Masked and Anonymous (2003)

Mij kan je makkelijk blij maken, wat films betreft. Neem een script geschreven door een bekende folkzanger, geef hem de hoofdrol, vraag een buslading bekende namen en voilá. Ik heb interesse! Ik heb zo mijn portie pretentie-cinema gezien, waarvan de meeste (dat dan weer wel) behoorlijk rampzalig waren.

In een behoorlijk vaag verhaal over een zanger (Bob Dylan), die uit een gevangenis wordt gehaald om een benefiet optreden te geven, wordt geprobeert om sociaal bewuste onderwerpen op de kijker te bombarderen (kinderarbeid, slavernij, revolutie, etc.) Maar verder dan wat gelul in de ruimte komt het niet.

Dat Dylan een zanger met het hart op de juiste plek is, mag duidelijk zijn, maar hij vertilt zich hier lelijk. Als zelfs zijn eigen nummers die gebruikt worden niet de vonk kunnen overbrengen, dan is er echt wat mis met deze film. Erger nog, als je tijdens de film meer plezier hebt met het herkenen van acteurs dan met het volgen van het verhaal, dan valt dit zonder twijfel in het hokje “prut-film”. Dat is het dan ook.

Aparte maar toch wel leuke film met goede muziek. Er spelen zeer veel bekende personen in mee die allemaal een leuke rol spelen. Vooral die van Val Kilmer, John Goodman en Jeff Bridges vond ik zeer goed. En natuurlijk niet te vergeten de mooie rijpe Jessica Lange. Vond Bob Dylan het ook best goed doen als hoofdrol speler. Het verhaal was best goed en wist me ook te boeien.

Would you reach out your hand to save a drowning man if you thought he might pull you in?

Een lange tijd geleden heb ik me ooit de luxe editie van Bob Dylan zijn verzamelalbum Dylan gekocht. Dit zijn 3 cd's in LP vorm met een tiental memorabilia kaarten en op één van die kaarten stond een foto van Dylan met wat muzikanten en daaronder Masked and Anonymous. ik dacht altijd dat het hier om een tournee ging (er staat wel een uitleg op de achterkant van het kaartje maar het is al erg lang geleden dat ik dat nog heb gelezen) maar je kunt dus mijn verbazing wel voorstellen toen ik zag dat ze een film met Bob Dylan onder de titel Masked and Anonymous midden in de nacht op Vijftv uitzonden. Toen opgenomen en daarstraks maar eens gekeken want ik was ondertussen toch wel benieuwd geworden.

Het is een fascinerende film geworden, zonder twijfel. Gedurende de hele speelduur zat ik met een twijfelgevoel want sommige scènes trok ik echt niet terwijl ik een paar luttele minuten erna er opeens de genialiteit in zag. Masked and Anonymous is een vreemd verhaal geworden over een zanger die na een gevangenisstraf terug in de belangstelling wilt geraken. Dit heeft als resultaat dat hij een benefietconcert accepteert en daar een hele hoop vage toestanden meemaakt. En toch blijft het allemaal toch op een zekere hoogte fascineren, voornamelijk ook omdat dit natuurlijk Bob Dylan is. Ik ben een enorme fan van de man zelf en om hem dan praktisch een heel concert te zien verzorgen is natuurlijk erg aangenaam om naar te kijken. De soundtrack is ook geheel van zijn hand, met hier en daar covers waarvan de ene al meer slaagt dan de andere, maar voornamelijk één scène steekt er qua muziek echt met kop en schouders boven uit. En wonder boven wonder is dit zelfs geen scène met Bob Dylan in! Ik heb het over de cover van The Times They Are A-Changin' door Mrs. Brown's Daughter. Het perfecte voorbeeld om mijn woorden over de genialiteit van de film kracht bij te zetten. Dylan nam het script samen met de regisseur, Larry Charles, op zich en hoewel sommige scènes echt niet lijken te passen, had ik hier echt het gevoel dat alles netjes op zijn plaats viel. De engelenstem van de dochter, de geniale tekst, de gelaatsuitdrukkingen van de acteurs, ... Ontzettend mooi moment en zo zijn er hier en daar nog een aantal interessante scènes te vinden (o.a. de rol van Val Kilmer) waardoor dit toch naar een hoger niveau wordt getild, al slagen de paar scènes er natuurlijk niet in om heel de film er goed te laten uitzien want daarvoor zijn er simpelweg teveel vage gebeurtenissen.

Naast de optredens van Dylan was er nog iets waar ik me enorm mee amuseerde, tellen hoeveel bekende koppen hier nu eigenlijk in meespelen. Blijkbaar heeft het overgrote deel van de cast voor een laag loonbriefje gewerkt omdat meespelen in een film met Dylan al genoeg was. Ik kan ze nu ook niet echt ongelijk geven maar het is vreemd om zo'n enorme sterrencast te zien. De bekendste gezichten zijn (naast Dylan zelf) Jeff Bridges en John Goodman. Beide onsterfelijk gemaakt in The Big Lebowski en ze doen de rollen zelfs nog eens lichtjes over. Ik ben sowieso al een enorme fan van Bridges dus dit was erg aangenaam om naar te kijken. Dylan zelf doet het trouwens ook bijlange na niet slecht. Ik had er eerst wat mijn twijfels over maar hij komt erg aangenaam over. Masked and Anonymous was al vanaf de eerste momenten waard om naar te zien door de rollen van Bridges en Dylan maar ook andere geweldige acteurs springen nog even binnen, vaak in enorm kleine rollen. Zo is er een fantastische Giovanni Ribisi, een nog niet zo plastisch chirurg aangepaste Mickey Rourke (in Sin City ziet hij er wel enorm veel slechter uit), de jammerlijk overleden Chris Penn, de mooie Penelope Cruz en noem maar op. Het is gewoon allemaal te veel om op te noemen.

Bevreemdende film is dit geworden. Masked and Anonymous snijdt een hele boel belangrijke thema's aan maar het komt nooit echt volledig tot zijn recht. Sommige scènes springen er echt wel tussen uit maar jammer genoeg wordt het nooit echt een mooi volledig geheel en is de climax op zich ook niet zo heel veel waard. De vele bijrollen van bekende acteurs zijn leuk en de muziek van Dylan zelf zorgen ervoor dat dit toch nog wel redelijk draaglijk wordt.

3*

Bob Dylan is zelf de belangrijkste verantwoordelijke voor deze verschrikkelijke verspilling van talent. Een werkelijk geniale cast wordt gedwongen allerlei onzin uit te kramen terwijl een volstrekt emotieloze Bob Dylan zijn eigen liedjes speelt en (slecht) zingt en de bespiegelingen op het leven en de sociaal-culturele geschiedenis van de VS stoïcijns aanhoort. Als dat nog niet genoeg bewijs is voor de ijdelheid van Dylan, dan is het wel het moment waarop een jong meisje een staande ovatie krijgt nadat ze "The Times They Are A-Changin'" heeft gezongen. Van een verhaal is geen sprake, hooguit een sterrenparade waarbij je steeds meer gaat afvragen of ook maar één van hen het script van tevoren had gelezen?!