For the Boys (1991)

Aardige film over een zangeres en entertainer die met hun optredens een hart onder de riem steken bij de soldaten in oorlog. Het verhaal wordt onderhoudend verteld via lange flashbacks. Wat aan de lange kant, maar de film ziet er goed uit en Bette Midler steelt de show. Ook de dialogen tussen haar en James Caan zijn wel de moeite waard.

Heel wat jaren terug in mijn tienerjaren eens gezien, er van herinneren deed ik vrijwel niets meer op de show met afloop in Vietnam na. Twee jaar terug was ik in de veronderstelling deze film gevonden en aangeschaft te hebben in de vorm van The Rose waar Midler ook als zangeres voor de dag komt, maar dat bleek toch anders te zijn en een paar weken terug kwam ik dan eindelijk deze For The Boys tegen waar ik niet lang over na hoefde te denken.

Hoewel nooit bevestigd zou de film losjes gebasseerd zijn op de tour van Bob Hope met de USO band. Ene Martha 'big mouth' Raye die ook onderdeel was van verschillende optredens beweerde dat het karakter Dixie Leonard op haar gebasseerd zou zijn wat leuk is als achtergrond info maar verder niet van belang is en even is het in die beginfase zoeken met Jeff Brooks bij Dixie aan de deur en de flashback en de uitnodiging om zich bij de Eddie Sparks band te voegen. Maar eenmaal op het podium begint de film en met name het karakter Dixie op volle toeren te draaien. Want wint ze op fantastische wijze die zaal voor zich, ze improviseert, ze daagt uit, ze entertained, kortom ze slaat in als een bom. A star is born...

Maar niet alles is goud dat onder de zon blinkt met een machtsstrijd tot gevolg in die beginfase waarbij het kennelijk toch tot Eddie doordringt dat Dixie een geval apart is. Gevat is het gekibbel tussen de twee en potverdikke wat is Dixie rap en scherp van tong, heerlijk. En wat wordt er toch goed geacteerd in deze film die als genre aanduiding heeft oorlog en komedie, maar ik vind dit nog oorlog en komedie. Wel mooi hoe ze zowel in Korea als Vietnam in de ellende geraken en er achterkomen dat hun leventje toch allemaal wat minder vanzelfsprekend is.

En waar ik eerst toch wel even schrok van de speelduur, die toch dik twee uren is, vliegt de tijd om en toont For The Boys zich als een uitermate innemende en leuke film met een toefje feel good maar ook het nodige aan karakter betreffende de communistenjacht en relaties die op de klippen lopen, en vooral ontzettend snedige dialogen en sterk acteerwerk. Het mag duidelijk zijn dat dit weerzien me goed vermaakt heeft gisteravond en mij meer doet dan die andere Bette Midler film genaamd The Rose.