Dinner Rush (2000)

Best leuke film,voor zo tussendoor.2,5 *

Leuke film, mooi verhaal over Italiaanse keuken. Aardig geacteerd door Danny Aiello. 3,5*

Helemaal mee eens, goede tussendoor film (lees als: regenachtige maandagmiddag). Leuk in elkaar gezet. Resultaat 3 op 5.

Hele fijne, kleine en vlotte film. Door Bob Giraldi geschreven, geregiseerd en binnen drie weken opgenomen in zijn eigen restaurant in Tribeca. Leuke, interessante personages en een sfeer die gezelligheid uitstraalt. 3,5*

best wel eeen leuke film!!

best apart,

lekker vlot en leuke plottwist

3.5*

Bijna alles speelt zich af in het restaurant en toch verveeld hij geen seconde, erg knap gedaan en ook alle personages waren leuk om naar te kijken.

Zorg alleen wel dat je vooraf hebt gegeten, anders word het een vrij zware zit.

Heerlijke film, mooi gedoseerde spanning, vol met leven. Prachtig gespeeld, Danny Aiello is misschien wel de meest onzichtbare acteur die ik ken, een beter compliment kan je een acteur niet geven. Hij speelt zijn personages niet, hij is ze

Totaal niet verwacht dat dit zo goed zou zijn, misschien dat ik er binnenkort nog wel een halve punt bij doe. Een lekker, constant tempo met een fijne sfeer en boeiend tot in de kleinste personages. Voorlopig 3,5*.

Energieke, uitstekend geregisseerde film die zich afspeelt tijdens een drukke en - om verschillende redenen - chaotische avond in een trendy restaurant in New York. De altijd betrouwbare Danny Aiello is de eigenaar van het restaurant die probeert te voorkomen dat twee maffioso, die waarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor de dood van zijn partner, hem niet alleen zijn handeltje als bookmakers maar ook zijn restaurant afnemen. De film verweeft dit op aangename wijze met de perikelen in de keuken en rondom de gasten, waaronder een kunstcriticus, een restaurantcriticus en een keur aan gasten met hun alledaagse beslommeringen. Bob Giraldi, die zelf een restaurant runde, kent het klappen van de zweep en dat resulteert in een enerverende, realistisch aandoende, scherp gemonteerde en bijzonder onderhoudend drama. De heerlijke jazzy score sluit daar uitstekend bij aan.

Ah, Dinner Rush. Hoe vaak heeft de DVD-hoes me vroeger wel niet zitten begluren? Het leek een omnipresente titel bij de lokale videotheken. Ooit heb ik aan de verleiding toegegeven en 'm gehuurd, maar nooit gekeken. Bij nader inzien verwachtte ik me aan een soort TV-film derderangs melodrama oedipale kwellingen meuk met tweede Sorpano garnituur. Na een aantal dagen stof te laten vangen, heb ik de DVD dan ook maar braaf teruggebracht, je kreeg immers een oplopende boete per dag vertraging. Dat waren nog eens tijden! Dat is een plezier van geldverkwisting dat die deksele Netflix-generatie nooit zal beleven!
Enfin, over de film dan: mijn vooroordelen waren geheel onterecht. Dinner Rush is helemaal geen generische cash-in of typisch DTV-voer, maar net een intimistische, persoonlijke, onafhankelijke kleine film van een bekend restaurateur. We leren tijdens een bewogen dinsdagavond de microcosmos van restaurant Gigino kennen. Soms is het misschien wat knullig uitgebeeld (de chagrijnige kunstgallerij uitbater), maar over het algemeen is de regiestijl zeer wervelend, zonder ooit gemakzuchtig visueel te profiteren van de 'drukte' van een dergelijk restaurant. Giraldi hanteert een beheerste cameravoering en dat verdient zeker een pluim, mischien zelfs twee of drie. Neen, twee is echt wel voldoende. Dat de film zich nagenoeg in real time afspeelt, zorgt ook voor de nodige suspense of hoe zou je zelf zijn? Tot slot: ik zou werkelijk alles kijken met Danny Aiello. Wat een buitengewoon aimabele man is het toch. Ik heb Aiello nog nooit een antipathiek personage weten spelen en veronderstel dat hij dat helemaal niet zou kunnen. Hij heeft altijd iets zeer vaderlijk, zowel voor zijn 'zonen' (denk aan zijn engelengeduld bij de werkschuwe Mookie in Do the Right Thing, of hoe hij zich ontfermt over Mathilda in Léon of hoe hij in The Last Don met afschuw moet vaststellen dat zijn kleinzoon enkele kittens doodmartelde, maar toch zijn kalmte behoudt) als voor de natie (hij betuigte zijn steun aan dappere patriotten zoals Ted Cruz en Mike Huckabee). In Dinner Rush krijgt hij echter zijn grootste uitdaging tot dusver: een zoon die trendy gerechten wil maken voor onuitstaanbare WASP hipsters ipv elke dag spughetti-meatballs! Nee, dan nog liever een dierenbeul! Grootmoedig als hij is, besluit Aiello alsnog het restaurant over te laten aan deze ondankbare hond. Ik had 'm al lang in de pasta fazuul laten draaien! Samen met Joe Valachi en Jimmy Hoffa!. Na afloop van de film hou ik mijn gebruikelijke nabeschouwing en word ik aangenaam verrast door de ontdekking dat restaurant Gigino gewoonweg bestaat en nog steeds operationeel is. Wat een leuk plan voor tijdens een volgend New York bezoek. Of nee, Tribeca is mij eigenlijk veel te trendy als buurt. Net zoals het personage van Aiello eet ik liever elke dag spughetti meatballs. Geef mij maar Mulberry Street. Het beruchte Umberto's Clam House. Misschien wel een ideetje voor een toekomstige Moviemeter meeting? Wie is er beschikbaar februari aanstaande?

Goeie film over een man die eigenaar is van een restaurant waar zijn zoon de kok is. De film speelt zich af tijdens een drukke avond in het restaurant. Mede door de vele personages, blijft de film onderhoudend en ook het tempo past zich aan, aan de hectiek van het restaurant. De personages komen goed uit de verf (ook dankzij een uitstekende casting en goed acteerwerk).