The Small Back Room (1949)

Mubi zet me wel aan tot het bekijken van films van regisseurs die ik te lang links had laten liggen. In dit geval Powell & Pressburger. Erg representatief is dit vrij ingetogen oorlogsdrama bepaald niet voor zover ik weet.

De film zich af ergens in de eerste helft van de Tweede wereldoorlog. En geeft bepaald geen positief beeld van de oorlogsmachinerie. Ze lijken maar wat aan te rommelen en gekker (en ongeloofwaardiger) het blijft allemaal nogal ingetogen, in de zin van dat er haast niks merkbaar lijkt van de spanning van de oorlog. Alsof het leven zonder al teveel extra druk doorkabbelt haast. Misschien is dat juist wel weer hoe de Britten zichzelf het liefst zagen, maar ik geloof er bar weinig van dat dat zo was eigenlijk. Het is wat mij betreft nogal een handicap aan deze film, waarvan een aantal losse scenes een stuk beter zijn dat het geheel.

Een bijna sarcastische en qua humor erg Britse scene is er wanneer de minister op de afdeling van Rice komt kijken en geen flauw benul heeft van wat daar eigenlijk gebeurd. Dan is er een fraaie expressionistische scene waarin het alcolholisme van Rice verbeeld wordt. Een aparte stijlbreuk midden in de film., want hoewel de film niet zo naturel is als weleens beweerd wordt (her en der oogt het als een film noiir) is deze scene echt veel uitzinniger dan de rest van de film bij elkaar. En tenslotte de behoorlijk spannende scene waarin Rice de bom demonteert .

Ook voor mij was MUBI de aanzet tot het kijken van deze film; een paar weken terug heb ik ook The Tales of Hoffmann van hen proberen te bekijken, maar dat bleek een gruwel, voornamelijk vanwege een persoonlijke aversie van opera waardoor ik er echt niet doorheen kwam. Ik sta sowieso wel te kijken van de variatie van Powell en Pressburger; The Tales of Hoffmann kon ik weliswaar niets mee maar zag er wel erg fraai uit, en mijn eerdere films van Powell en Pressburger bevielen redelijk tot goed terwijl de films niet bijzonder op elkaar leken. En dan tel ik nog niet eens het kleine meesterwerkje Peeping Tom mee, waarmee Powell zijn carriere per ongeluk mee om zeep hielp.

Maar goed, The Small Back Room dus. The Archers zijn weer even teruggeschakeld naar zwart-wit voor deze vrij ingetogen, noir-achtige oorlogsfilm, waarbij we Britse wetenschappers aan het werk zien die een soort van booby-trap van Duitse makelijk proberen te ontmantelen. Met een setting in de Blitz, waar op typisch Britse understated wijze (tenminste, zo zien ze het zelf wel graag) mee omgegaan wordt; en met persoonlijke twijfels, waar Sammy Rice ook worstelt met persoonlijke problemen, drankzucht, en zich daardoor soms afzet tegen de vrouw van wie hij houdt (en die van hem houdt). Solide werk, waar ik me niet bij verveeld heb en waar er zowaar enige spanning komt bij de ontmantelingsscene. Maar een beetje traag en erg binnen de lijntjes was het wel.

Matige film over een explosieven-expert met een drankprobleem tijdens de tweede wereldoorlog. Zeker geen standaard oorlogsfilm, want het draait hier voornamelijk om de psyche van het hoofdpersonage. En helaas wist me die niet echt te boeien. Een behoorlijke ommezwaai voor regisseursduo Powell en Pressburger vergeleken met hun paar films hiervoor.