Twee Vrouwen (1979)

Het is altijd makkelijk te roepen dat het boek beter is. Soms wel, soms niet. Maar in dit geval zeker wel. De film is gewoon slecht. Om te beginnen met het hele Engelstalige gebeuren. De redenen zullen vast commercieel liggen maar neem dan acteurs wiens moedertaal de Engelse is. Nu krijg je acteurs die hun best doen goed engels te praten, terwijl je hoort dat ze dat niet zijn. Perkins wel, en dat merk je. Daarnaast is Dumas ook niet de beste actrice, en voor zo’n belangrijke rol had je wel iemand anders moeten vinden. Andersson doet het nog wel aardig, en ze komt nog geloofwaardig over. Ook de dialogen zijn nou niet de beste. En van de vele symboliek in het boek komt maar weinig terug. Alleen tijdens de uitvoering, maar dat is dan weer overduidelijk.

Zo af en toe nog wel een glimlach gehad, het camerawerk was aardig en de muziek was zeker in het begin prima. Maar dat werd ook steeds vervelender naar het einde toe. Daarnaast was het geheel nogal rommelig en zeker in het begin in zo’n vaart dat het totaal ongeloofwaardig werd. Waarom kregen die twee überhaupt wat. Daar draait de film om. Naarmate de film vordert krijg je wel stukjes van de puzzel, maar het gevoel is er nooit geweest. Helaas, had veel meer ingezeten.

In 1979 kopte de trailer van de nieuwe Nederlandse productie Twee Vrouwen ambitieus ‘de eerste internationale Nederlandse film’. Niet helemaal waar - onder andere de Scorpio-producties Obsessions (1967), Rubia’s Jungle (1969) en Rademakers’ Because of the Cats (1973) gingen de film voor -, maar met Ingmar Bergman-ster Bibi Andersson (Persona, ) en Anthony Perkins (Psycho) in de hoofdrollen, Engels als voertaal en een stijlvolle cinematografie met broeierige beelden doet Twee Vrouwen er in ieder geval alles aan de ambitie die ze op voorhand wilde uitstralen werkelijkheid te laten worden. De film, geregisseerd én geproduceerd door George Sluizer, zette aldus hoog in, maar wist zowel nationaal als internationaal niet geheel te overtuigen.

Artikel over de productie

Recensie film en DVD

Liefdesverhaal van twee vrouwen. Het verhaal op zich is best boeiend gebracht en ook de acteerprestaties zijn best in orde.

Vandaar dat ik de film nog twee sterren geef.

Maar de film is helaas zo afstandelijk gefilmd. En dat voor een op zich toch best heftig en emotioneel verhaal. Het is net alsof ik als een over buurman het lief en leed van de vrouwen volg.

En daardoor raak ik als kijker ook helemaal niet betrokken bij de film. Dat is heel erg jammer.

Verder begrijp ik ook niet waarom een Nederlandse film, met een Nederlands verhaal dat zich ook afspeelt in Nederland in het Engels gesproken wordt. Dat is volstrekt ongeloofwaardig en doet grote afbreuk aan de film. Had er waarschijnlijk mee te maken dat men destijds de kortzichtige gedachte had, dat de film dan internationaal mogelijk beter zou scoren. Ook gezien de keuze van de (beroemde) acteurs.

Tenslotte nog iets over de vertaling van twee vrouwen in "twice a woman".

Misschien is mijn Engels niet goed genoeg, maar ik vond dat de film toch vooral over twee vrouwen ging en niet over twee verschillende vrouwen.

Mulisch.

Een wat idioot verhaaltje, in de vorm van een griekse tragedie - en dat wordt nog maar even breed uitgemeten voor diegenen die daar zelf niet opkomen. Maar erger dan dat, de al vaak besproken keus om Engels als voertaal te gebruiken pakt echt slecht uit. Van de locaties walmt de oerhollandse spruitjeslucht af, en de taal past daar absoluut niet bij. Had dan Amsterdams gesproken, of de film in London gedraaid.

Anthony Perkins is nog wel leuk, maar krijgt maar wat weinig tijd. En het wat ontevreden kijkende babyface van Sandra Dumas doet me niks. Dan valt des te meer het af en toe wat houterige acteren en de rare taal op. Bergen aan Zee klonk nog nooit zo vreemd.

Ondanks dat er weinig gebeurt best wel een boeiende film wat hoofdzakelijk ligt aan de periode waarin dit gefilmd is, bijna 45 jaar geleden. Prima sfeer met interessante acteurs en rekwisieten. Het acteerwerk vond ik vrij mager; net alsof iedere zin opgelezen werd als een op zichzelf staand iets. Ik ken het boek van Mulisch niet maar fantasie had Harry wel. Ik zou haast zeggen 'Dirty Harry'. Buiten de genoemde personen in de aftiteling waren er nog een paar bekenden te zien zoals Berend Boudewijn - Wikipedia (in de 46e minuut in de theater-lobby vergezeld door de muziek van het inmiddels niet meer bestaande Resistentie-orkest). Ook nog leuk in de aftiteling: met medewerking van Hans Winkel Brillen...