Sur un Arbre Perché (1971)

Een standaard Louis de Funès vehicle. Daarmee heb je Sur un Arbre Perché eigenlijk wel samengevat. Weinig noemenswaardig met als grootste plus de ontwikkelingen terwijl het zich grotendeels op één lokatie afspeelt. Cast, personages, dialogen, ... mwah. Aardige sfeertje zorgt nog voor een voldoende.

Louis de Funès en de dennenboom

Ik ben me nog niet zo lang geleden beginnen interesseren in de films van Louis de Funès. Het begon met de Gendarme films en op een rommelmarkt toen eens een boxset van 5 films gekocht. Die viel me erg goed mee en blijkbaar was er een serieuze overstock of iets dergelijks want opeens vond je overal goedkope boxsets met de films van de Franse komiek. Die kocht ik natuurlijk allemaal en een tijd geleden stootte ik op een 10-delige set waar ik blijkbaar nog niets van in bezit had, wat me eerlijk gezegd verbaasde. De eerste film uit die collectie, La Soupe aux Choux, viel me wat tegen waardoor ik wat schrik kreeg dat de box een samenraapsel van de mindere de Funès films ging zijn.

Gelukkig bewijst Sur un Arbre Perché, logischerwijs de tweede film in rij, het tegendeel. Serge Korber had al ervaring met de drukke de Funès in L'Homme Orchestre maar wist toen het kunnen van de Franse komiek niet over te brengen op het grote scherm. Hier lukt dat overduidelijk wel en dat is voornamelijk te wijten aan het weliswaar vergezochte maar leuke uitgangspunt. Even gaat Korber uit de bocht wanneer hij er een hallucinante droomsequentie in steekt die totaal niet in de film lijkt te passen. Langs de andere kant is het wel ergens logisch want je kunt maar net zoveel uit deze setting halen en met een kleine 90 minuten is dit sowieso al wel een kortere film dus moest hij wel op zoek naar manieren om het allemaal wat te rekken. Ik had alleen nog wat schrik dat de film ging aflopen met een sisser maar het is een goede zet om een hele hoop ramptoeristen te laten opdraven. Het einde waar de vier passagiers worden opgepikt door een helikopter en ergens op een verlaten rotseiland in het midden van de oceaan worden gedropt had voor mij niet gehoeven maar bon, de opbouw blijft wel erg sterk.

Een kolfje naar de hand van de Funès natuurlijk. Als kapitalistische en egoïstische oude man vloekt hij compleet met de twee jonge lifters die hij ongewild meepakt en het zorgt voor een aantal amusante scènes. Heerlijk hoe hij de ene moment bijna de auto afbreekt uit kolere en de andere moment heel gluiperig de vrouw verdooft. Aangenaam verrast wel door Olivier de Funès. Zoals je al kunt vermoeden is dit de zoon van Louis de Funès en die heeft tussen 1965 en 1971 in een handvol films van zijn vader meegespeeld, meestal in een minieme bijrol. Dit is zijn laatste wapenfeit en het is zowaar zijn beste rol. In L'Homme Orchestre, die een jaar voor deze film werd gemaakt, had hij al een hoofdrol maar was hij vreselijk. Dit ging hem echter erg goed af. Géraldine Chaplin is het derde deel van de driepoot en weet met haar charmante uitstraling een goed klankbord te zijn voor vader en zoon de Funès. Leuk ook om Paul Préboist als radiopresentator terug te zien. Misschien wel één van de meest ondergewaardeerde acteurs uit de crew van de Funès.

Zoals het merendeel van de films van de Funès is dit weer een amusante zit die vooral gedragen wordt door, hoe kan het ook anders, de Funès zelf. De setting is origineel en fungeert als kapstok voor een handvol erg geslaagde scènes en de cast is degelijk. Voeg daar nog een wat experimentele soundtrack bij en degelijke effecten en je komt uit op meer dan een voldoende.

3.5*

Dit is zeker niet de beste film van Louis de Funès, maar het verhaal was op zich wel leuk gevonden want hoe bedenk je een verhaal waarin door tumult een auto van de weg raakt en belandt in een boom (aan de rotsen en boven de zee) en waar dan vrijwel het hele verhaal zich in afspeelt

Het leuk verzonnen verhaal zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan inclusief het visuele gedeelte van de omgeving waar het verhaal zich afspeelt. Ook valt er genoeg te lachen en natuurlijk vooral om driftkikker Louis de Funès. De overige cast (wel vrij beperkt) doet het ook best verdienstelijk en het is best geinig dat Geraldine Chaplin, die het oudste kind is van de bekende acteur en komiek Charlie Chaplin, ook een rol heeft in deze film als de jonge vrouw (ze zag er ook best fraai uit en zeker door de zomerse omstandigheden waardoor ze op een gegeven moment half ontbloot, er valt overigens wel geen bloot te zien, in te auto te bewonderen is) met schoothondje die Louis de Funès onderweg meeneemt. En hetzelfde geldt voor de zoon van Louis de Funès te weten Olivier De Funès, in de rol van jonge lifter.

Omdat het verhaal zich hoofdzakelijk afspeelt in de auto krijg je ook min of meer een band met de karakters en creëer je ook een aardig sfeertje. Bij dat laatste helpen de zomerse omstandigheden ook een handje mee. Hier en daar is de film wel wat saai en ook wat langdradig en dat heb je natuurlijk al snel als een film maar draait om drie personages (het hondje tel ik wel even niet mee) en één locatie. De film duurt met circa 90 minuten wel niet lang, waardoor hij lekker wegkijkt.

Al met al gewoon een leuke ouderwetse klassieker van Louis de Funès die vroeger wel eens te zien was op de televisie en die natuurlijk ook gemaakt is in een goed bouwjaar

Zeer onderhoudende film die vertrekt vanuit een originele insteek. Credits moeten daarbij natuurlijk gaan naar het boek waarop de film gebaseerd is. Louis de Funès doet het naar gewoonte schitterend en hij heeft goeie tegenspelers aan zoon Olivier en vooral Geraldine Chaplin. Voor Olivier zou het zijn laatste film worden aangezien hij koos voor een carrière als piloot.
Het is een film met een aardig tempo en het is prima in beeld gebracht. De regelmatige long shots dragen bij aan de sfeer waarin het drietal verkeert. De uitgangssituatie is natuurlijk kolderiek en naar het einde toe met de inmenging van de buitenwacht wordt het nog kolderieker. Geslaagd!

Enorm knappe prestatie om een film te maken die zich het grootste deel van de tijd afspeelt in een auto die rust op een boom. Heel inventief, er zit er een subtiele verhaalontwikkeling in, die boeiend blijft tot het eind. Zonder te veel in herhaling te vallen.

Bijzonder dat Funes hier te zien is naast zijn eigen zoon.

En Geraldine Chaplin is natuurlijk ook filmhistorisch gezien een interessant castlid.

Louis de Funès is als vanouds op dreef, al weet hij zich voor zijn doen nog wonderbaarlijk te beheersen gezien de omstandigheden.