld is met het aantal mensen dat interesse kent in het werk van Miike, niet? Viel me altijd op dat het bij Bird People altijd zo rustig bleef; toch wel een makkelijke en toegankelijke film in zijn oeuvre.

Denk dat dat inderdaad een simpele maar heldere verklaring is.

Miike heeft in zo'n 'korte tijd' zoveel gemaakt dat dat opzich ook niet heel vreemd is. Merk wel dat zijn nieuwere werk veel makkelijker meegepikt word.

Lijkt me ook vele malen interessanter dan z'n populairder werk.

Zoals wel vaker met Miike had ik van tevoren geen idee wat voor film dit zou zijn, maar wat een heerlijke film. Echt dromerig vind ik het niet(zoals de poster wel is), maar meer avontuurlijk en in het begin vooral ook grappig. Het tempo was perfect, de sfeer goed, nog een aantal leuke Miike momenten, leuk geacteerd. Deze film moet met veel plezier gemaakt zijn. De film was beter dan ik van tevoren had verwacht.

Wat betreft populariteit denk ik dat deze film de pech heeft dat het voor Audition en Ichi the Killer is uitgebracht. De film is op zich namelijk het meest toegankelijke werk van Miike wat ik heb gezien. Al is de film naderhand ook nooit gepromoot in het Westen. Waarschijnlijk omdat vliegende Chinezen moeilijker te verkopen zijn dan geflipte psycho hardcore Japanse Yakuza martelaars .