The United States of Leland (2003)

Wat een pathetisch gelul zit er in deze film. Filosofie voor kleuters.

De film begon aardig, maar toen er steeds meer (moralistische) tegeltjeswijsheden werden opgerakeld kreeg ik braakneigingen.

De hoofdrolspeler is een ontzettende zielepiet, en de tegenspelers doen alsof 'ie Jezus is. Ryan Gosling kijkt de hele film met dezelfde luiaardblik. Ik begon me steeds meer aan hem te ergeren.

Onverwachts een erg interessante film geworden. Van de verhaalstructuur en het verspringen van tijd had ik totaal geen last van. Het zorgt juist voor een hoog tempo en maakt het aangenamer om te kijken. Dat er ook nog gezegd wordt dat de flashbacks niets toevoegen vind ik erg vreemd. Dan volg je er echt niets van.

De dialogen waren sterk en interessant, er werd goed geacteerd door vrijwel de hele cast en ook de muziek is goed. Daar bovenop raakte de film me ook echt, ik leefde helemaal met Leland mee. Ook met het einde was ik tevreden, al had ik snel door wat de bedoeling van Allen was. Iets minder filosofie op het einde mag wel, maar ik heb echt genoten van deze film.

Voorlopig ruim 4,0*, maar ik sluit een verhoging in de komende tijd niet uit.

Veel potentie, slechte uitwerking.

Personages stelen je hart nergens, oudere acteurs spelen degelijk en op de automatische piloot. De jongeren hier doen het uitstekend (op Chris Klein na, die had geen acteur moeten worden).

De filosofische moraal gaat nergens echt diep. Al met al aardig, niet meer dan dat.

Filosofisch geneuzel van een paar pubers die niet verder komen dan dat er goed en kwaad bestaat, maar verdere diepgang is te hoog gegrepen voor ze. En dat gaat maar door en door, gaap.

Leuk voor opgroeiende mensen waarschijnlijk, maar of ze er iets van opsteken is de vraag.

Iedereen acteert op diesel niveau en er zit geen schot in de film.

Leuke soundtrack, is dan ook het enige.

1.5*

Het mooiste van de film waren de twee ene oog open, andere dicht momenten. Doe ik zelf ook graag .

De film kabbelt aardig voort, zonder ergens groots te worden, al is de climax wel het beste deel van de film. De monologen (en enkele van de gesprekken tussen Leland en Pearle) zijn de enige echte wapenfeiten van de film. Dankzij de muziek bleef een rtl4-huismoeder dramafilm gevoel net achterwege.

2,5*

Deze dramafilm geregisseerd door Matthew Ryan en geproduceerd door Kevin Spacey heeft waarschijnlijk iets te veel aan hooi op de vork willen nemen, waardoor het een rommelig geheel is geworden. Het uitgangspunt van de brute moord gepleegd door een tiener die geen uitweg of nut van een bestaan ziet in een autistische jongen is goed. De uitwerking laat helaas veel te wensen over. De quasi filosofische gedachtegang van de tiener komt niet verder dan de constatering dat er soms dingen gebeuren, gewoon omdat ze gebeuren. En hij ziet blijkbaar in mensen verdriet, waar de mensen het zelf niet zien. Om dit tot uitbeelding te brengen zijn er diverse secundaire plotten die nauwelijks serieus zijn uitgewerkt. De treurige blik en het geneuzelde geklets van Ryan Gosling kon me niet bekoren en het is wat raar dat hij op 23 jarige leeftijd een tiener van 15 of 16 jaar moet voorstellen.

Interessante mislukking. Ergens te vergelijken met een paar andere vroege Goslings die ik zag (Murder By Numbers, The Believer), in de zin dat daar ook ergens interessante films in begraven liggen die er totaal niet uitkomen.

Niet meteen een originele vraag die de film stelt, wel een lastige en gewaagde: Waarom pleegt een ogenschijnlijk slimme bedachtzame jongen een gruwelijke moord?. Durft bij het antwoord daarop dieper te graven dan menig ander film en met name het einde is vrij sterk. De weg daar naar toe is helaas tamelijk hopeloos. Vol kartonnen bijfiguren die van cliché's aan elkaar hangen (ergste zijn de door Don Cheadle gespeelde leraar en de door Spacey gespeelde vader), overbodige langdradige zijplotjes (rondom zijn vriendin en haar wegloop en drugsgedoe bijvoorbeeld), die het plot sturen maar de kern van de film niet helpen. Gosling helpt ook niet echt. Hij voegt tamelijk weinig aan zijn karakter toe en is bovendien hier veel te oud om iemand van 15 te spelen. Komt nog bij dat de jeugdgevangenis bijna geïdealiseerd wordt voorgesteld. Als een soort prettige plek om even tot rust te komen als je het leven niet meer aankunt, vol rustige bedachtzame mensen. Op het lachwekkende af eigenlijk. Zelfs de gevangenis uit Shawshank Redemption lijkt geloofwaardig vergeleken bij deze,

Zonde, want United States of Leland heeft alles van een pet-project. Een persoonlijke film waaraan lang is gesleuteld. Een film waarbij gedurende die weg het script van een gefocusd prikkelend gegeven is veranderd in een overvolle, warrige bende, omdat Hoge alles zoveel mogelijk rond wilde breien en het gedrag van elk personage wilde verklaren. Ik heb sterk de indruk dat hij veel te lang aan het script heeft gesleuteld. Hoge heeft hierna niks meer gemaakt. Ben eigenlijk wel benieuwd waardoor dat is.

2.0*

Geen gemakkelijke film om te beoordelen. Het acteerwerk is sowieso prima. Misschien zijn de karakters wat uitvergroot, maar voor mij blijft het nog prima binnen acceptabele grenzen.

Het lastige van de film zit 'm in het script. Wat wil de film zijn of overbrengen? De motieven voor - eigenlijk iedereen - blijft onduidelijk. Dit lijkt ook een boodschap van de film te zijn (er is vaak geen 'waarom'). Maar dit geeft niet direct de meest bevredigende filmervaring.

Een ander thema is voor mij dat dingen veranderen als je er vanuit een ander perspectief naar kijkt. Mooie suggestie hiervan zit in de film als Leland afwisselend met één van beide ogen kijkt waarmee de wereld er steeds anders uitziet. De daad van Leland is fout, dat is duidelijk. Maar tegelijk is hij de enige met een vorm van medeleven en compassie. Alle andere karakters in de film handelen volledig vanuit eigen belang. Dus wat is dan goed en slecht?

Deze thema's worden voor mij alleen niet voldoende uitgewerkt waardoor je met meer vragen dan antwoorden achterblijft. Daar had ik wat moeite mee en daarom stijgt - voor mij - de film zeker niet boven het gemiddelde uit. Uiteindelijk kom ik dan toch op 3 sterren. Het is een aparte film en ik weet er niet zo goed raad mee. Maar ik zou het geen slechte film willen noemen.