Los Héroes del Mal (2015)

Een coming of age drama, maar dan niet zo'n doorsnee drama dat simpelweg het leven volgt van pubers die bezig zijn met een zoektocht naar wat dan ook. Niet zo'n alledaagse film waarbij zich typisch pubergedrag ontplooit. Je weet wel. Dat typische verkennende gedrag dat gevoed wordt door gevoelens van onrecht, haat en onbegrip en dat gepaard gaat met lawaai en opstandigheid. Dat typische gedrag dat vervelend wordt gevonden, maar dat tegelijkertijd door een ieder ook als herkenbaar, begrijpelijk en natuurlijk wordt ervaren. Zo'n simpele film is 'Los heroes' niet.

In 'los heroes' gaat de hormonale werking dieper en voeren de personages het allemaal wat verder door. Ze vertonen in beginsel normaal ontsporend gedrag, maar ontsporen vervolgens verder en verder in dat gedrag en overschrijden daarbij elke denkbare natuurlijke grens. Interessant, denk je dan nog.

Het gewelddadige en zelfdestructieve element gaat echter steeds verder en verder. En plotseling heeft de film niets meer te maken met natuurlijke puberale aftasting van grenzen (hoe uitvergroot ook) maar wordt het allemaal zo extreem uitvergroot dat interessante thematiek verandert in ongeloofwaardig en vervelend. Opeens ontspoort de film samen met de personages richting afgrond.

Gekunsteld aandoende depressiviteit en buitensporig geweld doen hun intrede. Uit het niets eigenlijk. Het gedrag wordt ongeloofwaardig en aanmatigend. Het is getrukeerde shocktherapie. Het is theatrale uitbuiting van de thematiek. Behoorlijk overdone en niet effectief. De impact die er even was, is er niet meer.

De uitzichtloosheid van het bestaan en de weerstand tegen de gevestigde orde die de personages vurig etaleren, komen naarmate de film vordert steeds minder goed voor het voetlicht.

De verplaatsing in geen van de personages lukt meer. Het getoonde gedrag gaat daarvoor te ver en wordt te veel overdreven. Het haalt de moeizame inleving onderuit. De diepere redenen voor het steeds meer ontsporende gedrag ontgingen me eigenlijk volkomen. Die redenen worden slecht lichtjes aangestipt. Meer inhoudelijke kennis van de personages had ik op prijs gesteld. De personages zijn nu eigenlijk alleen maar vervelend en 'zielig'. Vond daarbij het acteerwerk ook niet overtuigend.

De film speelt zich grotendeels af in een afbraakpand. De correspondentie met de manier waarop de personages in het leven staan is duidelijk. Behoorlijk somber en weinig constructief in welk opzicht dan ook. Een sfeer die tevens goed getroffen wordt in de sobere beeldvoering en in het weinige kleurgebruik. Geslaagd.

De muziek. Van die nare muziek voor orkest en viool die altijd als onderlijning dient voor een romantische film uit de jaren '50. Niet passend bij de beelden en ongetwijfeld bedoeld om een bepaald ongemak in het kijkersgemoed extra te versterken. Bah. Onnodig belerend, tamelijk uit de hoogte en de plank flink misgeslagen. Voor mij was het de overbodige schep zout in de wonde en betekende het de definitieve verstoring van de oneindigheid aan goodwill die ik dacht te bezitten.

“Los Heroes” is een aardige film die op een bepaald moment zodanig de weg verliest, dat ik als kijker dat ook deed. Ik raakte zonder enig raakvlak, zonder enige inleving en zonder enig gevoel.

“Mission accomplished" zal de maker waarschijnlijk zeggen....

Onderhoudend maar niet overtuigend. Hoewel het acteerwerk in orde is, gaat de ontwikkeling van de personages te snel en is het allemaal wat te theatraal en dramatisch. Zeker ook de muziek in het begin van de film.

Redelijk.

Op basis van de filmomschrijving verwachtte ik dat 3 'buitenbeentjes' wraak zouden nemen op klasgenoten en leraren. En zeker na de eerste minuten van het zitten in een nieuwe klas en gepest worden kreeg ik hier steeds meer het idee van. Alhoewel het deels wel erin terugkomt, was het toch niet helemaal zoals ik het verwacht had. Niet dat het heel erg was, de film was best oké.

De film volgt het verhaal van de zeer destructieve Aritz. Hij voelt zich door van alles en iedereen in de steek gelaten. Op school komt hij in een nieuwe klas te zitten en wordt vrijwel direct gepest. Een ietwat populaire jongen gooit een pak melk over hem heen en Aritz lacht het een beetje weg. Die melk is van Esteban die op zijn beurt boos wordt dat zijn melk wordt gepakt en geeft de ietwat populaire jongen een duw. Zo krijgen Aritz en Esteban langzaam een band. Sarita voegt zich later bij dit drietal en samen zijn ze erg losbandig en verkennen graag de mogelijkheden van vandalisme, diefstal en seksualiteit.

Esteban en Sarita krijgen een relatie en Aritz voelt zich ook in deze in de steek gelaten. Zijn destructieve manier van leven gaat zelfs zo ver dat hij ook niet meer wilt leven. Esteban heeft eerder ook suïcidale neigingen gehad en Aritz wilt samen zelfmoord plegen. Door de destructieve instelling van Aritz bedenkt Esteban (die geen suïcidale neigingen meer heeft) een plan om Aritz een overdosis te laten nemen, wat uiteindelijk ook lukt.


Een vrij rauwe film waarbij destructie, rancune en geweld hoog in het vaandel staan en goed in beeld worden gebracht. Op den duur ging ik mij er echter aan storen, omdat het net teveel de overhand kreeg en emotie en verhaal niet meer op de voorgrond kwamen te staan.

Wat kan Aritz trouwens een lelijke bek trekken

Niet direct een aanrader deze film, maar wel goed om een greep uit het leven van drie tieners gezien te hebben. Wat dat betreft heb ik het idee dat deze film best dicht bij de realiteit kan staan van tieners die zichzelf nog aan het ontdekken zijn en tegen allerlei sociale druk, emotie en tegenslagen aanlopen.

2,5*