Twee Vrouwen (1979)

Oubollig thema waar ik weinig mee heb, ook het verhaal boeide me niet. Kwam niet erg geloofwaardig over. Ook dat Engels in Nederland en Frankrijk vond ik een misser. Alleen Dumas was een plaatje.

In 1979 kopte de trailer van de nieuwe Nederlandse productie Twee Vrouwen ambitieus ‘de eerste internationale Nederlandse film’. Niet helemaal waar - onder andere de Scorpio-producties Obsessions (1967), Rubia’s Jungle (1969) en Rademakers’ Because of the Cats (1973) gingen de film voor -, maar met Ingmar Bergman-ster Bibi Andersson (Persona, ) en Anthony Perkins (Psycho) in de hoofdrollen, Engels als voertaal en een stijlvolle cinematografie met broeierige beelden doet Twee Vrouwen er in ieder geval alles aan de ambitie die ze op voorhand wilde uitstralen werkelijkheid te laten worden. De film, geregisseerd én geproduceerd door George Sluizer, zette aldus hoog in, maar wist zowel nationaal als internationaal niet geheel te overtuigen.

Artikel over de productie

Recensie film en DVD

Liefdesverhaal van twee vrouwen. Het verhaal op zich is best boeiend gebracht en ook de acteerprestaties zijn best in orde.

Vandaar dat ik de film nog twee sterren geef.

Maar de film is helaas zo afstandelijk gefilmd. En dat voor een op zich toch best heftig en emotioneel verhaal. Het is net alsof ik als een over buurman het lief en leed van de vrouwen volg.

En daardoor raak ik als kijker ook helemaal niet betrokken bij de film. Dat is heel erg jammer.

Verder begrijp ik ook niet waarom een Nederlandse film, met een Nederlands verhaal dat zich ook afspeelt in Nederland in het Engels gesproken wordt. Dat is volstrekt ongeloofwaardig en doet grote afbreuk aan de film. Had er waarschijnlijk mee te maken dat men destijds de kortzichtige gedachte had, dat de film dan internationaal mogelijk beter zou scoren. Ook gezien de keuze van de (beroemde) acteurs.

Tenslotte nog iets over de vertaling van twee vrouwen in "twice a woman".

Misschien is mijn Engels niet goed genoeg, maar ik vond dat de film toch vooral over twee vrouwen ging en niet over twee verschillende vrouwen.

Aankomende zondag (en nu echt) op groot scherm in Tuschinski.

De titel van de film is Twice a Woman (±Twee Vrouwen) en is de verfilming van het boek Twee Vrouwen, van Harry Mulisch. De regisseur van de film is George Sluizer. De film verscheen in 1979, vier jaar na de verschijning van het boek. De film heeft voor zover bekend geen prijzen gewonnen, ondanks dat verkondigd werd dat dit de eerste internationale Nederlandse film is. Over het algemeen wist deze film zowel het nationale- als het internationale publiek niet te overtuigen, en datzelfde geldt voor mij. Deze film maakte niet echt een positieve indruk op mij, wat verschillende oorzaken heeft, waaronder het plot, dat ik alles behalve geloofwaardig vind.
De film gaat over het verhaal van Laura en Sylvia, die een liefde bedrijven die door hun kennissen en familieleden zeer negatief wordt beoordeeld. Laura wordt verliefd op de veel jongere Sylvia, maar ze houden dit geheim. Alfred, de echtgenoot van Laura krijgt een oogje op Sylvia en om Laura het begeerde kind te brengen ‘verleidt’ Sylvia Alfred. Maar als Laura dan weer terug komt bij Sylvia, zint Alfred op wraak en vermoordt Sylvia.
De bedoeling van de regisseur was duidelijk, de film moest een internationale verschijning worden, zodat de commerciële mogelijkheden voor de film vergroot werden. Het begon erop te lijken dat dit beoogde doel werd bereikt, mede doordat het Engels werd gebruikt als spreektaal in de film. Echter, het was juist die Engelse taal die voor commotie ging zorgen. Daarbij komt dat men vond dat de film erg warrig was, wat kwam doordat belangrijke gebeurtenissen elkaar veel te snel op volgen. Uiteindelijk werd het doel om (inter)nationaal door te breken niet gehaald.
Ook zijn er structurele argumenten om het niet behalen van het doel te verklaren. In de film ontbreekt het aan (goede) muzikale ondersteuning voor de gebeurtenissen of de momenten waarop juist stilte heerst voor de personages. Bovendien is er voor een statische aanpak gekozen in de film, wat wil zeggen dat er weinig dynamiek in de film zit. Ondanks de duidelijke strekking, blijft een aantal momenten lastig te plaatsten. Verder zijn heden en verleden wel duidelijk door de chronologische tijdslijn. Al met al kan ik wel zeggen dat deze film geen indruk op je zal maken als je houdt van de wat modernere films, met veel dynamiek, een duidelijk plot en gewoon de ‘goede’ taal bij de ‘juiste’ mensen. Het is en blijft een wat oubollige film, voor de kijker van nu. Mensen, houd het geld in zak, of pak een andere film uit de bak!
2* voor de goede restauratie en het knappe acteerwerk van Sandra Dumas (Sylvia)

(recensie is afkomstig van een schoolopdracht, vandaar het natuurlijk logische begin)

Mooi gefilmd en interessant drama/driehoeks affaire love story. De ene kan wel wat beter acteren dan de andere. Zeker eens de moeite waard.

Zwakke film. En dat ligt niet zozeer aan het acteerwerk, het verhaal, of de opbouw, aangezien dat over het algemeen allemaal wel goed zit. Het ligt vooral aan het feit dat het allemaal heel vlak, statisch en suf is gemaakt en vrijwel letterlijk is overgenomen van het boek.
Nadat we voor school het boek moesten lezen, hebben we in de klas ook de film bekeken. Doordat ik het boek net uit had toen ik de film ging kijken, kon ik me bepaalde dialogen uit het boek nog wel een beetje herinneren. Hierdoor werd me al gauw duidelijk hoe slecht het script van deze film in elkaar steekt. Heel veel dialogen zijn letterlijk overgenomen uit het boek, bijvoorbeeld het stukje dat Alfred ontdekt dat Laura iets met Sylvia heeft en haar ermee confronteert (was een telefoongesprek in het boek) Het leek wel een luisterboek met beelden erbij, dan dat je denkt: 'goh, dit voegt echt iets toe aan het boek!' Was de scriptschrijver nou werkelijk zo lui om bepaalde dialogen uit het boek gewoon over te nemen? Op een gegeven moment kon ik al raden wat er gezegd ging worden, voordat de dialoog al begonnen was. Heel irritant voor de mensen die het boek hebben gelezen.
Maar dit is niet het enige punt waarover ik ontevreden ben. Het is allemaal heel gemaakt en vlak. Mijn gedachten dwaalden telkens af omdat het me allemaal niet zo kon boeien. Dat lag overigens niet aan het verhaal, want met het boek heb ik me prima vermaakt. Er hangt een bepaalde sfeer in deze film die me verschrikkelijk irriteert. En zoals tboezem al zei, zit er vrijwel geen dynamiek in deze film. Het is allemaal zo constant, vlak en daardoor saai dat ik me bijna zat af te vragen of deze film wel serieus bedoeld was. Ik ben een groot voorstander van boekverfilmingen die het boek heel trouw volgen, maar deze film is gelijk het uiterste. Ik zou zeggen: koop een luisterboek en je hebt bijna hetzelfde effect, afgezien van het feit dat er dan geen beeld bij zit.
Ondanks dit, is het acteerwerk voor het grootste deel toch wel aardig, is het een goed verhaal en is de film goed gedoseerd. Dus alles samen genomen, kom ik uit op:

1.5*

De film is al even slaapverwekkend en tenenkrommend slecht als het boek. Het is dat ik ze verplicht moest lezen/zien voor school, anders had ik de film en het boek meteen het raam uitgegooid.

Acteerprestaties zijn betreurenswaardig, het verhaal is gewoonweg irritant en ongeloofwaardig.

Begint interessant zonder meer, maar al snel verdwaal je als kijker in een hele trage jaren '70 film. Het achterwerk is prima, Sandra Dumas is niet altijd even sterk maar Bibi en Anthony doen hun werk goed.

De cameravoering is in het begin nog wel stijlvol maar wordt saai en plat. De film mist de spanning en vooral de opwinding van de lesbische relatie. De film komt in het laatste half uur echt opgang eindelijk enige spanning, maar die bereikt ook niet het niveau wat je zou willen. Wel moet ik zeggend dat het eind shot met BIbi je met een naar gevoel achterlaat.

3***

mooi als boek, niet zo best als film..

Vier sterren met zo´n uitleg?

Eens met Juud, een paar berichten hierboven. De hele film is vooral erg degelijk, zonder verrassingen. Eigenlijk is het nooit goed: wijkt een film te veel af van het boek dan is dat niet goed, maar is een film - zoals deze - te veel een exacte kopie van het boek dan is het óók niet goed. Sandra Dumas is een beauty en het is erg leuk om Anthony Perkins te zien, maar om daar 110 minuten mee vol te moeten houden is moeilijk.

2,5*

Mulisch.

Een wat idioot verhaaltje, in de vorm van een griekse tragedie - en dat wordt nog maar even breed uitgemeten voor diegenen die daar zelf niet opkomen. Maar erger dan dat, de al vaak besproken keus om Engels als voertaal te gebruiken pakt echt slecht uit. Van de locaties walmt de oerhollandse spruitjeslucht af, en de taal past daar absoluut niet bij. Had dan Amsterdams gesproken, of de film in London gedraaid.

Anthony Perkins is nog wel leuk, maar krijgt maar wat weinig tijd. En het wat ontevreden kijkende babyface van Sandra Dumas doet me niks. Dan valt des te meer het af en toe wat houterige acteren en de rare taal op. Bergen aan Zee klonk nog nooit zo vreemd.

Vond het best een heftige film. Of heb ik me te veel laten meeslepen? Maar dat is toch de bedoeling van film?

Film wordt veel vergeleken met Een vrouw als Eva van Nouschka van Brakel uit het zelfde jaar. Ik ga ze niet vergelijken. Vond wel dat deze film minder gedateerd oogde dan 'Een vrouw als Eva'. Dat is echt een tijdsdocument van de jaren zeventig. Vond deze film minder door de tijd aangetast. Dat reisaspect is wel Sluizer's handelsmerk geworden. Het acteerwerk in niet super en Anthony Perkins Perkins hoort niet in zo'n film thuis. Was natuurlijk om een internationaal publiek te genereren. Betwijfel of dat gelukt is. Evenals het Engels als voertaal. Past niet bij de locaties, die erg Nederlands zijn.

Overigens kun je ook wel een vraagteken zetten bi de psychologische geloofwaardigheid van het verhaal. Zowel bij die breuk als bij het slot. Een vrouwelijke regisseur zou dit zeker anders hebben aangepakt. Maar misschien niet beter.

Die Sandra Dumas was overigens wel een lekker stuk zeg. Tsja, het oog wil ook wat.... Maar met het acteren is het nooit meer wat geworden. Misschien het liefje van de regisseur?

Dialogen komen veel te onnatuurlijk over en er wordt vrij houterig gespeeld. Eigenlijk is Andersson de enige die zich ondanks de rare dialogen nog een klein beetje staande weet te houden. Wel leuk om een wat oudere Anthony Perkins te zien en Bibi Andersson een shaggie te zien draaien. Toch heb ik me niet verveeld met deze film.

Leuk om Perkins in een Nederlandse film te zien, helaas geen top film, word veel vergeleken met Een Vrouw als Eva van Nouchka van Brakel, die vond ik persoonlijk beter.

Raar en ongeloofwaardig verhaal. Soundtrack was ook meer irritant dan ondersteunend aanwezig. Aardig geacteerd en leuk om de jaren 70 te zien. Kortom niet om naar huis te schrijven.

Ondanks dat er weinig gebeurt best wel een boeiende film wat hoofdzakelijk ligt aan de periode waarin dit gefilmd is, bijna 45 jaar geleden. Prima sfeer met interessante acteurs en rekwisieten. Het acteerwerk vond ik vrij mager; net alsof iedere zin opgelezen werd als een op zichzelf staand iets. Ik ken het boek van Mulisch niet maar fantasie had Harry wel. Ik zou haast zeggen 'Dirty Harry'. Buiten de genoemde personen in de aftiteling waren er nog een paar bekenden te zien zoals Berend Boudewijn - Wikipedia (in de 46e minuut in de theater-lobby vergezeld door de muziek van het inmiddels niet meer bestaande Resistentie-orkest). Ook nog leuk in de aftiteling: met medewerking van Hans Winkel Brillen...