Born to the West (1937)

Ik vond het pokergedeelte nogal ongeloofwaardig, ook al waren de kaarten gemerkt. Verder af en toe wel leuke stukjes. Kortom: een leuk filmpje, maar langer als dit uurtje had ie niet moeten zijn.

Matige western...

De film begint met een "stevige" actiescene, waar je als kijker eigenlijk niet al te veel over weet: je weet totaal niet wie de goeien/slechten zijn en het is soms nogal chaotisch gefilmd. Gelukkig krijg je erna wat meer uitleg, maar ik kijk toch liever naar een actiescene met het gevoel dat je toch iets weet over de achtergrond van de betrokken figuren.

Het verhaal is nogal simplistisch (de bad guys die vee willen stelen en John Wayne die verliefd wordt; over meer gaat het eigenlijk niet), maar ingewikkelder moet dat niet zijn. De film is al enorm oud en dus (uiteraard) in zwart/wit, dus is een niet al te ingewikkeld verhaal wel goed in een oude film als deze omdat het soms wel moeilijk is om het verhaal goed te volgen (sommige beelden zijn nogal onduidelijk zodat je niet meteen doorhebt welk personage er nu in beeld is).

Over de prestatie van John Wayne valt eigenlijk weining te zeggen. Hij doet het wel goed, maar een heel moeilijke rol moest hij wel niet spelen. Zijn prestaties gingen bij wijze van spreken niet verder dan paardrijden en pokeren.

Leuk om eens gezien te hebben (ik ben altijd wel gecharmeerd door die oude westerns), maar ook niet meer dan dat.

Mijn eerste John Wayne.. Prima film hoor.. Moeilijk om de actiescenes te volgen maar goed die bestonden dan ook voornamelijk uit stock. John Wayne's sidekick was de beste acteur in dit geheel

Free as a jailbird

Gisteravond had ik nog zin in een leuke film maar iets dat niet te lang duurde want ik was nogal moe. Ik besloot om een willekeurige John Wayne western te zien uit één van de boxsets die ik ooit heb gekocht. Dit zijn nooit echt hoogstaande films doordat ze nogal routineus aanvoelen maar John Wayne kan ik altijd wel waarderen en de korte speelduur maakt de films perfect voor gelegenheden zoals gisteravond. Begonnen bij de eerste film op het eerste schijfje van Volume 1 en dat bleek deze Hell Town te zijn.

Al werd ik al wel vanaf de eerste seconden verrast doordat de film geregisseerd is door Charles Barton. Nu zal die naam voor velen onbekend zijn maar Charles T. Barton (om de een of andere reden zou hij later een tussenvoegsel gebruiken) is de regisseur van een handvol Abbot & Costello films en die draag ik op handen. Barton staat bij mij dan ook garant voor leuke films doordat hij een paar van de beste films van het komische duo heeft geregisseerd dus ik was benieuwd hoe hij het hier eigenlijk vanaf ging brengen, al had ik wel het vermoeden dat het moeilijk was hier om je stempel op te drukken. In dat opzicht slaagt Barton dan ook niet waarin regisseurs als John Ford wel in slaagden en dat was een John Wayne film maken die tussen al zijn genregenoten uitspringt. Natuurlijk ook wel ergens normaal want Barton is nu eenmaal geen Ford en dit is nu eenmaal meer een routineklus dan iets waar een regisseur zijn eigen ding mee kan doen. Toch kent Hell Town nog altijd wel een interessant plot dat nergens lijkt te vervelen. De speelduur is natuurlijk erg kort (mijn versie duurde trouwens maar een 53 minuten) maar hierdoor zijn er natuurlijk nergens saaie inzakkingen. Geen inzakkingen maar ook geen verrassingen natuurlijk want de film is op zich vrij voorspelbaar. Doet dat afbreuk aan de film? Verre van want dit heeft nog altijd wel zijn charme, al denk ik wel dat ik één van de weinigen ben die dit kan waarderen.

John Wayne, het blijft toch een geweldig acteur. Nu ben ik op zich niet erg thuis in het western genre maar dit blijft voor mij toch echt wel de ultieme revolverheld. De karakteristieke kop, de zware stem en vooral de personages die hij speelt maken hem tot het icoon dat hij is geworden. Ik vind het dan ook altijd leuk om te zien dat Wayne nooit de typische goedzak speelt maar dat er altijd wel wat mindere kantjes aan hem te ontdekken zijn zoals hier ook het pokeren. Natuurlijk draait het op het einde allemaal goed uit maar het maakt het er niet minder leuk om. John Wayne is hier de bekendste kop, al blijkbaar was dat ten tijde van 1937 nog niet want hij wordt maar in het klein op de poster vermeld maar langs de andere kant staat hij wel als eerste want Zane Grey is de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd. Soit, de gebruikelijke love-interest is ook weer van de partij in de vorm van de mooie Marsha Hunt. Ze is echt zo'n typische genre dame die niet slecht is maar ook direct is vergeten. Dan laat John Wayne's sidekick John Patterson meer indruk achter. Soms irritant maar even vaak wel met een glimlach op mijn gezicht gezeten.

Routinewerk maar daarom niet slecht. Barton weet er een vlot geheel van te maken dankzij een vullend plot, toch voor deze speelduur, en leuk spel van John Wayne en de zijnen. Ik wou een makkelijke film en met Hell Town is mijn wens perfect vervuld. Het is misschien allemaal niet zo hoogstaand als een True Grit of een Rooster Cogburn maar perfect om eens op een uurtje vrije tijd op te zetten.

3.5*

Aardige western van Wayne die niet zo veel verschilt van andere b-westerns rond die tijd. Een krap uurtje is voldoende voor dit soort simpele verhaaltjes.

Het beeld is af en toe te donker, waardoor het lastig is te onderscheiden wat er precies aan de hand is.

Iets betere western dan veel van die andere korte filmpjes met Wayne uit die tijd. Fijn sfeertje wel en met enkele aardige scènes. Het is ook heel aardig geschoten, al is de beeldkwaliteit dan weer belabberd. Natuurlijk verder veel te kort en daardoor voelt dit meer aan als een samenvatting dan een doorleefde film. Acteerwerk is navenant, acteurs lijken zonder bezieling te spelen. Een Wayne redt zich nog wel die iets van charisma heeft en zijn typerende stem, de rest is bijzonder matig. Film deed met die koeien ook wel denken aan latere films als Red River en een Australia, maar doordat ik die latere ken is dit weinig spectaculair meer. 2,0*.

"Hey, a fight, which side to we take?" "The winning side of course" (vrije vertaling van de Don).

Een leuke conversatie in het begin van de film maar verder een voorspelbaar verhaal met een opvallend naïeve John Wayne. Pokeren in een film is zelden interessant trouwens.

Een paar jaar en een aantal handen vol John Wayne filmpjes later. Geen Lone Star maar favorite films als productiemaatschappij en dat lijkt een lowbudget vehikel van Paramount. Dus iets meer mainstream dan de andere lowbudget John Waynes die ik zag. Dat is deels te merken. De film niet zo rudimentair en is bovendien opgeleukt met actiescenes uit een eerdere verfilming van hetzelfde verhaal uit de zwijgende tijd. Die film had een wat hoger budget. Er schijnt hier iets meer van wat komen zou. Met de nadruk op iets.