The School of Rock (2003)

The School of Rock

The School of Rock is toch 1 van de betere films van Jack Black. Al moet ik zeggen dat het nog niet eens zo'n slechte acteur is. Ik heb erg genoten van The School of Rock, en je begon zo mee te swingen met hun liedjes. Jack Black acteerde leuk! Adam Pascal deed het ook goed en ik heb me eindelijk eens een keer niet aan de kinderen geïrriteerd in deze film. Wat ik normaal gesproken erg snel heb. Leuke familie film en kijkt lekker weg! Gekeken op Netflix Nederland, maar volgens mij is hij eraf.. Helaas!

4.0*

Rock gaat er hier wel in. De meeste riffs en referenties krijg je dan wel mee, dus dat zit wel goed. Aardig detail is dat wat Linklater met Dazed and Confused niet voor elkaar kreeg, een Led Zeppelin track, hier wel lukt. Het was even opkijken toen Immigrant Song langs kwam gillen en beuken. Leuk. Ook hoe Black dat blijkbaar voor elkaar heeft gekregen. Smekend.

Met hem ik dan niet zo veel, maar hier gaat hij los op een manier die me wel aanspreekt. Ik kon in ieder geval wel glimlachen om die Meat Loafachtige act en zijn enthousiasme voor de muziek is aanstekelijk en ook puur. Zo'n beetje de grootste troef van de film. Niet echt een komedie die voor lachsalvo's zorgt, maar wel eentje die bol staat van plezier en overgave.

Al was die touch grap wel raak. Net als de Step Off song en de soundtrack zal ik vast een keer opzetten. Beetje wisselend succes met de kids, maar als Tomika haar pipes laat brullen heeft het zo'n momentje dat overkomt. En die zijn er meer. Plotje en dergelijke zit iets te gemakkelijk in elkaar, maar dat mag de meeste pret niet drukken. Ja, best een leuk filmpje.

Ik had een vrij hoge score voor deze film. Na herziening was het even afwachten, want Jack Black is toch vrij druk. Langs de andere kant heeft hij wel een echte rock & roll uitstraling. Wat minder 'rock' is, is de verdere aankleding van de film. Het was al duidelijk dat Linklater geen rockliefhebber is. Dankzij Jack Black en een goeie soundtrack wordt veel goedgemaakt. Maar dan is The Breakfast Club zoveel meer rock dan deze film. Wel positief is de samenwerking tussen Jack Black en de kinderen. De interactie ging hem goed af.

Jack Black is zo een typisch voorbeeld van een acteur die je moet liggen. Ofwel smaak je zijn aanwezigheid en soort humor, of je walgt ervan en wilt zijn optredens in films zoveel mogelijk vermijden. Ik behoor tot de eerste categorie, maar anderzijds moet ik toegeven dat vele van zijn films eigenlijk weinig voorstellen. The School of Rock behoort zeker tot éen van zijn leukere prestaties, maar ook hier komt het geheel niet altijd sterk uit de verf.

Het verhaal is simpel: Het personage van Black komt in een school terecht als niet-leraar en biedt in plaats van standaardlessen, rocklessen aan. Dit geheim houden is niet zo simpel en terwijl moet Black ook zijn valse identiteit weten te verbergen.

Dat Black als een egoïstische dromer word voorgesteld is geen échte verrassing. Die rol is typisch voor hem en zorgt ervoor dat zijn films soms wat repetitief aanvoelen. Dat de voorspelbare evolutie van het personage dan ook nog eens aan bod komt, voelt eigenlijk niet aan als een verrassing. Het kenmerkt eigenlijk ook de hele film. Alles bij elkaar is dit eigenlijk een dertien in een dozijn 'oudere hoofdrol met kinderpersonages rond hem heen-film'. Maar eigenlijk ligt de kracht van deze film al in de titel: rock. De film heeft dat kantje wel en hoewel de muziek op de finale na maar van matige kwaliteit is, zorgt het wel voor een ongeslepen kantje dat de film extra leuk maakt. Hoewel Black zich enorm amuseert in zijn rol zijn de rollen jammer genoeg rond hem nogal oppervlakkig, saai, en te uitvergroot. Alle typische cliché's van soorten karakters in een klas komen netjes aan bod én in de rollen voor meerderjarigen zitten belachelijk uitvergrote personages met de schooldirectrice voorop. De finale is ook geen verrassing voor een muziekfilm. Maar het zorgt wel voor een mooie apotheose en het is de makers ook te prijzen het tegenslag-moment dat altijd nét voor de finale komt, niet te zeemzoet te maken en zo kort mogelijk houd.

School Of Rock is een aardige muzikale komedie waarin vooral Black het kijken waard is. Het verhaal en personages zijn dan wel van matige makelij maar onderhoudend is het meer dan zeker.

"How long is the job?"

Opmerkelijk dat dit afkomstig is van Richard Linklater.

'School of Rock' kent een simpele opzet waar je niet veel achter moet zoeken; een gitarist die uit zijn eigen band wordt geschopt en zich voordoet als leraar om de huur te kunnen betalen. Veel ontwikkeling zit hier niet in en het meeste is gericht op Dewey die zijn klas in een rockband probeert te transformeren.

De film moet het dan ook duidelijk hebben van Jack Black wiens tomeloze enthousiasme aanstekelijk werkt. Je moet er weliswaar van houden, maar dit soort rollen is hem op het lijf geschreven. Daarbij is het leuk om de interactie tussen hem en de kinderen te zien, die overigens allemaal een achtergrond in muziek hebben.

Centraal staat het overbrengen van de liefde van rock and roll. Dit gaat gepaard met een hoop - muzikale - referenties en herkenbare liedjes waarvan je als kijker een 'oh ja' gevoel krijgt. Het is alleen jammer dat de geslaagde grappen dun gezaaid zijn en de film qua verloop iets te voorspelbaar is.

Al met al een aardige comedy om eens gezien te hebben, hoewel de speelduur iets korter had gekund.

Kleine 3,0 sterren.

Tien jaar geleden gezien op school, vond 'm toen behoorlijk tof. Aangezien hij op Netflix stond besloot ik hem nogmaals een kans te geven. Jammer. Want hij is duidelijk niet zo goed als verwacht. Jack Black draagt de film en doet dit overigens prima, maar het verhaal van de film is gewoonweg saai. Zelden echt gelachen. Sonde, aangezien het om een komedie gaat. Het doel om me te laten lachen is deze keer niet gelukt.

Uitstekende film over een rock 'n roll-gitarist die als inval-leraar de leerlingen als zijn band gebruikt. Op zich een simpel gegeven dat ook niet bepaald origineel is. Echter is deze film vermakelijk en grappig. Jack Black is perfect gecast en de wisselwerking tussen hem en de kinderen is absoluut de grootste troef van de film. Uiteraard ook een lekkere soundtrack.

“I'm a teacher. All I need are minds for molding.”

Sympathieke film. Jack Black is niet mijn favoriete acteur, maar hier is hij helemaal op zijn plaats als energieke gitarist/nep-muziekleraar. De interactie met de leerlingen levert leuke scènes op en de film straalt aan alle kanten plezier uit. De jonge acteurs zijn verrassend sterk en het is ontroerend om ze qua persoonlijkheid (en muzikaal) steeds meer uit hun schulp te zien kruipen. Het eindnummer werkt aanstekelijk en vormt een passend einde van een vermakelijke film.

Why don't you go on a diet?

Because I like to eat! Is that such a crime?

Voor de tweede keer gekeken en weer genoten. Erg leuk filmpje. Ik snap hier en daar de lauwe reacties wel. Het kleurt nooit echt flink buiten de lijntjes en is misschien net te braaf. Maar leuk is leuk. En Jack Black draagt met zijn enorme energie zeker de film maar de bijrollen van Joan Cusack als stijve directrice en Sarah Silverman als controlerende vriendin (waar het maatje van Black flink bij onder de plak zit) en de kinderen zijn ook leuk. Als niet-rock kenner zeker genietbaar voor mij. En stiekum persifleert de film ook de huidige rock industrie die door de commercie verpest is geraakt. Zie bijvoorbeeld die langharige jongen van No Vacancy, die Black vervangen heeft, kronkelen voor de meisjes in het publiek. Terwijl echt rocken, zoals de film al aangeeft, betekent: sticking it to the man!

De film is dermate mainstream dat nergens echt een signatuur van Linklater te zien is maar als regisseur heeft hij toch het maximale uit zijn acteurs, jong en oud, weten te krijgen.

Best aardig, te sympathiek ook om een onvoldoende te geven. De film betreedt redelijk de gebaande paden, maar het is wel fijn dat vanaf het moment Black op school komt hij niet een halve film nodig heeft om het vertrouwen te winnen van de kinderen. Nee, dat gaat direct eigenlijk. Dat maakt ook dat de film soms wel erg voortkabbelt en wat saai wordt. Maar Black redt meestal de show, net als de muziek en het optreden aan het eind. 3,0*.

Jack Black... als muzikant in Tenacious D vond ik hem altijd maar irritant. Als acteur, met name in de meer komische rollen, vind ik hem altijd erg leuk. En deze rol is hem werkelijk op het lijf geschreven. Als rock ‘n roll liefhebber mag hij een klas kinderen wegwijs maken in de wereld van de rockmuziek, en het is duidelijk dat hij hier oprecht plezier aan beleeft. Hij kan zijn mafketel-gedrag volledig tentoon spreiden, evenals zijn niet onverdienstelijke gitaarspel en zang. Door de goede chemie van Black is School of Rock, ondanks het voorspelbare verhaal, een bijzonder leuke film geworden.

Wellicht dat mijn eigen ervaringen hierin meespelen trouwens. Ik ben leraar, en speel daarnaast in een aantal rockbands. Dus zowel het schoolleven, als het muzikantenleven zijn mij bekend. De contrasten daartussen kunnen bijzonder groot zijn, zoals in deze film karikaturaal uitvergroot wordt, maar het kan elkaar ook aanvullen. Black leert zijn leerlingen voor zichzelf op te komen, een eigen stem te vinden, en ziet in ieder kind een kwaliteit. En jezelf durven zijn, is dat niet de ultieme vrijheid die in de rock n’ roll zo gewaardeerd wordt?

De film is een feest van herkenning voor rockliefhebbers: Sabbath, Deep Purple, Kiss, the Who, Sex Pistols, Hendrix, Ac/dc... het komt allemaal voorbij. En dat gecombineerd met een komisch verhaal en een mooie boodschap maakt deze film een dikke 4* voor mij.

Hate him or love him. Ik heb altijd een mixed bag aan gevoelens als ik aan Jack Black denk.

Ik erger me aan het begin van film vaak mateloos aan hem, maar de films zijn vaak dusdanig opgebouwd dat er empathie voor zijn personages wordt gekweekt. Zo geldt dat ook voor the School of Rock.

Het eerste half uur van de film kan voor mij compleet door de plee gespoeld worden. Black is ontzettend irritant, bijzonder onsympathiek en compleet losstaand van de realiteit. Hoe hij zo'n klas ook overneemt, hoe hij aan dat baantje komt en hoe hij met lesgeven omgaat is te ongeloofwaardig voor woorden.

Maar toch wordt het steeds minder ergerlijk. De leerlingen zijn erg leuk en Jack Black verandert steeds meer in een soort van puppy die aandacht nodig heeft.

De film speelt verder wel heel erg op safe en ik had misschien wel iets meer conflicten/moeilijkheden verwacht, maar dat blijft allemaal uit.

Het eindigt allemaal lief en zoetjes, maar de muziek is wel weer lekker. Niet bijzonder allemaal, maar het verschrikkelijke eerste half uur wordt er deels mee vergeven.

2,5*

Tja.

Wat moet je hiervan denken? De eerste gedachte die bij me opkwam na afloop was "waarom staat dit in de Empire top 500?". Ondanks dat dit door een gerespecteerde en bekende regisseur in elkaar is gestoken betekend dat niet gelijk dat dit ook een goede film is. En The School of Rock vind ik niet snel boven de algemene kinderfilm steken. Het blijft er vooral in hangen.

Black is dan ook natuurlijk een "love-it-or-hate-it" acteur. Ik neig bij zijn komedies echter meer naar het laatste toe. Vaak net wat aan de irritante kant, zeker als Black te veel doorslaat in zijn eigen komedietrekjes. Het zijn allemaal behoorlijk bekende trekjes, maar Black draaft er wel wat te ver mee door.

Concept is nog wel grappig, al wordt het allemaal op een standaard-manier uitgewerkt. De formule van de kinderfilm zit er vrijwel volledig in. Black lijkt zich wel behoorlijk te vermaken in deze film, maar ik vraag me af of veel kinderen zijn trekjes zullen waarderen. Alhoewel hij natuurlijk wel ideaal kindermateriaal is hier en daar.

Linklater is zeker geen slecht regisseur, maar laat hier toch te weinig zijn stempel achter. Hier en daar kent de film indrukwekkende shots, maar in het algemeen is het standaardregie. Het is vooral Black die spreekt, en doet dit zo innemend dat je eigenlijk niet heel erg op de regie let en of de regie goed is of niet.

Maar ik denk dat ik over het resultaat kort kan zijn, en dat is dat ik Black niet erg kan waarderen in komedies. Hier dus ook niet. Vond het allemaal te overdreven en hysterisch om echt grappig te zijn. En zo kom ik dan regelmatig met een ongemakkelijk gevoel te zitten.

Wel een aardige slotfase en een vermakelijk verhaal. Voor de rest stelt het niet al te veel voor, op een aantal aardige shots na.

Gewoon leuk. En het is toch alleen Jack Black die dit soort dingen kan neerzetten, dit soort rollen lijkt wel te worden gezocht bij zijn specifieke talent in plaats van andersom. Snap op zich wel dat mensen het irritant kunnen vinden maar in deze rol komt alles toch wel bij elkaar voor hem en ik blijf altijd wel een zwak voor hem houden.

Kinderen zijn ook prima en niet irritant en het rock-sausje dat door heel de film zit maakt het natuurlijk extra leuk. Joan Cusack was de enige die voor mij wat teveel een karikatuur was.

Ruime 3,5*

Goh, een zuivere feel good movie waarbij je het niet te nauw moet nemen met het plot. In elke scène zit de luchtigheid en de humor vervat waardoor Dewey Finn overal wel lijkt mee weg te komen. Een betere versie van Sister act zo blijkt. Niet dat het hier allemaal geweldig is, maar het heeft wel iets.

Jack Black, alles of niets waarschijnlijk, maar hier wel gesneden koek voor hem in een niet al te serieuze rol. Zoals hier al omschreven eerder Samsonrock dan pure rock met vele kinderen en een school in de hoofdrol. Eerder een familiefilm maar ook eentje die bij volwassenen kan aanslaan.

Sympathiek filmpje met het hart op de juiste plaats. Goed voor een keertje.

Maandagmiddag na Two Lovers verder met de volgende film en dat werd deze School of Rock met alvast de kanttekening dat ik nooit zo kapot ben van Jack Black. Hij heeft soms zo zijn momenten maar te vaak verliest hij zichzelf soort van en vind ik het gewoon flauw en nietszeggend, niet leuk en zeker niet humoristisch. Maar School of Rock krijgt toch redelijk cijfers dus let try...

En ansich is de opening lekker met No Vacancy waar het probleem ook meteen duidelijk is aangezien Dewey nogal aanwezig is met het logische gevolg dat hij uit de band geflikkerd wordt. Meanwhile wil het op andere vlakken ook niet zo, blut dat hij is slapende op een matrasje op de vloer bij een kameraad. En wat doe je dan? Je doet je voor als een ander en wordt gedurende een aantal weken inval leraar op een basisschool. Klinkt dat logisch? Absoluut niet! Is het tot daar leuk? Nee, ook niet echt. Maar wanneer hij getuige is van de muziekles ontstaat het idee en de voorwaarde waar de film om gaat draaien, dat hij de kinderen rockmuziek bij gaat brengen. En van mij zou het een vaste les mogen worden want er is nog nooit geen mens slechter geworden van Cream, Led Zeppelin en AC/DC om maar eens een paar te noemen, maar dat geheel terzijde.

Vervolgens komt de film dan toch echt op gang als hij bezig is de band samen te stellen en weet wat voor rifjes allemaal speelt met de jeugd en er een aardige sfeer ontstaat. Het idee komt daarna tot uitvoering met voor iedereen een rol of dat nu bandlid, technici of groupie is, en verkoopt het beeld van artiest en band in opstand tegen het gezag best leuk. Net als dat men naar het optreden is en op creatieve wijze het schoolhoofd voor de gek houdt. Het zijn momentjes die niet zo zeer heel erg humoristisch zijn alswel leuk als feelgood. Minpunten daar tegenover zijn van die momentjes dat Black zichzelf regelmatig verliest en het de Black show dreigt te worden en dan gewoon niet grappig is.

Desondanks is School of Rock alleszins een leuke film te noemen, die vermaakt en waar de kinderen een leuke rol spelen. Best te doen voor een keer.