Muriel ou Le Temps d'un Retour (1963)

Een lastige film om in te komen. Uiteindelijk lukte dat goed en als je van een stijlvolle editing houdt, waarbij de regisseur veel gebruikt maakt van jump cuts, dan ben je hier zeker aan het juiste adres.

In Muriel “reizen” de hoofdpersonages als het ware naar hun verleden. We krijgen te zien hoe zij tegen hun jeugd aankijken en hoe het uiteindelijk weer hun toekomst beïnvloedt. Een zoektocht van wei je daadwerkelijk bent. Niet alles is even duidelijk, maar in feite komt het in hoofdlijnen wel hier op neer. De manier waarop het door Resnais gepresenteerd wordt is best bijzonder te noemen. Resnais mikt niet zozeer op het verhaal, maar probeert je door middel van zijn stijl en editing in een soort van trance te laten komen. Dat lukte gedeeltelijk bij mij.

De soundtrack is overigens ook nog wel het vermelden waard. Apart en sfeervol en op een bepaalde manier ook erg relaxed. Zo’n gelaagde film als deze is moeilijk om helemaal te doorgronden bij een eerste kijkbeurt. Tevens moet je er ook voor open staan, want sommige films vragen soms wat meer van de kijker en dit is er duidelijk ook zo eentje. Voorlopig blijft mijn beoordeling op een drieënhalve ster steken. Het is best goed, maar het geniale heb ik er (nog) niet in kunnen ontdekken. Wie weet dat dit in de toekomst nog eens zal gebeuren.

3,5*

Resnais is een intellectueel filmer. Vertelt niet zomaar een verhaal, en speelt met het medium zelf. Echter, Muriel vond ik een rommelige, vrijwel ongenietbare film over nerveuze, zich vervelende bourgeois mensen, voortdurende bezig oude interrelationele koeien uit de sloot te halen danwel nieuwe erin te werpen, elkaar geld toestoppen, liegen en bedriegen. Zoveel onechtheid! Je voelt ergens op de achtergrond een geheim. Je komt er niet achter. De muziek eronder was disfunctioneel en hilarisch. Opzet? Niet uitgekeken. Ernstige tegenvaller na het zien van het knappe, geconcentreerde en ontroerende Hiroshima mon amour.

Nog een keer geprobeerd met Resnais, nu in kleur. Wel minder afstandelijk dan de twee andere films van hem die ik zag maar verder totaal niet boeiend (ik zag ook nog een docu over Auschwitz en die was enorm sterk). Het is niet slecht maar ook niet heel bijzonder zowel qua plot als look. Of dat moet die vervelende montage zijn die weliswaar functioneel is bedoeld maar vooral irriteert. Maar die valt in ieder geval op. Alleen alle zielenroerselen en vele dialogen konden me maar weinig interesseren en dan is dit een lang ding. 1,5*.

Prachtig portret van wat het verleden voor mensen kan betekenen, hoe ze het zich herinneren, en hoe die herinneringen vervormd kunnen worden door eigen feilen óf door andermans leugens. Voor Hélène en Alphonse betekent het verleden hun gemiste leven samen, voor Bernard juist de marteling van (de herinnering aan) Muriel – in beide gevallen vormen oorlogen een breuklijn tussen verleden en heden. De vervreemdende montage met "ontbrekende" beelden, onaangekondigde tijdsprongen en onverwachte close-ups van objecten en bewegingen fungeert als een pendant van de onderhuidse spanningen bij de personages voor de kijker die daar gevoelig voor is, maar wie daar niets mee heeft zal zich hierbij inderdaad flink kunnen vervelen. Delphine Seyrig is mooi en melancholisch als altijd.