Congo (1995)

Michael Crichton is een geweldige schrijver met verschillende bestsellers waaronder deze Congo. Grootste probleem bij Crichton is blijkbaar de juiste mensen te vinden om z'n boeken te kunnen verfilmen. Bij Westworld is dat nog gelukt, maar zijn verfilmingen in de jaren '90 halen het nooit van hun literaire versies: Jurassic Park mist de dreiging in de film, Rising sun is minder spannend, Sphere mist sfeer en ook Timeline slaagt er niet in om een topper te worden. Ook deze Congo is als boek ongelofelijk spannend en leuk om te lezen. In filmversie is dat niet zo het geval. Het acteerwerk en de special effects (of het ontbreken ervan) zijn nogal beschamend.

Belachelijke en kinderachtige film met uberlelijke effecten. Een ouderwets wanproductje. 1*.

Pff, dit was me wel even een stomme film die wel heel erg in de zoetsappigheid gaat. Ditmaal over apen waardoor het lijkt op een stomme flop 100 kinderfilm dat Indiana Jones ontmoet. Dat werkt dus echt voor geen meter. Als dit een film was over moordlustige apen met die actie dan zou hij nog wel goed zijn geweest, typisch jaren 90 vermaak toch? Maar haal dan niet zo'n stom verhaal derbij over een aap die kan praten. Dat weet de hele film weer te verkloten. Vooral het einde! Pffff wat erg!

Weet verder niet echt wat ik hier over zeggen moet. Gewoon een mislukte film met een veel te ver gezocht en totaal not done onderwerp. Met dat geweld eromheen zelfs niet eens voor kleine kinderen bestemd.

2,0*

B-film, slechte special effects, aantal slechte acteurs erin, ongeloofwaardige gebeurtenissen, maar ik vind hem nog steeds wel kijkbaar. Ik had deze film vroeger op videoband en ik vond hem toen heel spannend. Daarom wil ik hem nog een voldoende geven, maar eigenlijk verdiend deze film dat niet.

Een soort van avonturenfilm, die al vrij snel zijn geloofwaardigheid verliest.

En dat is niet het enige probleem waar Congo aan heeft te lijden. Het verhaaltje is simpel, maar daartegenover staat echter vrijwel ook niets. Het acteerwerk is behoorlijk ondermaats. Vooral Dylan Walsh, die één of andere professor speelt, is echt lachwekkend slecht.

Hetzelfde geldt voor de special effects. Sommige apen zijn zo ontzettend nep en lelijk, dat het lijkt alsof hier meer zeer weinig zorg aan is besteed. Dat geldt ook voor een paar wendingen in het verhaal, die ook geforceerd en vergezocht overkomen. Maar het is sowieso al geen doen om hier logica in te ontdekken, want die lijkt na driekwart van de film op een gegeven moment wel verdwenen te zijn. Laat staan dat het ook maar een beetje spannend wordt.

Congo heeft het niet, is erg zwak en het avontuur proef je nooit. Sterker nog het smaakt nergens naar.

1,0*

“stop eating my sesame cake”

'Congo' is een film in een genre dat niet erg meer in de mode is, toch was dit een uitstekende, (gezien uit het oogpunt van mijn ietwat absurde waardering voor de clichés van dit genre) niet serieus te nemen jungle-avonturenfilm in de traditie van King Solomon's Mines, Tarzan-films (met Johnny Weismuller) en Indiana Jones. Een film die niet heel goed is, maar wel erg vermakelijk, en waar ik blijkbaar een zwak voor heb.

Deze film was net als Jurassic Park gebaseerd op een populaire roman van Michael Crichton. En in de nasleep van het enorme succes van die Jurassic Park, was het begrijpelijk dat filmstudio's meer boeken van Crichton wilden verfilmen. En als eveneens Stan Winston, de man achter die dino's aan boord was, staat er nog maar weinig in de weg. Behalve dan dat de CG nog niet zover was en zodoende zijn de gorilla's in deze film nog gewoon praktische effecten.

Om de film heel goed te noemen, nee dat gaat iets ver... maar gaaf en goofy wel ...wat een verhaal en personages; Joe Don Baker als megalomane CEO van een telecommunicatiebedrijf die kosten nog moeite bespaard om een zeldzame Afrikaanse diamant te bemachtigen. Bruce Campbell die alleen verschijnt om een chocoladereep te eten in een cameo. Drievoudig Oscar-genomineerde Laura Linney die hier als een Kick-ass bitch haar mannetje weet te staan. Wow wat een vrouw! Een hoofdrol die weggelegd is voor een aandoenlijke gorilla die middels gebarentaal een robotachtige stem voortbrengt, Martini's drinkt, boert en rookt. Waarin Tim Curry als Herkermer Homolka (vernoemd naar Herkimer-diamanten de dubbelzijdige (tweezijdige) kwartskristallen) een "Roemeense filantroop" op zoek is naar de verloren stad Zinj (de beste naam voor een verloren stad ooit) Waar Ghost-buster Ernie Hudson een briljante uitspraak doet; "a great white hunter who happens to be black."

De film tracht een familiepubliek aan te spreken en aan de opbrengsten te zien is dat ook aardig gelukt.
Het gaat duidelijk voor de eerder genoemde een Indiana Jones-film, en wil zich ergens tussen de wreedheid van 'Temple Of Doom' en het plezier van 'The Last Crusade plaatsen, zonder ook echt in de buurt te komen. Het geweld van de moordende genetisch gemuteerde grijze gorilla's zie je in bizarre stop-motion slow-mo-actie, vluchtig of helemaal niet. Oh en het lijk van Campbell kom ook nog even in beeld.

Het meest memorable is de aanval van de grijze gorilla's op het kamp! Hierbij worden machinegeweren met warmtesensoren samen met een laseromheining ingezet, hoe de dragers het daar hebben gekregen en dat het eruit ziet of dat het de helft van het elektriciteitsnet nodig heeft, doet er eigenlijk niet veel toe! Als uiteindelijk de onvermijdelijke lava stroomt is er CG te zien die de tand des tijds niet heeft overleeft. Ook lijk je gorilla's te zien die het videospel Lemmings naspelen.

Ik kan eigenlijk niet anders zeggen dat dit een meeslepend stuk entertainment is.

Saillant detail; Dylan Walsh speelde Dr. Peter Elliot, een primatoloog die een gorilla terugbrengt. De echte Peter Elliot is een gorillachoreograaf en veteraan-gorilla-artiest die ook hier is te zien maar in heel veel meer films de aap heeft gespeeld.

Jammer. De film begint best leuk: Bruce Campbell, mooie locaties, een aap die taal geleerd heeft....in het midden is er nog steeds wel vermaak maar begin je je af te vragen wat het toch al wat chemieloze gezelschap (waarvan Ernie Hudson het meest genietbaar is) bij elkaar nog te zoeken heeft. Het einde gaat helemaal mis, het is totaal afgeraffeld, met weinig imponerende monsterapen en slechte effecten (een paar tenenkrommende slow motion scenes en later de lava, waar de zogenaamd intelligente apen ook nog vrijwillig achter elkaar inplonzen...ja, Lemmings was toen een populaire game). Kathleen Kennedy was producent, zou dat het zijn?

Wat de normale gorilla's (zoals Amy) betreft: die zijn best goed gedaan. Ja, ook deze zijn niet echt en voor sommigen was dit al een afknapper, maar ik heb me hier niet aan gestoord. Voor Gorillas in the Mist, een veel betere film, is een mix gebruikt van echte gorilla's en acteurs in pak.

Dylan Walsh speelt goed en zou later schitteren als chirurg in de serie Nip/Tuck. Laura Linney mag stoer doen maar is wat vlak. Tim Curry krijgt te weinig te doen en blijft een karikatuur.

Soundtrack: conventioneel en clichematig, met typische deuntjes en geluidjes die Afrikaans aandoen en wat te zoetsappig op het einde.

Deze nineties bekende film weer eens opnieuw gezien.

Wat gelijk opvalt is dat deze film, echt op locaties is opgenomen zoals in het oerwoud dat is echt prachtig.

Daar kunnen veel film makers van tegenwoordig niet zeggen, gezien de laatste jaren aan overload van green / blue screen waarin alles nep en geprojecteerd is.

En de overload aan opvallende Cgi wat in deze film op enkele special effecten nog echt is en met echte practical effecten nog.

Dat kan ik ook waarderen in deze film.

Ook spelen verschillende beroemde acteurs mee in deze film.

Vroeger vond ik dit een hele goede film.

Na het terug zien ben ik daar iets minder enthousiast over.

Maar dat staat los van hoe deze film op zich gemaakt is.

De goedaardige Aap Amy steelt de show in deze film.

Maar zeker nog een prima en vermakelijke film.

Voor mij een jeugdfilm die ik als jonge knaap een aantal keer op vhs zag, opgenomen van tv. Nu herzien op de 30th anniversary 4K uitgave van Vinegar Syndrome met DolbyVision. Zodra de film begint volgt er eerst een mededeling dat sommige elementen van de film zwaar beschadigd waren en niet optimaal gerestaureerd konden worden. De enige scene die ik kon ontdekken was het stukje in het vliegtuig als ze beschoten worden, je ziet dan wat witte lijnen door het beeld lopen. Verder zag de transfer er schitterend uit. Wat er echt uitsprong was de scene met de paars, roze en blauwe neonverlichting in het oerwoud. Dan komt DolbyVision echt tot z’n recht, prachtig.

Waren mijn verwachtingen van deze film te hoog? Ja, na bijna 30jaar vind ik hem nu toch iets minder. Toch is de sfeer in de film nog steeds aanwezig en leuk om zoveel bekende spelers te zien. Bruce Campbell zou een veel grotere rol gaan spelen, maar eindigd helaas in een heel klein rolletje als eerste expeditie team. Ernie Hudson als Captain Monroe speelde veruit het beste van de cast die als guide meegaat omdat hij het land kent. Tim Curry in een wat vreemde rol als als de Roemeense filantroop Herkermer Homolka, met bijbehorend accent. Klein maar wel noemenswaardig rolletje van Delroy Lindo als legerofficier van Uganda, met de geweldige scene: ‘Stop eating my sesame cake!’ Ook klein rolletje van Joe Pantoliano als toer gids.

De muziek werd verzorgd door Jerry Goldsmith en de apenpakken werden gemaakt door ‘Master of animatronics’ Stan Winston. Producer is ‘dark’ Kathleen Kennedy die de Star Wars franchise om zeep heeft geholpen. Thankgod heeft ze nu eindelijk ontslag genomen.